Ολα ΓΥΡΩ μας...ΣΤΟΙΧΙΖΟΥΝ!!!!!(NTR)

 

 

350 ευρώ το νοίκι... άλλα 200 οι λογαριασμοί... βάλε και άλλα 150 για σούπερ μάρκετ... Ααα!, να βάλω μέσα και καμία έκτακτη έφοδο στα μαγαζιά .......

 

 

 

 

 

 

 
 

Ολα αυτά υπολογίζονται λίαν επιεικώς - γύρω στα 800 ευρώ και μάλιστα πριν προλάβεις να περάσεις το κατώφλι της πόρτας. Αν είσαι ο πρωτότοκος μεγιστάνα ή Σαουδάραβα πετρελαιοπαραγωγού, δεν  σε ενδιαφέρει αν θα χαλάσεις ένα νοίκι ή ακόμη και τα νοίκια ολόκληρης της πολυκατοικίας ....

Επειδή όμως είναι δύσκολο να ανήκεις στην κατηγορία των ''γαλαζοαίματων'', μάλλον πρέπει να βρεις τρόπους να ελιχθείς, προκειμένου να μην γίνεις ''πτωχή, πλην τίμια" με μόνο σου λάφυρο ένα ζευγάρι ολοκαίνουριες γόβες.

DRESS CODE

Αν δεν ανήκεις στην κατηγορία των bussines women που πρέπει να είναι ''στην τρίχα'', παντού και πάντα, τότε τα νέα είναι ευχάριστα για εσένα.


 

Ναι, εννοώ να αφήσεις κάτω την μαύρη βαμβακερή μπλούζα που μόλις εντόπισες, όταν με έναν πρόχειρο υπολογισμό μπορείς να σκεφτείς άλλες 5 παρόμοιες που ήδη κοσμούν την ντουλάπα σου. Επίσης, εννοώ να ''μαλώσεις'' με κομμώτρια, μανικιουρίστα και αισθητικό που έχουν βαλθεί να σε βλέπουν κάθε 15, λες και είσαι το φάρμακο τους. Από την στιγμή που η δουλειά σου, άρα η καθημερινότητά σου δεν απαιτεί επισημότητες, ποιος ο λόγος να επιβαρύνεις το πορτοφόλι σου μ' ένα σωρό περιττά έξοδα;

 Μετά την ιδιοφυή ανακάλυψη των στοκατζίδικων, δεν υπάρχουν δικαιολογίες για «αιματηρές» δαπάνες. Είναι πολύ καλύτερο να συγκρατηθείς την high season, ή να βολευτείς με κάτι, οικονομικότερο, αν δεν θες να γεμίζεις τις τσέπες σου με χαρτομάντιλα, για να νομίζεις ότι κουβαλάς κάτι.

Ακόμα, δοκίμασε να ανταλλάζεις τα ρούχα σου, όταν τα βαριέσαι ή απλά όταν θέλεις να ανανεωθείς.

Δεν μπορεί να μην έχεις μια φίλη που να βρίσκεται στα ίδια κυβικά και σε παρόμοιο στυλ με εσένα.

Γιατί να αγοράσεις εκείνο το στενό μαύρο φόρεμα, την στιγμή που μπορεί να στο δανείσει ανά πάσα ώρα και στιγμή μια φίλη σου;

Εκτός και αν θέλεις να έχεις την πλήρη κυριότητα για ό,τι φέρεις πάνω σου, γεγονός που μας κάνει να σηκώνουμε αυτομάτως τα χέρια ψηλά.

CAR POOLING

Και τώρα θα μου πεις «ωραία, δεν βαριέσαι, θα πηγαίνω στην δουλειά ακόμα και με τις πιζάμες μου».

Όταν πρέπει, επί καθημερινή βάση, να διανύσω 50 χλμ ''πήγαινε'' και άλλα τόσα ''έλα'', προκειμένου να φτάσω, επιτέλους, στην δουλειά, το αμάξι πως θα το ''ταΐσω'';

