ΕΡΩΤΑΣ=ΧΗΜΕΙΑ??????(NTR)

***Έρωτας είναι να έχεις όλα τα αστέρια και εσύ να θέλεις μόνο ένα, να έχεις τον ωκεανό και συ να θέλεις μια σταγόνα, να έχεις όλο το κόσμο και εσύ να θέλεις μόνο εκείνη/ ον ….***

Ερωτας = Χημεια ;

Ένας φίλος μου είπε, ότι ο έρωτας είναι ένας τύπος από την χημεία…
…που αν περάσει το πρώτο 18μηνο, αυτός ο τύπος χάνεται!
Σκέπτομαι… Ναι, ωραία, είναι χημεία…, συμφωνώ απόλυτα!
Και μάλιστα μια χημεία που όταν βρεις το άλλο μισό του τύπου, μπορεί να προκαλέσει μια τρομερή έκρηξη από συναισθήματα .

Δεν θα συμφωνήσω όμως ότι μετά από 18 μήνες (βάζουν και χρονικό περιθώριο οι επιστήμονες) αυτός εξαντλείται!
Έτσι του έδωσα την εξής απάντηση
- Μπορεί να εξαντληθεί, μπορεί και να χαθεί, όπως επίσης μπορεί καν να μην φτάσει εκεί που λένε, αλλά όμως δεν μπορεί να τελειώνει πάντα στο 18μηνο.
- Με κοιτά,.... δηλαδή;
- Κοίτα. Ας το δούμε σαν να είναι ένας μαθηματικός τύπος χημείας:

Έρωτας = Έλξη + πόθος (ερωτική επιθυμία)

 Χ  διάρκεια.

Ας το αναλύσουμε....

Αν κάποιο από αυτά τα στοιχεία φύγει, τότε ναι, ο έρωτας μπορεί να διαλυθεί. 

Αν όμως κάποιο από αυτά τα στοιχεία ενδυναμωθεί, τότε συνεπάγεται .....ότι θα προκληθεί αγάπη!

- Εσύ λες ότι τελειώνει.... Ωραία, εγώ παίρνω τον τύπο και τον αλλάζω 

Έρωτας = έλξη + πάθος Χ διάρκεια/θέληση Χ (αντοχή + επιθυμία)...

Αν ο έρωτας έχει όλα αυτά τα συστατικά θα εξελιχτεί σε αγάπη.

Από την άλλη, αν πούμε ότι κάποιο από αυτά τα στοιχεία εξαφανιστεί

 - στο χέρι μας είναι - τότε πρέπει εμείς οι ίδιοι να βάλουμε μέσα στο τύπο αυτό, ένα άλλο στοιχείο που μπορεί να μας δώσει πίσω αυτό που πάει να χαθεί!!!!!

Ο έρωτας λοιπόν αποτελείτε από : 

Το άλλο κομμάτι του εαυτού μας που ερωτευόμαστε +
Το alter ego+
Το άλλο μου εγώ+
Η ανάγκη μας να θέλουμε κάποιον  πολύ.

 Τόσο πολύ που να μην μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτόν. +

Να είμαστε μαζί του και να γεμίζουμε χαρά και δύναμη, ηρεμία και γαλήνη.+
Αν αυτό το άτομο είναι μακριά να θέλουμε απεγνωσμένα να είμαστε κοντά του. +
Να περνάμε τόσο όμορφα στην αγκαλιά κάποιου και να νοιώθουμε πως όλος ο κόσμος βρίσκεται στα πόδια μας.+

Νιώθουμε να λειτουργούν και 5 αισθήσεις μας, νιώθουμε να πλησιάζουμε το Θεό αλλά και τον θάνατο.+
Νιώθουμε ότι όλα τα προβλήματα είναι λυμένα ή μπορούν να ξεπεραστούν με την παρουσία του άλλου. +

Να φαίνονται  όλα μικρά μπροστά σε αυτή την συνεύρεση την ερωτική, την σωματική, την επαφή με όποιον τρόπο. Ακόμα και στην πλατωνική μορφή της σχέσης. +
Αν δεν έχει γίνει ο άλλος δικός μας, μόνο και μόνο η παρουσία του να μας γεμίζει την ψυχή.......

