Το Καναρινι και ο Ανθρωπος,(NTR)

ΤΟ ΚΑΝΑΡΙΝΙ +Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ένας άνθρωπος αιχμαλώτισε ένα καναρίνι, που του είπε:
- Τι θέλεις από μένα; Δες τα ισχνά πόδια μου και το μικροσκοπικό κεφάλι μου. Τι μπορείς να πάρεις από μένα; Δώσε μου την ελευθερία μου και θα σου πω τρεις χρήσιμες αλήθειες.
 - Τρεις αλήθειες;
- Ναι. Άκουσε με καλά. Θα σου πω την πρώτη ενώ με κρατάς στο χέρι σου. Θα σου πω τη δεύτερη όταν θα είμαι ασφαλές πάνω σ” ένα κλαδί. Θα σου πω την τρίτη όταν θα έχω φτάσει στην κορυφή αυτού του λόφου.
- Εντάξει, είπε ο άνθρωπος, πες μου την πρώτη.

Τότε το καναρίνι του είπε:
- Αν χάσεις κάτι, ακόμα κι αν είναι τόσο πολύτιμο όσο η ζωή σου, μη λυπηθείς γι” αυτό ούτε στιγμή.
Ο άνθρωπος κράτησε το λόγο του και άνοιξε το χέρι του. Το καναρίνι πέταξε σ” ένα κλαδί, απ” όπου είπε τη δεύτερη αλήθεια:
- Αν σου πουν κάτι παράλογο, μην το πιστέψεις πριν σου το αποδείξουν!
Το πουλί πέταξε μέχρι την κορυφή του λόφου.
- Ποια είναι η τρίτη αλήθεια; ρώτησε ο άνθρωπος.
- Είναι, πως στο κορμί μου υπάρχουν δυο υπέροχα κοσμήματα που ζυγίζουν πολύ. Αν με είχες σκοτώσει, τώρα θα ήταν δικά σου.
Ο άνθρωπος έπεσε κάτω απογοητευμένος και δάγκωσε το δάχτυλό του μέχρι να ματώσει. Εκείνη τη στιγμή άκουσε το πουλί που γελούσε. Σηκώθηκε και το ρώτησε γιατί γελάει.
- Είσαι ανόητος, του είπε το πουλί, σου είπα πρώτα να μη λυπηθείς ποτέ για κάτι που έχασες. Εσύ λυπήθηκες για τα κοσμήματα. Σου είπα μετά να μην πιστέψεις ποτέ έναν παραλογισμό, με κανέναν τρόπο. Σου είπα ότι έχω δυο κοσμήματα που ζυγίζουν πολύ κι εσύ το πίστεψες, παρόλο που όλο το κορμί μου είναι πολύ ελαφρύ. Αντίο, είσαι ανόητος.

Αρνηση Η Αποδοχη του Εαυτου μας(NTR)

Άρνηση ή αποδοχή του εαυτού μας;

Δεν είναι λίγες οι αναφορές που κάνουμε όλοι μας για τον σταυρό που πρέπει να σηκώνουμε καθημερινά. Έχει καταλήξει και σχήμα λόγου η ανάγκη της άρσης του σταυρού. Αλλά πόσο αυτός ο σταυρός έχει το βάρος που πρέπει να σηκώνουμε; Μήπως μπορούμε να τον ελαφρύνουμε ή βολευόμαστε να τον αντέχουμε βαρύτερο;

Πολλές φορές στα δύσκολα ενεργούμε νωχελικά, ενώ στα εύκολα τα δίνουμε όλα! Στα δύσκολα παραδινόμαστε στο Θεό σηκώνοντας υπομονετικά το σταυρό μας, ενώ στα εύκολα ξεχνάμε την ύπαρξή Του. Είναι πολύ δύσκολο να θυμηθούμε τον Θεό στις εύκολες καταστάσεις. Τον χρησιμοποιούμε μόνο στις δύσκολες και μάλιστα του καταλογίζομαι και τις ευθύνες, λες και το θέλημά Του είναι απαραίτητα ο σταυρός που κουβαλάμε.