Και σε αυτήν την ερώτηση, το μόνο που έχω να κάνω, είναι να σηκώσω τους ώμους και να σφυρίξω αδιάφορα. Εντάξει, το θέμα της βενζίνης είναι ένα αναγκαίο κακό πού τείνει να μας απορροφά σχεδόν όλο το μηνιάτικο. Όμως, στην περίπτωση που δεν χρειάζεται να κολλήσεις ένσημα επαγγελματία αυτοκινητιστή, ώστε να πεις ότι «το βγάλαμε το μεροκάματο και σήμερα», σίγουρα η ιδέα του αυτοκινήτου ηχεί σαν περιττή πολυτέλεια. Μην υποτιμάς τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Στις περισσότερες συνοικίες έχουν τακτικό ωράριο, το οποίο, ομολογουμένως, τηρούν (εξαιρούνται οι μέρες που απεργεί το Μετρό ή γίνεται διαδήλωση το κέντρο). Μπορείς να προμηθευτείς μια κάρτα με τις ώρες αναχώρησης και άφιξης, των δρομολογίων που σε ενδιαφέρουν (αναζήτησέ την σε μεγάλα περίπτερα που πουλούν και εισιτήρια μεταφοράς). Έτσι, δεν θα χρειάζεται να ''κακολογείς'' θεούς και δαίμονες, περιμένοντας μες στην βροχή, το λεωφορείο που σε ''έστησε''.

Μια ακόμα πιο καλή επιλογή (που είναι και της μόδας όπως και επίκαιρη) είναι να χρησιμοποιήσεις το ποδήλατο. Φυσικά, αυτό προϋποθέτει, όχι μόνο ότι είσαι καλή στην ορθοπεταλιά (ώστε να αποφύγεις ακαριαίες οδυνηρές και εξευτελιστικές συναντήσεις με το έδαφος), αλλά και ότι και δεν βρίσκεσαι υπό πίεση χρόνου, κοινώς δεν παρακοιμήθηκες, άρα μπορείς να ετοιμαστείς και να φύγεις για το γραφείο, χωρίς το άγχος του ρολογιού.

Αν τώρα οι συνθήκες τόσο της διάθεσης σου, όσο και της απόστασης, δεν σου επιτρέπουν τίποτα λιγότερο από το ''μηχανικό τετράποδο'', τότε μια καλή λύση είναι να μοιραστείς το κόστος της βενζίνης, κανονίζοντας να πηγαινο-έρχεσαι στην δουλειά με συναδέλφους. Όσο περισσότεροι, τόσο καλύτερα, αφού τα έξοδα μοιράζονται ''ανά τσέπη'' και μπορείς να καταναλώσεις την πολύτιμη βενζίνη για πιο διασκεδαστικές διαδρομές.

MEAT POINT

Και άντε πες πως έφτασες στην δουλειά, παρέα με όλο τον πρώτο όροφο της εταιρίας, φορώντας, όπως είπαμε, μόνο τις ''πολυταξιδεμένες'' πιζάμες σου. 'Όταν μεσημεριάσει και το στομάχι, αρχίσει να σου δηλώνει με σήματα καπνού την παρουσία του, τι κάνεις;


 

Πας στο κυλικείο και διαλέγεις όλη την ''κουρτίνα 1'', μαζί με επιδόρπιο ένα kinder έκπληξη;

Λάθος απάντηση!

Πολύ απλά, γιατί το τυχερό αυγό, δεν θα κρύβει τίποτα περισσότερο από μια απόδειξη των 10 ευρώ (στην καλύτερη).

Και αν υπολογίσεις αυτά τα 10 ευρουλάκια με τις εργάσιμες μέρες σου μηνιαίως, φτάνεις αισίως και χωρίς καν να το καταλάβεις στα 250 ευρώ, χρήματα αρκετά για ένα σαββατοκύριακο εκτός πόλης, μια πολύ καλή τσάντα ή δυο βαφές στο κομμωτήριο και σου μένουνε και ρέστα.

Αντί, λοιπόν να ρίξεις ''τα καράβια σου έξω'', μόνο και μόνο για ένα ετοιματζήδικο πιάτο φαί, για δες την ''αλά σπιτικό φαί γεμισμένο στο τάπερ'', που πέρα από πιο οικονομικό, είναι και πολύ πιο υγιεινό.

 

Μπορεί να σου φαντάζει δύσκολη έως και ανιαρή, η διαδικασία καθημερινού μαγειρέματος, αλλά πίστεψέ με δεν είναι.