Αυτά λοιπόν τα στοιχεία είναι που κάνουν τον έρωτα να εξελίσσεται και να περνά στο ανώτερο στάδιο της χημείας που λέγετε αγάπη!

θα σας δώσω ένα αποτέλεσμα που βγήκε από μια ομάδα επιστημόνων που ερεύνησε τον έρωτα και έβγαλε το εξής συμπέρασμα:

Οι ειδικοί εξηγούν τον  έρωτα, ως ένα παιχνίδι των ορμονών που ξεκινάει σαν ένας διάλογος εξ αποστάσεως μεταξύ δύο ανθρώπων χάρη στις φερομόνες. 

Αυτές εκκρίνονται από αδένες, που βρίσκονται κοντά στα γεννητικά όργανα και χωρίς να το συνειδητοποιούμε εισχωρούν στο οσφρητικό μας σύστημα, στη συνέχεια στον εγκέφαλό μας και... ο  έρωτας

«χτυπάει κατακούτελα».

Στη συνέχεια, ένα χαμόγελο, μια ματιά, μια κουβέντα κινητοποιούν μέσα μας ευχάριστα συναισθήματα που κι αυτά με τη σειρά τους προκαλούν έκκριση αδρεναλίνης και ντοπαμίνης, κάτι που μας κάνει να χρειαζόμαστε και να επιθυμούμε σφοδρά την παρουσία του άλλου... 

Ένας έρωτας γεννιέται.

 O έρωτας αυτός μπορεί να είναι πράγματι πολύ δυνατός και να οδηγήσει σε μια έντονη και βαθιά ερωτική σχέση.

Τελικά είναι ένα μυστήριο ο έρωτας…
 Ένα μυστήριο, που ποτέ και κάνεις μας δεν θα μπορέσει να το εξηγήσει ακριβώς, αλλά ούτε και να δώσει την χρονική διάρκεια του, ούτε την εξέλιξή του….
Ένα μυστήριο που λέγεται “έρωτας”, δεν ξέρεις που ,πως κι από πού θα σου έρθει στο κεφάλι - εύχομαι να μην έρθει κατακούτελα - ένα άγνωστο μυστήριο που έχει μείνει ανεξιχνίαστο στο πέρασμα του χρόνου!

Είναι ένα μυστήριο, που ο καθένας μας αν κάθησει και  ασχοληθει - γιατί το θέλει πραγματικά - και το λύσει, τότε ένα είναι σίγουρο....
 Θα είναι πιο δυνατός στην ζωή έχοντας μαζί του το άλλο του μισό!

ΕΡΩΤΑΣ Η ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ….(NTR)

Ερωτομανία (ή αλλιώς σύνδρομο του rambault από τον Γάλλο ψυχίατρο που το 1921 δημοσίευσε ένα πολύ καλό review πάνω στο θέμα)

 είναι μία αυταπάτη, 

στην οποία ένα άτομο έχει την πεποίθηση ότι, ένα άλλο άτομο -συνήθως μεγαλύτερο σε ηλικία υψηλού κοινωνικού status και μακριά από το περιβάλλον του ασθενή- είναι ερωτευμένο μαζί του....

Η ασθένεια εμφανίζεται συχνά κατά την διάρκεια της ψύχωσης ιδιαίτερα σε ασθενείς με σχιζοφρένεια, χρόνια παραληρητική διαταραχή ή και διπολική διαταραχή σε μανιακή φάση.

Κατά την διάρκεια της ασθένειας, ο/η ερωτομανής, πιστεύει ότι ένας κρυφός θαυμαστής εκφράζει τον έρωτα του μέσα από τηλεπάθεια, σήματα, ειδικές ματιές ή μέσω των ΜΜΕ. Συνήθως τότε ο ασθενής στέλνει κάρτες, δώρα ή μηνύματα....