Για να τον κουβαλάμε όμως σημαίνει ότι αυτό έχει θελήσει Αυτός για την δική μας σωτηρία. Αλλά το θέλημά Του συμβαδίζει με τις επιλογές μας; Τελικά είναι επιλογή μας ή θέλημα Θεού η πορεία που ακολουθούμε; Την ερώτηση αυτή θα πρέπει να την δούμε υπό το πρίσμα που θέλει την ανθρώπινη δύναμη να φτάνει τις αντοχές της και την θεϊκή θέληση να συνηγορεί και να συμβάλλει από κει και πέρα. Αλλά μην αφήσουμε την τύχη μας και καταλογίζουμε την αδράνειά μας στο Θεό. Θα Τον έχουμε αδικήσει!

Απαρνησάσθω εαυτόν. Για να ακολουθήσουμε τον Κύριο στη σωτήρια οδό θα πρέπει να αρνηθούμε τον εαυτό μας. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την άποψη που κυκλοφορεί ευρέως σήμερα, όπου υποστηρίζει να δεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι, να τον αγαπήσουμε και να συμφιλιωθούμε μαζί του. Αυτή η άποψη όμως φτάνει μέχρι ένα ορισμένο σημείο. Κι ο Κύριος έρχεται και το επεκτείνει. Για να τον αρνηθείς τον εαυτό σου θα πρέπει πρώτα να τον δεχτείς. Δεν πρόκειται να αρνηθείς κάτι που δεν γνωρίζεις. Άρα πρώτα ως θεμέλιο να υπάρξει αποδοχή, γνώση του εαυτού ώστε να οικοδομηθεί η αλλαγή του, η άρνησή του. Κι αφού μάθουμε τα εσώψυχά μας καλύτερα, είναι σίγουρο στη μεταπτωτική κατάσταση που ζούμε να θελήσουμε να τα αρνηθούμε ώστε να εγκαινιάσουμε μια καινή πορεία, αυτή που οδηγεί σ’ Αυτόν. Έτσι μόνο μπορούμε να Τον ακολουθήσουμε.

Για να σώσουμε την ψυχή μας θα πρέπει πρώτα να θυσιάσουμε τη ζωή μας, να απεκδυθούμε από τα πάθη που μας κρατούν δέσμιους ώστε να ανεβούμε προς τα άνω και να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Φυσικά το να αρνηθούμε τον εαυτό μας, τα πάθη μας, να κατεβούμε από το βάθρο που πιστεύουμε ότι ανήκουμε κτλ. αποτελούν μια ωραία θεωρία. Είναι όμως τόσο εύκολο όσο η θεωρία θέλει; Και φυσικά όχι. Ο καθένας κάνει την προσπάθειά του, ανάλογα με τις δυνάμεις του. Ο στόχος δεν είναι να μην έχουμε σταυρό αλλά να τον κουβαλάμε. Να βλέπουμε κάθε φορά τις ατέλειές μας για να μπορούμε να τις διορθώνουμε, ώστε να εισερχόμαστε πιο βαθιά στην ψυχή μας και να ανακαλύπτουμε καινούργιες. Αυτή η πορεία, αυτός ο γολγοθάς πρέπει να μαρτυρεί το πέρασμά μας. Ας αφήσουμε τα ίχνη μας να πατήσουν την οδό του μαρτυρίου, την οδό που σημάδεψαν και τα δικά Του χνάρια.

Διαβασετο..και πραξε!!!(NTR,)

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα ο΄ταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου.
Θεε μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι και ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο απ'τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν που νομίζουν οτι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται. Στους γέρους θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατεία, αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από εσάς τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.
Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από εσάς, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς, θα πεθαίνω.
Να λές πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα ότι σ'αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί (όπως θα έλεγα εγώ:η μεταμέλεια φοράει ξυλοπάπουτσα, σύμφωνα με τον Ρίτσο) και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μία τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσε με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο η δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για 'σένα.
Στείλε αυτό το μήμυμα σε όποιους θέλεις.
Αν δεν το κάνεις σήμερα, αύριο θα είναι όπως και χθες. Κι αν δεν το κάνεις ποτέ, δεν πειραζει."
Οι ήρωες πεθαίνουν από αγάπη....

Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι φοβόμαστε να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας, λες και είναι κατι κακό ένα "σ'αγαπώ" παραπάνω...εξάλλου η αγάπη με την ευρύτερη έννοια(για μένα τουλάχιστον" είναι : σε ακτιμώ και σε σέβομαι.
Ας καταλάβουμε επιτέλους πως το να λέμε ό,τι όμορφο νοιώθουμε κάνει τους άλλους να αιθάνονται καλύτερα καθώς και εμάς τους ίδιους!


 σκέφτομαι πως όσο έχουμε δίπλα μας έναν άνθρωπο, μπαίνουν ένα σωρό σκέψεις συνήθως, που το συναίσθημα που έχουμε για αυτόν ίσως είναι κάπως θολό. Η ανάμικτο. Συνυπάρχει η αγάπη, μαζί με άλλα.
Ίσως για αυτό όταν τελειώσει μια επαφή, τότε να μας μένουν τα καλά που ζήσαμε... και να λέμε... ''αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπούσα τόσο και ποτέ δεν του είπα''.




Ξέρεις... γνωρίζω ένα ζευγάρι -παντρεμένοι είναι- που δεν έχουν πει ποτέ ο ένας στον άλλον "σ'αγαπώ" γιατί πιστεύουν οτι δεν υπάρχει αγάπη!
Εκτιμώ την ειλικρίνια τους, αλλά πως μπορεί να μην υπάρχει αγάπη?
Αυτο δεν πρέπει να μας κάνει να προβληματιστούμε λιγάκι?
Και εγώ είμαι απόλυτη σε ορισμένα πράγματα, αλλά η απολυτότητα μου γκρεμίζεται σιγά-σιγά και θεμελιώνεται μία καινούρια... αλλά να μην υπάρχει αγάπη? Τότε τι υπάρχει?
Κάποιος είπε (ίσως και ο Μάρκες, δεν θυμαμαι) "να ζεις την κάθε μερα, σαν να είναι η τελευταία της ζωής σου"...



σκέφτομαι ότι συχνά, οι περισσότεροι ξεχνάμε να ΖΟΥΜΕ.
Όπως το τραγουδά η Αθηναϊκή Κομπανία στο “Η ζωή μας τελειώνει”.
… η ρουτίνα μας κερνάει για να πιούμε άλλο ένα
απ’τα χρόνια μας που φεύγουν γύρω μας ειρηνικά (?)
τόσο απλά, τόσο ρηχά, τόσο συνηθισμένα!

Εύχομαι να κάνετε πράξη αυτό που διαβάσατε..

ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ？（NTR）

Η μητέρα της την έφερε πιο κοντά και της ζήτησε να αγγίξει τα καρότα. Το έκανε και παρατήρησε ότι ήταν μαλακά.
Μετά η μητέρα ζήτησε από την κόρη της να πάρει ένα αυγό και να το σπάσει. Αφού έβγαλε τα τσόφλια, παρατήρησε ότι το αυγό ήταν σφιχτό. Στο τέλος, η μητέρα ζήτησε από την κόρη της να πιει μια γουλιά από τον καφέ.
Η κόρη χαμογέλασε καθώς μύρισε το πλούσιο άρωμά του. Μετά η κόρη ρώτησε: "τι σημαίνουν όλα αυτά μητέρα;".
Η μητέρα της, της εξήγησε ότι το καθένα από αυτά τα διαφορετικά αντικείμενα είχε αντιμετωπίσει τις ίδιες συνθήκες, δηλαδή βραστό νερό. Το καθένα όμως αντέδρασε διαφορετικά. Το καρότο αρχικά μπήκε μέσα στο νερό δυνατό και σκληρό. Εντούτοις, εφόσον τοποθετήθηκε στο βραστό νερό, μαλάκωσε και έγινε αδύναμο. Το αυγό ήταν εύθραυστο. Το λεπτό εξωτερικό του περίβλημα είχε προστατέψει το υγρό εσωτερικό του, αλλά μετά την τοποθέτησή του σε βραστό νερό, το εσωτερικό του σκλήρυνε. Όμως οι κόκκοι του καφέ ήταν μοναδικοί. Μετά την τοποθέτησή τους σε βραστό νερό, άλλαξαν το νερό.