Ακόμα κι αν εξαιρέσουμε την εύκολη λύση του τοστ ή σάντουιτς, υπάρχουν αμέτρητα site, οπως

 http://ntrimy-oisydagesthsgiagias.blogspot.com

 ωραιες ευκολες και γευστικες συνταγες  που σας δείχνουν τρόπους μαγειρέματος, που δεν ξεπερνούν τα 20 λεπτά.Διαβαστε το θα σας βγαζει απο τη δυσκολη θεση του χαρμπουργκερ(ετοιμου φαγητου, που σιγουρα (αν τρωτε καθε μερα)θα περνετε αρκετα...κιλα....

Εντάξει, δεν σου λέω ότι κάθε μέρα θα φτιάχνεις γιουβέτσι ή παστίτσιο - δεν «λέει» ούτε για τη σιλουέτα σου - αλλά εκεί που κάθεσαι και ''λιώνεις'' στον καναπέ, μπορείς με μια απλή κίνηση του χεριού να ανάψεις τον φούρνο.

 

Έχοντας νιώσει πλέον ''στο πετσί μας'' ότι τα πράγματα δεν πάνε ακριβώς όπως υπολογίζαμε, έχοντας μπει στην αιματηρή διαδικασία να ακυρώσουμε ή να αναβάλλουμε δουλειές που πάντα θέλαμε να κάνουμε, προορισμούς που θέλαμε να επισκεφτούμε ή πλάνα που αναπνέαμε, μόνο και μόνο για να τα ζήσουμε, το να ''στερηθούμε'' τις λίγες και πραγματικά παράταιρες ''κακομαθημένες'' συνήθειες του προ-κρίσης εαυτού μας, είναι μόνο ένα λιθαράκι αντίστασης σε ό,τι μας θέλει ''μίζερους'' να ψάχνουμε φραγκοδίφραγκα σε παλιά σακάκια.

Τα χρήματα είναι  το μόνο μέσο που μας φέρνει σε ισότιμη συνδιαλλαγή με τον ''έξω κόσμο'', η ιδέα, όμως, των χρημάτων δεν παύει να παραμένει ρευστή και άυλη. Και το οφείλουμε στον εαυτό μας να μην επιτρέψουμε στο χρήμα-ιδέα να μας χαλάει τις άλλες, τις πιο σημαντικές ιδέες που λέγονται
«καλή διάθεση» και «αισιοδοξία».

Οικονομικη Κριση +ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Το στρες στην εργασία
Όλοι μπορούν να αντιληφθούν, ότι το στρες ήταν πάντα λίγο ή πολύ συνυφασμένο με την εργασία. Αυτό που δεν είναι εντελώς ξεκάθαρο είναι ότι το στρες δεν είναι συνυφασμένο μόνο με την εργασία, αλλά με όλους τους τομείς της ζωή μας.

Το υπαρξιακό άγχος είναι εκείνο που μας ωθεί να εξελιχθούμε και μας κινητοποιεί, ενώ το δυσλειτουργικό άγχος είναι εκείνο που μας καθηλώνει. Το εργασιακό στρες υποδηλώνει την ύπαρξη μιας προβληματικής σχέσης μεταξύ του ατόμου και του εργασιακού περιβάλλοντος. Εμφανίζεται από τη στιγμή που το άτομο αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί επαρκώς σε αυτό που του ζητείται να φέρει εις πέρας ή να αντιμετωπίσει τις απειλές προς την υγεία του. Όμως, δεν δημιουργείται μόνο εξαιτίας του περιβάλλοντος, αλλά είναι μια δυναμική αλληλεπίδραση ανάμεσα στην προσωπικότητα του ατόμου και το εργασιακό περιβάλλον. Έτσι, δεν αντιδρούν όλοι με τον ίδιο τρόπο σε μια ίδια κατάσταση: κάποιος μπορεί να λυπηθεί με μια παρατήρηση του προϊσταμένου του, κάποιος να την αγνοήσει, κάποιος άλλος να προσπαθήσει να  βελτιωθεί, κάποιος άλλος να κατηγορήσει τον προϊστάμενο που ψάχνει συνεχώς αφορμές για παρατηρήσεις.

Εργασιακό στρες + οικονομική κρίση
Ο κυριότερος παράγοντας εργασιακού στρες στις μέρες είναι η ανασφάλεια και το αίσθημα της απειλής που νοιώθει ο εργαζόμενος. Και αυτό διότι αυτοί οι παράγοντες μπορούν αρκετά εύκολα να οδηγήσουν το άτομο στο φόβο και τον πανικό. Και τότε το άγχος πολλαπλασιάζεται και δημιουργείται φαύλος κύκλος.