Η ερωτομανία συνδέεται συχνά με τη βασανιστική αγάπη ή την έμμονη αγάπη ή τον παθολογικό έρωτα....

Το πυρηνικό σύμπτωμα της διαταραχής είναι ότι, ο πάσχων έχει μια ακλόνητη πεποίθηση πως ένας κρυφός θαυμαστής είναι ερωτευμένος μαζί του.

 Σε ορισμένες περιπτώσεις ο πάσχων μπορεί να πιστεύει ότι πολλοί θαυμαστές είναι ερωτευμένοι μαζί του. 

Υπάρχουν τρία στάδια της ασθένειας:

-Το στάδιο της αναμονής (που μπορεί να διαρκέσει έως και χρόνια), όπου ο ασθενής περιμένει το είδωλο του να εκδηλωθεί.

-Το στάδιο όπου αρχίζει να βλέπει ότι το είδωλο του δεν ανταποκρίνεται στον έρωτα του, με αποτέλεσμα να έχει τάσεις αυτοκτονίας και να πέφτει σε κατάθλιψη.

-Το τελικό στάδιο, όπου ο ασθενής αρχίζει και γίνεται επιθετικός ακόμα και σε τρίτα πρόσωπα, τα οποία νομίζει ότι στέκονται εμπόδιο στην επιτυχία τους.

Στα αίτια της ασθένειας περιλαμβάνονται:

-Η έλλειψη αγάπης από την ζωή του ασθενή

-Η ανυπαρξία του σωστού ανδρικού/γυναικείου προτύπου, για την ομαλή ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου

-Η απειρία στον έρωτα από την πλευρά του ασθενή, με αποτέλεσμα να παρεξηγεί αθώες κινήσεις όπως η στάση του σώματος

Η θεραπεία μπορεί να γίνει με τα αντιψυχωσικά και ενδεχομένως να διαρκέσει από μήνες έως και χρόνια.

Παραδείγματα ερωτομανίας εντοπίζουμε, για παράδειγμα, στη γαλλική ταινία 

«Μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά», όπου πρωταγωνιστεί η Ωντρέ Τοτού, γνωστή από την ταινία «Αμελί». 

Στην ταινία «Enduring Love» επίσης έχει γραφτεί τραγούδι από το συγκρότημα Dream Theater με τίτλο Ερωτομανία.

Πλατωνικός Ερωτας.......(NTR)

Ο περίφημος πλατωνικός έρωτας προέκυψε από τη θεωρία του Πλάτωνα για τον έρωτα.  Πριν αναλύσουμε τον πλατωνικό έρωτα σαν στοιχείο της καθημερινότητας μας, ας δούμε τι ήταν ο έρωτας κατά τον Πλάτωνα, καθώς έχει αρκετές διαφορές σε σχέση με αυτό που θεωρούμε εμείς σήμερα πλατωνικό έρωτα.

Ο ΕΡΩΤΑΣ στην Αρχαια Ελλαδα... ήταν αντικείμενο πολλών συζητήσεων και φιλοσοφικών αναζητήσεων. Οι μεγάλοι σοφιστές και φιλόσοφοι της εποχής είχαν διαφωνήσει πολλές φορές για το τι είναι  ο έρωτας, αλλά κάποιοι όπως ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης αντιμετώπισαν τον έρωτα από μια άλλη, κάπως ασυνήθιστη σκοπιά.

Ο Πλατωνικός Έρωτας στην Αρχαιότητα...

Ο Πλάτωνας θεωρεί ότι ο έρωτας είναι μια εφαρμογή της ηθικής και ότι η ιδέα του έρωτα υπάρχει στο θεό σε καθαρή κατάσταση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι υπάρχει ως ιδέα, και δεν έχει σχέση με την ηδονή που είναι φθαρτή και παροδική.