"Ποιο από αυτά είσαι εσύ;" ρώτησε την κόρη της.
"Όταν η δυσκολία χτυπάει την πόρτα σου, πώς ανταποκρίνεσαι;" Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;"
Σκέψου το λίγο: Τι από αυτά είσαι εσύ;
Είσαι το καρότο που φαίνεται δυνατό, αλλά με τον πόνο και τις δυσκολίες λυγίζεις και μαλακώνεις και χάνεις τη δύναμή σου; Είσαι το αυγό που ξεκινάει με μαλακή καρδιά, αλλά αλλάζει με τη θερμότητα; Μήπως είχες "υγρό" πνεύμα, αλλά μετά από έναν θάνατο, έναν χωρισμό, μία οικονομική δυσκολία ή μια άλλη δοκιμασία σκλήρυνες; Μήπως το περίβλημά σου μοιάζει το ίδιο, αλλά μέσα σου έχεις πίκρα και σκληράδα, με σκληρό πνεύμα και σκληρή καρδιά; Ή μήπως είσαι σαν τον κόκκο του καφέ; Ο κόκκος στην πραγματικότητα αλλάζει το καυτό νερό, δηλαδή τις ίδιες τις συνθήκες που προκαλούν τον πόνο. Όταν το νερό ζεσταίνεται, απελευθερώνει το άρωμα και τη γεύση του. Εάν είσαι σαν τους κόκκους του καφέ, όταν τα πράγματα δεν είναι στα καλύτερά τους, εσύ γίνεσαι καλύτερος και αλλάζεις την κατάσταση γύρω σου.
Όταν δεν είναι και η καλύτερη στιγμή και οι δοκιμασίες σε συναντούν, ανυψώνεις τον εαυτό σου σε άλλο επίπεδο; Πώς αντιμετωπίζεις τις αντιξοότητες; Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ; Ελπίζω να έχεις αρκετή ευτυχία για να σε κάνει γλυκό, αρκετές δοκιμασίες για να σε κάνουν δυνατό, αρκετή λύπη για να παραμείνεις ανθρώπινος και αρκετή ελπίδα για να σε κάνει ευτυχισμένο.
Οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων δεν έχουν απαραιτήτως τα καλύτερα από όλα.
Απλώς κάνουν το καλύτερο που μπορούν με αυτά που τους συμβαίνουν στη διαδρομή τους...
Το λαμπρότερο μέλλον πάντοτε θα βασίζεται σε ένα ξεχασμένο παρελθόν...
Δεν μπορείς να προχωρήσεις στη ζωή μέχρι να αφήσεις πίσω τις αποτυχίες σου και τους πόνους σου.
Όταν γεννήθηκες έκλαιγες και όλοι γύρω σου χαμογελούσαν.
Ζήσε τη ζωή σου έτσι ώστε στο τέλος εσύ να είσαι αυτός που θα χαμογελά....

ΦΙΛΙΑ(NTR)

Φίλος
Τι σημαίνει να είσαι φίλος?
Το να είσαι φίλος σημαίνει να έχεις μια σχέση με ένα άλλο άτομο, μία σχέση η οποία δεν είναι αφαιρετική, αλλά σχέση γενναιοδωρίας και προσφοράς.
Οι φίλοι ζητούν λίγα από εμάς αλλά και τα πάντα.
Για να είσαι φίλος απαιτείται πρώτα να προσφέρεις τον εαυτό σου   τα συναισθήματα σου. Πρέπει να είναι άνευ όρων προσφορά που πηγάζει από τη δική σου στοργή
Την πραγματική φιλία λίγοι ειναι οι τυχεροί που την γνώρισαν, που την έχουν....ο κόσμος έχειι πολλούς φίλους....όχι όμως πραγματική φιλία...........

Το μόνο που σου ζητά η γαία είναι ενδιαφέρον, γαλούχηση, σεβασμό.
Ζητά να μην υπερβείς τη δυνατότητά της για αναζωογόνηση. Ζητά μικρές και σιγανές αλλαγές.
Ζητά ταπεινοφροσύνη.
Αν είσαι φίλος της θα το καταλάβει και θα ανταποκριθεί.