Όμως, ειδικά στις μέρες, το στρες στην εργασία δεν μπορεί να αναλυθεί και αντιμετωπιστεί ξεχωριστά και μόνο του. Για πολλούς ανθρώπους η εργασία ήταν πρώτη προτεραιότητα και για πολλούς περισσότερους ο δείκτης ανάπτυξης και εξέλιξής τους. Φυσικά, η εργασία είναι και προτεραιότητα και ανάπτυξη. Αλλά όταν υπάρχει μόνο αυτό και αυτό απειλείται είναι φυσικό να νοιώθει ο άνθρωπος ότι απειλείται ολόκληρη η ταυτότητα, η προσωπικότητα, η ανάπτυξή του. Το ερώτημα όμως πρέπει να τεθεί από την αρχή και αφορά τις αξίες και τις στάσεις ζωής.

Αντιμετώπιση του άγχους
Έτσι, η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του άγχους είναι σε επίπεδο αξιών και στάσεων ζωής. Υπάρχει η τάση σους ανθρώπους σήμερα να ονομάζουν «άγχος» ή ότι «γίνεται με άγχος» κάθε προσπάθεια βελτίωσης της ζωής τους. Έτσι, χρωματίζουν αρνητικά κάτι πάρα πολύ σπουδαίο: την «υπευθυνότητα», την «ευσυνειδησία» και την «ανάγκη για προχώρημα». Αν ονομαστεί έτσι, αυτό σημαίνει ότι το άγχος είναι και εύλογο και επιθυμητό. Και πράγματι είναι. Και δεν είναι κάποιο κολπάκι «θετικής σκέψης», αλλά πραγματικότητα.

Ακόμη, αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του «αγχώδη άνθρωπο πάντα», φυσικά αυτό μεταφέρεται και στον εργασιακό χώρο. Όμως, τότε δεν αφορά στην εργασία, αλλά στο άτομο και τις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Ένας «αγχώδης άνθρωπος» έχει να αναρωτηθεί μήπως έχει να μάθει να «ακούει πολύ καλά τις ανάγκες των άλλων» ή μήπως είναι πολύ καλός στο να «ικανοποιεί τις επιθυμίες των αγαπημένων του πριν καν του το ζητήσουν» ή δυσκολεύεται πολύ να πει «όχι» – τουλάχιστον χωρίς τύψεις ή μήπως του είναι πολύ εύκολο «να σκέφτεται πρώτα τους άλλους και μετά τον εαυτό του». Τέτοια ερωτήματα είναι καίρια και σήμερα ζητούν απάντηση περισσότερο από ποτέ.

Το εργασιακό στρες μπορεί να θεωρηθεί και η αιτία και το αποτέλεσμα πολλών καταστάσεων. Μπορεί να γίνει αιτία πολλών ασθενειών, παθήσεων, διαταραχών. Μπορεί όμως να είναι και το αποτέλεσμα μιας πορείας ζωής που δεν επιτρέπει να πούμε «όχι» σε κανένα συνάδελφο, να μην στεναχωρήσουμε ή να δυσαρεστήσουμε κανένα υφιστάμενο, προϊστάμενο ή συνάδελφο, να φορτωνόμαστε συστηματικά δουλειά που δεν μας αναλογεί χωρίς να λέμε τίποτα, να παίρνουμε την άδειά μας αφού πρώτα αποφασίσουν όλοι οι άλλοι, να μη συζητάμε κάτι που μας ενόχλησε και να το κουβαλάμε κάθε μέρα μαζί μας…
Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, ας ελπίσουμε ότι δεν υπάρχει εργασία χωρίς στρες.
Όμως, ας διαλέξει ο καθένας μια πορεία ζωής που να μην χρειάζεται να φορτώνεται κανέναν, που να μην φοβάται αν θα δυσαρεστήσει κάποιον με μια του πράξη, που να μην έχουν οι άλλοι προτεραιότητα εις βάρος του δικού του εαυτού..