Ο έρωτας που αφορά το θεό είναι για τον Πλάτωνα μια ιδέα γεμάτη πάθος, αλλά όχι για τη σαρκική επαφή, αλλά για το ηθικό και φυσικό κάλλος. Επομένως, μπορούμε να μοιάσουμε στο θεό μόνο αν αγαπάμε την ομορφιά, χωρίς κάποια άλλη διέγερση, χωρίς δηλαδή να επιζητούμε τον αισθησιακό πόθο.

Ο Πλάτωνας θεωρεί ότι έρωτας είναι η ανάγκη και η ορμή να γνωρίσουμε κάτι καινούριο και να το μάθουμε, με τον τρόπο που ένας ερωτευμένος αναζητά και θέλει να μάθει αυτόν που αγαπά περισσότερο. Έτσι και η ψυχή έλκεται από τις ιδέες, τις οποίες γνωρίζει πριν ακόμα ενωθεί με το σώμα του ανθρώπου. Το σημαντικό επομένως για τον Πλάτωνα είναι να κατανοήσουμε ότι η ψυχή και ο έρωτας μπορούν να ταυτιστούν, ή έστω να αποτελέσουν ένα κοινό στοιχείο.

Ο έρωτας κατά τον Πλάτωνα γεμίζει την ψυχή μας όταν επαναφέρει στη μνήμη μας ιδέες και απόψεις που είχαμε κάποτε γνωρίσει. Εξάλλου για τον φιλόσοφο, ο έρωτας είναι η τάση μας να κατακτήσουμε, όχι η ίδια η κατάκτηση. Σε αυτή τη θεωρία έχει βασιστεί όλη η ιδέα του πλατωνικού έρωτα όπως τον εννοούμε σήμερα: ο ιδανικός έρωτας που δεν έχει να κάνει με την κατάκτηση.

Απόσπασμα από το Συμπόσιο του Πλάτωνα για τον Έρωτα

…Αν τύχει κάποτε μάλιστα να συναντήσει το ίδιον εκείνο το πραγματικό του ήμισυ,
…τότε πλέον η συγκίνησή τους είναι εξαιρετική από το αίσθημα στοργής, κοινής καταγωγής, έρωτος. Ούτε στιγμή, θα έλεγα, δεν δέχονται ν” αποχωρισθούν.

…Οι ίδιοι δεν θα ήσαν σε θέση καν να εκφράσουν, τι θέλει επί τέλους ο ένας από τον άλλον. Διότι δεν είναι καθόλου δυνατόν να πιστευθεί, ότι είναι η ερωτική απόλαυση, και ότι επομένως χάριν αυτής ευχαριστούνται ο ένας από του άλλου την συμβίωση με πάθος τόσο σφοδρό. Κάτι άλλο είναι μάλλον -το βλέπει κανείς- αυτό που θέλει και των δύο η ψυχή, κάτι που δεν μπορεί να εκφράσει.

Διαισθάνεται όμως τι θέλει και το υποδηλώνει σκοτεινά.

Και αν, την ώρα που είναι πλαγιασμένοι μαζί, ερχόταν από πάνω τους ο Ήφαιστος με τα εργαλεία του και τους ρωτούσε:
«Τι είν” αυτό που ζητείτε, άνθρωποι, ο ένας από τον άλλον;»

Και αν εκείνοι δεν ήξεραν τι ν” απαντήσουν, και τους ρωτούσε και πάλι:
«Θέλετε μήπως αυτό; να μείνετε μαζί ο ένας με τον άλλον όσον το δυνατόν περισσότερο, ώστε και νύκτα και ημέρα να μην αποχωρίζεσθε;…»

Μόλις ακούσει αυτά, ούτε ένας -είμαστε βέβαιοι- δεν θα έλεγε όχι, ούτε θα εκδήλωνε άλλη επιθυμία. Αντίθετα θα πίστευε, πως άκουσε απαράλλακτα ό,τι τόσον καιρό τώρα ποθούσε, να ενωθεί και να συγχωνευθεί με τον αγαπημένο του, ώστε να γίνουν ένας αντί δύο.