Η ΦΙΛΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΕΥΚΟΛΟ ...ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΦΘΑΝΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ......ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ...

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΜΟΚΑΤΑΛΟΓΟ(NTR)

Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε και πεθαίνουμε με την πεποίθηση πως σʾ αυτόν το κόσμο όλα έχουν μια τιμή, ένα κόστος, και πως τίποτα δε γίνεται και δε φτάνει εκεί που θέλεις, αν δεν αδειάσεις μερικά από αυτά τα πολύχρωμα πετσετάκια τριγύρω σου.

Διαλέγουμε το μέλλον μας -από το σχολείο ακόμη- με στόχο να βγάζουμε όσα περισσότερα μπορούμε, έχοντας και τους γονείς από πίσω με τη χαρακτηριστική φράση «για να μη στερηθείς όσα στερήθηκα εγώ» κι αφήνουμε στην άκρη αυτά που αγαπάμε.

Ακόμη και το σύντροφό μας αργότερα τον διαλέγουμε με βάση το Ε9 και τη φορολογική του δήλωση. Κάπου-κάπου θυμόμαστε ότι τον αγαπάμε, αλλά χωρίς την πλούσια δουλειά του θα ήταν ένα τίποτα για εμάς.

Εντάξει, δε λέω πως ισχύει για όλους, όμως για τη πλειοψηφία τα πράγματα είναι κάπως έτσι. Κι ίσως όχι επειδή το επέλεξε τόσο η ίδια, όσο γιατί μας το επέβαλαν οι καιροί και οι συνθήκες.

Χαλάσαμε μισή ζωή για να γεμίσουμε το τοίχο μας με γραμμένα Pampers, για να έχουμε μια καλή δουλειά με μέλλον, να μην πεινάσουμε ποτέ. Λησμονήσαμε τους μεγαλύτερούς μας έρωτες και συμβιβαστήκαμε με μέτριες φωτιές, για να υπάρχει ένα μεγαλύτερο εισόδημα στο αυριανό μέτριο σπιτικό μας.

Θάψαμε το «αγαπάτε αλλήλους» γιατί πώς να αγαπήσεις τον ξένο και να τον βοηθήσεις όταν η κοινωνία έκανε σήμα κατατεθέν της το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»;

Ξεχάσαμε το τζάμπα, την καλή καρδιά και την ομορφιά του να δίνεις χωρίς αντάλλαγμα. Χάθηκε ο εθελοντισμός κι η προσφορά γιατί πια πρέπει να υπάρχει και μια ανταμοιβή. Ακόμη κι αν δεν είναι χρηματική ή υλική, πρέπει να δοξαστεί ,να μαθευτεί.

Χάσαμε την μπάλα και μαζί το επίπεδο και το συναίσθημα. Προσφέρεις με όλη σου τη καρδιά τη βοήθειά σου, την προσπάθειά σου μόνο και μόνο για να δεις ένα λαμπερό ειλικρινές χαμόγελο και νʾ ακούσεις και ένα «ευχαριστώ» κι όλοι κοιτάνε να σε ρωτήσουν: «Πόσα σου έδωσαν;» ή «τι μισθό θα πάρεις;»

Όχι , το έκανα γιατί είμαι άνθρωπος και γιατί κάποια πράγματα είναι υπεράνω από χρήματα και τιμές. Κάτι που θα έπρεπε να ξαναθυμηθούμε όλοι.

Τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία αλλά μόνο μέχρι εκεί που θέλουν αυτά. 

Μπορείς να αγοράσεις το ακριβό σου αμάξι, το σπίτι σου και τα ακριβά σου ρούχα, μπορεί και να χαμογελάσεις αλλά δε θα είναι για πάντα, και σίγουρα δε θα είναι από τα χαμόγελα που θα θυμάσαι για πάντα. Θα σε κάνει ευτυχισμένο, αλλά μονάχα για μια στιγμή μέσα στο χρόνο και μετά θα βρεθείς πάλι να παραπονιέσαι που πάλιωσε ή που έπεσε η αξία του.