Ποση.... Τρελα εχουμε?????(NTR)

 

«Παιδάκι μου, πας καλά;», «Έχει... λαλήσει μου φαίνεται», «Πάει, του ’στριψε», «Mήπως να πάς  να κοιταχτεις;»...
Aυτές και πάρα πολλές ακόμα είναι εκφράσεις που δηλώνουν, με μικρότερη ή μεγαλύτερη δόση χιούμορ, ειρωνείας
ή (αυτο)σαρκασμού, την αγωνία του καθενός μας μήπως δεν είμαστε τελείως φυσιολογικοί, μήπως εμείς, οι δικοί μας, οι διπλανοί μας έχουμε κάτι που μοιάζει με <<τρέλα>>.
Ποιος μπορεί όμως να μας το πει αυτό;
 Πού βρίσκονται άραγε τα όρια μεταξύ του «φυσιολογικού» και του «τρελού» και, τελικά, πόση τρέλα (και πόση λογική) αναλογεί στον καθένα μας;......



H ελαφρότητα του «νορμάλ»

Ο φόβος ή καλύτερα η υποψία ότι συγγενεύουμε λίγο και με την τρέλα, ο καθένας με το δικό του προσωπικό τρόπο, είναι κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Kαι σχεδόν όλους μάς βασανίζει καμιά φορά, συχνά ή ξανά και ξανά από την αρχή, η αβεβαιότητα και η αγωνία αν οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι πράξεις μας είναι αυτό που με προσποιητή ελαφρότητα ονομάζουμε «νορμάλ». Eίτε γυρνάμε τρεις φορές πίσω στο σπίτι για να βεβαιωθούμε αν σβήσαμε το μάτι, είτε κάνουμε απανωτές σχέσεις χωρίς να βρίσκουμε τον κατάλληλο σύντροφο, είτε νιώθουμε θλιμμένοι και άκεφοι χωρίς προφανή λόγο, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και σε πολλές άλλες, στις δυσκολίες μας προστίθεται και μία ακόμη βασανιστική αμφιβολία: «Eίναι φυσιολογικό αυτό που μου συμβαίνει;». Aπό πού πηγάζει αυτός ο φόβος και πώς καθορίζεται το τι θεωρούμε φυσιολογικό ή κανονικό και τι όχι; Kατ’ αρχάς, από τους γονείς και το οικογενειακό μας περιβάλλον. «Στάσου σωστά!», «Γιατί κάνεις τέτοιες γκριμάτσες;», «Γιατί δεν παίζεις κι εσύ σαν τα άλλα παιδιά;», «Bλέπεις κανέναν άλλο να φοβάται, εσύ γιατί φοβάσαι;» και άλλες ανείπωτες πλην σαφέστατες επιταγές των γονιών για κανονικότητα και κοινωνικά αποδεκτή, «σωστή» συμπεριφορά. Aργότερα το σχολείο, ακόμα και οι φίλοι, βάζουν όλοι με τη σειρά τους κανόνες για το ποια συμπεριφορά, ποιος τρόπος να υπάρχουμε χαίρει κοινής αποδοχής και θεωρείται φυσιολογικός.


Ποιος είναι «φυσιολογικός»

O «απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος» δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Kάτω από βεβαρυμένες συνθήκες (κάτι που είναι εντελώς υποκειμενικό), ο καθένας από εμάς μπορεί, σε κάποια στιγμή της ζωής του, να «τρελαθεί» λίγο. Δυσκολία στη συγκέντρωση της προσοχής, ξεσπάσματα θυμού, διάφοροι φόβοι, κατάθλιψη, βουλιμικές τάσεις, σκέψεις που μοιάζουν παράλογες είναι φυσιολογικά προβλήματα φυσιολογικών ανθρώπων, που θυμίζουν πολύ και έχουν κοινά στοιχεία με τα συμπτώματα σοβαρών ψυχικών ασθενειών, χωρίς όμως να είναι τέτοιες. Όσο κι αν μοιάζουν, όμως, είναι πάρα πολύ σημαντικό να μην ξεχνάμε τη διαφορά ανάμεσα στο σύμπτωμα και την πάθηση, όπως και ανάμεσα στα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας από τη μια και στις διαταραχές της προσωπικότητας από την άλλη. Eπειδή η κάθε προσωπικότητα είναι πολύπλευρη και ιδιαίτερα σύνθετη, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη πολλά κριτήρια -όπως το πόσο ακραία ή πόσο άκαμπτη είναι η συμπεριφορά ενός ανθρώπου, πόσο υποφέρει ο ίδιος από αυτήν ή πόσο ασύμβατη είναι με ένα ορισμένο περιβάλλον- πριν κάποιος χαρακτηριστεί «μη φυσιολογικός».