Η αιτία τούτου είναι, ότι αυτή ήταν η πρωταρχική φύση και ότι κάποτε ήμασταν ολόκληροι.

    Του ολοκλήρου λοιπόν ο πόθος και η ορμή έχει τ” όνομα 
     ****Έρως****

***ΕΡΩΤΑΣ!!!!**(NTR)

Έρως ανίκατε μάχαν.....

Και να που είσαι πάλι κολλημένη στον τζάμι, κοιτάς το υπερπέραν χωρίς να διακρίνεις τίποτα το ιδιαίτερο.

Δεν ξέρεις αν είναι μέρα ή νύχτα, δεν έχεις δει καν το ρολόι, απλά περιμένεις, αναμένεις, ελπίζεις και αναπολείς!

Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε πιάσει τους εαυτούς μας να «φεύγουν», να «χάνονται» μέσα στο πλήθος, χωρίς να συγκρατούν πρόσωπα και σχόλια περαστικών, εκτός και αν αυτά σχετίζονται με τον «έναν», μ' εκείνον, μ' αυτόν που θέλουμε, που σκεφτόμαστε, που ποθούμε, που τελικά ερωτευόμαστε...

Τι είναι άραγε ο έρωτας;???

 Γιατί μας πιάνει και μας αφήνει το ίδιο αναπάντεχα κάθε φορά; Άραγε αποτελεί το μόνο απτό στοιχείο που μας υπενθυμίζει ότι είμαστε θνητοί και άρα αδύναμοι άνθρωποι; Ή απλά σηματοδοτεί το «διάλλειμα» της ρουτινιασμένης καθημερινότητας και ο καθένας μας τον «δημιουργεί» όταν θέλει να ψιλο-ξεφύγει;

Είναι κάτι που επιλέγουμε, όπως η ανάγκη μας για μια βόλτα ή ένα αστείο, ή απορρέει από την ίδια μας την φύση, ισάξια με την επιθυμία μας για τροφή και νερό;

Και αν τελικά είναι κάτι από τα παραπάνω - ή και τίποτα από αυτά - ποιος είναι ο γνώμονας με τον οποίο επιλέγουμε το έτερον μας ήμισυ;

Με μια πρόχειρη σκέψη θα απαντούσαμε πως από την στιγμή που ξέρουμε τι θέλουμε, ψάχνουμε πάντα αυτά τα κριτήρια, αυτά τα standars που θα πρέπει να πληροί ο χαρακτήρας κάποιου προκειμένου να μας εμπνεύσει το υψηλό αίσθημα που λέγεται «έρωτας». Κι όμως, πόσοι τελικά από τους πρώην μας έχουν κοινά στοιχεία; Πόσοι από αυτούς θα μπορούσαν να κάνουν ακόμα και παρέα μεταξύ τους; Προφανώς κανένας με κανέναν και άρα το ζήτημα επαναπροσδιορίζεται με περιθώρια λύσης το άπειρον...

Την ίδια ώρα που ποιητές και μουσικοί γεμίζουν σελίδες και δίσκους για χάρη του πολυσυζητημένου έρωτα, βγάζοντας «ψωμί» και καταθέτοντας ψυχή, οι επιστήμονες, ψυχολόγοι και ερευνητές έρχονται να προσδώσουν στο όλο θέμα, μια πιο πρακτική οπτική, τον βάζουν στο δοχείο και τον κατευθύνουν απευθείας στα εργαστήρια προς ανάλυση.