Υπάρχουν τόσα πράγματα εκεί έξω που έχουν τη δύναμη να σε κάνουν να τα θυμάσαι και να χαμογελάς για πάντα. Ένα παιδί που το βοήθησες να πιάσει την μπάλα του, ένα σκυλακι ενα γατακι που ταΐστηκε από το δικό σου χέρι, ένας παππούς που με τη βοήθειά σου πέρασε το δρόμο κι άλλα πολλά. Κι όσα σου ανέφερα δεν αγοράζονται και έχουν ψυχή.

Όποτε άσε τα άψυχα με τα άψυχα και τα έμψυχα με σένα, που μπορούν να σε κάνουν καλύτερο.

Σταμάτα να μετράς, σταμάτα να υπολογίζεις και θυμήσου πως οι τιμές υπάρχουν μόνο για να σε Βοηθούν, όχι για να σε Ζουν.

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ...ΔΟΥΛΕΙΑ!!!!!!

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ και είναι στο χέρι όλων να την αποκτήσουν.

Ακολουθούν, 7 συνήθειες που ΔΕΝ έχουν όσοι νιώθουν πραγματικά ευτυχισμένοι και αποτελούν τα βασικά κλειδιά για να πετύχουν το στόχο τους, που ουσιαστικά είναι αυτό που ψάχνουμε όλοι μας.

Όσο διαφορετικοί και να είμαστε, όλοι έχουμε τον ίδιο και μοναδικό στόχο και αυτός είναι η προσωπική μας ευτυχία. 

Οι διαφορές μας ωστόσο έγκεινται στο ότι μερικοί από εμάς, οι περισσότεροι για την ακρίβεια, δεν γνωρίζουν πως να φτάσουν σε αυτό το στόχο τους, ενώ την ίδια στιγμή η ευτυχία σχετίζεται περισσότερο με πράγματα που δεν κάνουμε, παρά με όσα όντως απασχολούν το μυαλό μας. 

 Η ευτυχία άλλωστε δεν είναι έμφυτο ταλέντο. 

Η ευτυχία θέλει ....δουλειά...... και είναι στο χέρι όλων να την αποκτήσουν. Ακολουθούν, λοιπόν, 7 συνήθειες που ΔΕΝ έχουν όσοι νιώθουν πραγματικά ευτυχισμένοι και αποτελούν τα βασικά κλειδιά για να πετύχουν το στόχο τους, που ουσιαστικά είναι αυτό που ψάχνουμε όλοι μας. 

 1. Δεν κουτσομπολεύουν και δεν ασχολούνται με ό,τι κάνουν οι άλλοι

  Ένα από τα πρώτα πράγματα που δεν κάνουν όσοι νιώθουν ευτυχείς και ικανοποιημένοι με τη ζωή τους είναι να ασχολούνται με το τι και πως κάνουν το κάθετι οι άλλοι. Το να συγκρίνεστε διαρκώς με τους άλλους, εκτός από εξουθενωτικό είναι και παντελώς ανούσιο. Ο μόνος στον οποίο πρέπει να επενδύσετε όλη σας την ενέργεια είναι ο εαυτός σας και στο να ξεπεράσετε κάθε φόβο σύγκρισης με τους άλλους…

 2. Δεν κρατούν κακία  

Αν πραγματικά θέλετε να νιώσετε ευτυχισμένοι, τότε θα πρέπει πρώτα να αποτινάξετε από πάνω σας όλα όσα σας κρατούν μακριά από το στόχο σας, όπως είναι τα αρνητικά συναισθήματα του παρελθόντος και η μνησικακία του παρόντος. Όλοι κάνουμε λάθη και όλοι αξίζουμε τη συγχώρεση. Η εμμονή στα ατοπήματα και μια λάθος συμπεριφορά ενός φίλου, οδηγεί στην αέναη επανάληψη και το φαύλο κύκλο, αυτών των συμπεριφορών και των ίδιων ακριβώς λαθών. Όσο πιο σύντομα ξεχάσετε, τόσο πιο σύντομα θα κλείσουν οι πληγές, ώστε να προχωρήσετε ουσιαστικά με τη ζωή σας. 