H ιατρικοποίηση της προσωπικότητας

Η επιστήμη της Ψυχολογίας μπήκε εδώ και έναν αιώνα στην υπηρεσία του σύγχρονου ανθρώπου, βοηθώντας τον να καταλάβει και να αντιμετωπίσει πολλά από τα βαθύτερα προβλήματά του. Tαυτόχρονα, όμως, συνετέλεσε δυστυχώς και σε κάτι που μάλλον μας δυσκόλεψε και εξακολουθεί να μας δυσκολεύει: Στη δημιουργία μιας επιστημονικής πλέον κλίμακας για το ποιος είναι φυσιολογικός και ποιος όχι και στην «παθολογικοποίηση» ανθρώπινων χαρακτηριστικών που ίσως παλιότερα να θεωρούνταν απλώς ιδιαιτερότητες, παραξενιές, εκκεντρικότητες ή «χούγια» του καθενός με τα οποία έπρεπε να ζήσει αυτός και οι γύρω του. Bλέποντας τις δυσάρεστες συνέπειες της εξέλιξης αυτής, αρκετοί νεότεροι ψυχολόγοι αρχίζουν να υιοθετούν μια πιο χαλαρή και πιο αισιόδοξη στάση απέναντι στο τι μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό.


Πώς είναι να ονειρεύεσαι;

Αυτή η σχετικά καινούργια θεώρηση της κανονικότητας καταρχήν επιτρέπει μια πιο ανεκτική στάση απέναντι σε συμπεριφορές που μοιάζουν μη συνηθισμένες ή «αποκλίνουσες». Aυτό μπορεί να πάρει από πάνω μας τη μεγάλη αγωνία που είναι π.χ. το «Αφού τώρα τελευταία βάζω τα κλάματα με το παραμικρό χωρίς να με πειράξει κανείς, μήπως έχω αρχίσει να τρελαίνομαι;». Mια αγωνία που μπορεί να μας βασανίζει περισσότερο κι από το ίδιο το «σύμπτωμα». Kι ακόμα, η θεώρηση αυτή μας κάνει να ξανασκεφτούμε την αντίληψη ότι η προσαρμοστικότητα και η συμβατικότητα είναι οι μοναδικοί δρόμοι που οδηγούν στην ψυχική υγεία ή, αντίστροφα, οι κυριότερες αποδείξεις ότι κάποιος είναι ψυχικά υγιής. Γιατί, όσο υγιής κι αν φαίνεται στην «πρώτη ματιά» η κανονικότητα, τόσο «ψευτο-υγιής» μπορεί να είναι αν κοιτάξει κανείς καλύτερα. Mπορεί η προσαρμοστικότητα να εγγυάται αρμονία και ηρεμία, το τίμημα όμως είναι συχνά η εσωτερική ισοπέδωση.
Πιστεύω  ότι ... οι υπερβολικά κανονικοί άνθρωποι χάνουν κάτι πολύτιμο, τη φαντασία τους, και ότι συχνά δεν ξέρουν καν πώς είναι ...να ονειρεύεσαι.


H «τρέλα» είναι σχετική

Το αν η «τρέλα» ενός ανθρώπου είναι προβληματική ή όχι εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζει. Mία εκκεντρική, οιστριονική γυναίκα, για παράδειγμα, μάλλον θα δυστυχούσε δουλεύοντας σε μια τράπεζα, ενώ αντίθετα μπορεί να είχε μεγάλη απήχηση και επιτυχία ως ηθοποιός. Kαι αντίστροφα, η τελειομανία και η ψυχαναγκαστική προσήλωση στη λεπτομέρεια μπορεί να είναι ιδανικά χαρακτηριστικά για ένα λογιστή, αλλά να κάνουν π.χ. μια νηπιαγωγό να βασανίζεται καθημερινά και να θεωρείται από τους γύρω της... «τρελή». Aυτό που κάτω από ορισμένες συνθήκες μοιάζει με τρέλα, μπορεί κάτω από άλλες να είναι επιθυμητό και απαραίτητο.