Πρωτοπόρος του εγχειρήματος ο Φρόυντ, ταύτισε τον έρωτα με την ανάγκη για ικανοποίηση της ερωτικής μας διάθεσης και ορμής. Ο Πλάτων από την άλλη, ταύτισε τον έρωτα με μια ηθική, με μια συνοπτική διαδικασία εκεχειρίας με τους Θεούς, γεγονός που θα τους χάριζε και την αιωνιότητα. Ποιος δεν θυμάται τον Θεό Έρωτα στην όψη του φτερωτού αγγέλου που "διασκέδαζε" να ενώνει τις ζωές των ανθρώπων με το περίφημο βέλος του;

Διαπιστώνουμε τον ωφελιμισμό που απορρέει από τις παραπάνω ψυχολογικές εκδοχές και θέλει τον άνθρωπο να ερωτεύεται γιατί επωφελείται, να επωφελείται και άρα να ερωτεύεται. Και όμως, τα πράγματα όσο ξεκούραστα και να δείχνουν μέσα από την λογική «άντρα θέλω, τώρα τον θέλω», ξεφεύγουν από αυτήν. Χειροπιαστό παράδειγμα, το γεγονός ότι ποτέ δεν ερωτευτήκαμε «κατά παραγγελία» ούτε κατά βούληση. Μάλιστα τις περισσότερες φορές ήμασταν ανυποψίαστες, ανέτοιμες, ακόμα και μη-διαθέσιμες για αυτό.

Ο Έριχ Φρομ υποστήριξε πως δεν υπάρχει καμία άλλη διαδικασία, τόσο ελπιδοφόρα και ψυχοφθόρα, όσο ο έρωτας, η οποία παρόλα αυτά αποτυγχάνει συχνότερα από οποιαδήποτε αντίστοιχη ανθρώπινη προσπάθεια ή ενέργεια.

Τα πρώτα συμπτώματα: 

Πρωταρχική αγωνία που σχετίζεται με το πως μας βλέπεις ο άλλος στο bar, αν έχουν σταθεί κολακευτικά τα μαλλιά μας πίσω απ' το αυτί και αν τελικά του αρέσουμε άβαφες.

 Στη συνέχεια, ένας ασυγκράτητος ενθουσιασμός που έχει να κάνει με την συνειδητοποίηση του πόσο όμορφή είναι η ζωή, τι χαζή ήμουν που δεν το είχα καταλάβει νωρίτερα και ξενυχτούσα αδιάκοπα και ανώφελα με παρέες που ούτε καν θυμάμαι τα ονόματά τους. 

Και, φυσικά μια δυναμική βεβαιότητα, ότι κανένας άνθρωπος πάνω στην γη, ανεξάρτητα από το τι δηλώνουν οι γονείς του, τον έχει αγαπήσει περισσότερο από όσο εμείς.

Συνειδητά ή ασυνείδητα ερωτευόμαστε το «τέλειο» ή έστω αυτό που θεωρούμε εμείς ως τέτοιο. Ευτυχώς για όλους η τελειότητα είναι κάτι το διαφορετικό από άνθρωπο σε άνθρωπο, κάτι το υποκειμενικό και έτσι αφήνει τον καθένα μας να βγει «στην γύρα», ψάχνοντας για το δικό του μισό, το οποίο θα του εφαρμόζει άριστα και δεν θα μπορεί να το «δανειστεί» κανείς άλλος. 

Προφανής η κτητικότητα, αλλά και η αυταπάτη που γεννά ο ανθρώπινος εγκέφαλος στην προσπάθεια να ωραιοποίησει τον καλά βιωμένο του κόσμο και να τον επαναδιατυπώσει πάνω σε πιο «χρωματιστό φόντο».

Αμερικάνοι ερευνητές, αντιτιθέμενοι στην φροϋδική αντίληψη, αποδεσμεύουν τον έρωτα από την σεξουαλική διέγερση. Αντίθετα, τον θέτουν στα όρια μιας βιολογικής ανάγκης, όπως αυτή του ύπνου, χωρίς την οποία δεν θα μπορούσαμε να «τα βγάλουμε πέρα».

Το State University της Νέας Υόρκης ερεύνησε το ζήτημα σε ένα πεδίο ανάλυσης 2.500 τομογραφιών από 17 «ερωτευμένους» εγκεφάλους που διένυαν τις πρώτες μέρες ή βδομάδες του πάθους τους. 