 3. Δεν στηρίζονται στους άλλους, για τη δική τους ευτυχία  

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι περισσότεροι όσον αφορά στην ευτυχία τους είναι ότι θεωρούν τους άλλους υπεύθυνους γι’ αυτή. Τη στιγμή που θα αντιληφθείτε ότι ο μόνος υπεύθυνος για την προσωπική σας ευτυχία είστε εσείς, τότε είναι που θα απελευθερωθείτε και θα τη βρείτε πραγματικά. Όσο μεγάλο ρόλο και να παίζουν οι ανθρώπινες σχέσεις στη ζωή σας, τον πρωταγωνιστικό τον έχετε εσείς.

 4. Δεν αναλώνονται σε αρνητικά περιβάλλοντα και σκέψεις  

Η παραμονή σας σε περιβάλλοντα που είναι εμπλουτισμένα με αρνητική ενέργεια, άγχος και πίεση, δεν βοηθάει στο στόχο σας να γίνετε ευτυχισμένοι, παρά σας απομακρύνει περισσότερο από αυτόν, εμφυσώντας σε εσάς αρνητικές σκέψεις για ένα στόχο που κάθημερινά μοιάζει όλο και πιο ανέφικτος. Είναι ωστόσο, αντιληπτό πως αν ένα τέτοιο περιβάλλον είναι το εργασιακό σας περιβάλλον, είναι δύσκολο, δεδομένων των συνθηκών, να παραιτηθείτε και να βρείτε άλλου δουλειά. Αυτό που μπορείτε όμως να κάνετε, είναι να εστιάσετε στο θετικό κομμάτι της καθημερινότητάς σας στη δουλειά και να μην επιτρέπετε στην αρνητική ενέργεια να σας κατακυριεύει. 

 5. Δεν είναι εκδικητικοί

  Η εκδίκηση, όσο και αν τη λαχταράτε πολλές φορές για να ηρεμήσετε, δεν προσφέρει ουσιαστικά τίποτα παραπάνω από μια στιγμιαία ικανοποίηση και τη λανθασμένη εντύπωση ότι αποδώσατε δικαιοσύνη. Πέρα από αυτό όμως, το μόνο που καταφέρνει είναι την αναμόχλευση των συναισθημάτων, τη διαιώνιση των λαθών και το άνοιγμα ενός φαύλου κύκλου, που σίγουρα δεν οδηγεί στην ευτυχία. Μάθετε να ξεχνάτε και να προχωράτε τη ζωή σας, για το χατήρι κανενός άλλου παρά μόνο για το δικό σας.

 6. Δεν κρύβονται από τα προβλήματά τους  

Ένα ακόμα βασικό στοιχείο όσων νιώθουν και είναι ευτυχείς είναι να μην κρύβονται από τα προβλήματά τους, ανεξαρτήτως του πόσο μικρά ή μεγάλα είναι. Κάθε φορά που αγνοείτε ένα πρόβλημά σας, αυτό που καταφέρνετε είναι απλά το αγνοείτε και τίποτα παραπάνω. Η λύση δεν θα βρεθεί μόνη της, ούτε θα εξαφανιστεί το πρόβλημα, όσο κι αν εθελοτυφλείτε. Ασχοληθείτε με όσα σας απασχολούν, βρείτε τη λύση στο κάθετι και απελευθερωθείτε το συντομότερο από αυτά. 

 7. Δεν τα παίρνουν όλα προσωπικά  

Ίσως το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε για να έρθετε πιο κοντά στην ευτυχία, είναι να γλιτώσετε τον εαυτό σας από το άγχος να τα παίρνετε όλα όσα σας λένε οι άλλοι προσωπικά και τοις μετρητοίς. Είτε είναι καλά λόγια, είτε κριτική, δεχτείτε τα και ευχαριστήστε τους άλλους για τα σχόλια τους, αλλά μην ασχοληθείτε παραπάνω με αυτά. 

Έχετε άλλωστε πάντα εμπιστοσύνη σε όσα κάνετε, που μόνο εσείς γνωρίζετε καλά ότι θα σας οδηγήσουν στην προσωπική σας ευτυχία. Και αν σας ενδιαφέρει η γνώμη μερικών ατόμων και την θέλετε να την παίρνετε προσωπικά, κάντε ένα καλό φιλτράρισμα πρώτα