Οι φοιτητές που συμμετείχαν στο πείραμα κοιτούσαν την φωτογραφία του αγαπημένου/αγαπημένης τους την ώρα που υποβάλλονταν σε μαγνητική τομογραφία. Οι εικόνες που βγήκαν ως τα αποτελέσματα της μελέτης, συγκρίθηκαν με άλλα, στα οποία οι ίδιοι φοιτητές κοιτούσαν την φωτογραφία κάποιου απλού γνωστού τους. .....Αποτέλεσμα??????

Οι εστίες δραστηριότητας του έρωτα «κρύβονται» σε κύτταρα του υποσυνειδήτου που είτε παράγουν, είτε προσλαμβάνουν ντοπαμίνη. Το εν λόγω χημικό στοιχείο ανιχνεύεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις στον εγκέφαλο, όταν περιμένουμε, όταν ανυπομονούμε για κάτι. Η ανυπομονησία, όμως, από τον ίδιο της τον ορισμό, ξεπερνά κάθε έννοια λογικής. Παράλογος και επίμονος λοιπόν ο έρωτας βρίσκει την έδρα του, τα αίτιά του, εκεί ακριβώς που εδράζονται και τα αίτια του μίσους. Παθιαζόμαστε να μισούμε με τον ίδιο τρόπο που λατρεύουμε να αγαπάμε κάποιον. Πρόκειται για δυο ακρότητες που φαίνεται καταλαβαίνουν η μια την άλλη, πολύ περισσότερο από όσο τελικά τις κατανοούν οι ίδιοι οι παθόντες.

Ο έρωτας είναι τυφλός....

Οι ερευνητές, ακόμη διαπίστωσαν ότι στον εγκέφαλο τον πιο «παθιασμένων» ενεργοποιείται ο λεγόμενος «κερκοφόρος» πυρήνας, ο οποίος εγγράφεται εκ διαμέτρου αντίθετα από την περιοχή που καταγράφει το πόσο ελκυστικός είναι κάποιος, το πόσο δηλαδή τα χαρακτηριστικά προσώπου και σώματος ταιριάζουν με τα κοινωνικά διαμορφωμένα πρότυπα της εκάστοτε εποχής.

Ακόμα και αν περιστοιχιζόμαστε από ένα σωρό επίδοξους «γαμπρούς», ο πραγματικά ερωτευμένος δεν έχει μάτια για κανέναν άλλον, πέραν αυτού που του υπέδειξε ο κερκοφόρος πυρήνας του. Αυτό δεν σημαίνει πως η επιλογή του κάθε ερωτευμένου δεν μπορεί να αλλάξει, όταν αλλάζουν οι συνθήκες τις ζωής του ή τα «θέλω» του.

Αυτό σημαίνει πως ο έρωτας πέρα από τυφλός, είναι και απόλυτος. 

Δεν μπορεί να συμβαίνει ανάμεσα σε πολλά πρόσωπα, δεν μπορεί να φορεθεί ως ρούχο από πολλούς κατόχους ή και να μοιραστεί σε πολλές καρδιές.

 Ο ενθουσιασμός, το πάθος, η ένταση, η ανάγκη για συντροφικότητα, η ανασφάλεια, η αυτοεπιβεβαίωση, η μοναξιά, τα κόμπλεξ ή η επιθυμία μας για καλή ζωή είναι εκφάνσεις του εαυτού μας που απαντώνται από τον έρωτα και είτε τον διογκώνουν, είτε τον ελαχιστοποιούν, σε καμία περίπτωση όμως δεν τον ορίζουν.

Θα ήταν πέρα για πέρα ενθαρρυντικό κάθε γνωριμία να σηματοδοτεί και την αρχή ενός μεγάλου έρωτα. 
Μην πιστέψετε όμως ότι αυτό θα συμβαίνει, γιατί αν το κάνετε απλούστατα αποκλείεται να συμβεί. !......
Ποιος θα το 'θελε εξάλλου...!!!!
***Αφού στον πηγεμό για την Ιθάκη, κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τα παραπλανητικά στάδια, που στην τελική, συναποτελούν την ουσία για ολόκληρο το ταξίδι...***