H ζωή είναι επικίνδυνη

Η υπερβολική προσπάθεια να είμαστε «νορμάλ» και αποδεκτοί από όλους μπορεί να γίνει τόσο βαρύ φορτίο και να φτωχύνει τόσο πολύ συναισθηματικά έναν άνθρωπο, που να μην αντέξει σε ένα ξαφνικό χτύπημα της ζωής, ενώ μοιάζει «βράχος». Πολλές ψυχωσικές διαταραχές παρουσιάζονται σε ανθρώπους που επί χρόνια αποτελούσαν υπόδειγμα κανονικότητας και προσαρμοστικότητας. Aκόμη κι έτσι να μην είναι, αρκεί το ότι συχνά το τίμημα του να είναι κανείς εντελώς λογικός και φυσιολογικός είναι μια ζωή αρκετά στερημένη συναισθηματικά. «O πολιτισμός μας έχει την τάση να φτιάχνει ανθρώπους που δεν τολμούν να ζουν με έντονο τρόπο. Προπονούμαστε να επιδιώκουμε ως στόχο ζωής τη σιγουριά... ενώ η ζωή είναι μια εξαιρετικά ριψοκίνδυνη πορεία», λέει ο Φρομ κι αναρωτιέται αν ένας άνθρωπος σήμερα πρέπει να γίνει λίγο τρελός αν θέλει να νιώσει μερικά πράγματα.
 Γιατί λοιπόν να μη δεχτούμε ο καθένας την προσωπική του «τρέλα» (μπορούμε να την πούμε και νεύρωση ή εκκεντρικότητα), έστω κι αν γίνεται επώδυνη μερικές φορές, και να μην τη ζήσουμε χωρίς να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι έχουμε τα πάντα υπό έλεγχο...

ΜΗΤΕΡΕΣ....ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ!!!!!!(NTR)

 

Μάνες αγαπημένες, σας ευγνωμονούμε!!!!!!!!
Η Εκκλησία μας τιμάει σήμερα τη Μάνα όλων των Πιστών, την Μητέρα Παναγία, τη Γλυκοφιλούσα, τη Γαλακτοφορούσα, τη Θεομάνα, τη Μεσίτρια, τη Σκέπη του Κόσμου και την προτείνει σαν πρότυπο άξιο μίμησης σ’ όλες τις μητέρες της ανθρωπότητας, σ’ όποια ήπειρο και αν κατοικούν, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, για να εμπνέονται από το παράδειγμά της αλλά και για να την έχουν στήριγμα στον δύσκολο αγώνα του μεγαλώματος και της ανατροφής των παιδιών τους.
Σύμβολο ειρήνης, άμετρης ανθρώπινης τρυφερότητας, αγάπης, πόνου, αυτοθυσίας, η Παναγία μας. Οδηγός και στήριγμα για τις σημερινές μάνες που μόνο αυτές έχουν τη δύναμη να εξανθρωπίσουν τον κόσμο γιατί, πλασμένες όπως είναι για τον πόνο και την αγάπη, μπορούν να δώσουν λύση στα εναγώνια προβλήματα που βασανίζουν τον άνθρωπο.
«Μόνο οι λαοί με ικανές μάνες ευδοκιμούν.» είπε ο Γκαίτε. «Όταν σ’ένα λαό καταπέσει η μητρότητα, σε τίποτε δεν ωφελεί όλη η άλλη παιδεία. Η κατάπτωση της μάνας είναι η δύση και η παρακμή ενός λαού.»

Είμαι εδώ σήμερα για να σας μιλήσω για τη Μάνα, για τη σχέση της με το παιδί της και την καταλυτική δύναμη που κρύβει η χωρίς όρια και όρους αγάπη της, αυτή η αγάπη η φωλιασμένη στην τρυφερή καρδιά της, την καρδιά που χωράει όλη την ανθρωπότητα.
Και πρέπει να ομολογήσω ότι αισθάνομαι μεγάλη αμηχανία γιατί βρίσκομαι μπροστά σε τόσες πολλές άξιες μάνες, τόσες συμπαθητικές μανούλες φορτωμένες με του κόσμου τις εμπειρίες, γυναίκες που βίωσαν την μητρότητα με τον δικό της τρόπο η καθεμιά, γυναίκες που σίγουρα πόνεσαν, έκλαψαν, γέλασαν για τα παιδιά τους, γυναίκες που ξέρουν τι σημαίνει θυσία, προσφορά, ανταπόδοση, αναγνώριση αχαριστία, υπομονή, υποταγή, σκληρότητα, αξιοπρέπεια, περηφάνια, εγωισμός και αγάπη.
Η ζωή της κάθε μιας, μια ξεχωριστή ιστορία, ένα διαφορετικό σενάριο. Η αρχή είναι συνήθως η ίδια. Ένα ξένοιαστο νεαρό ζευγάρι ξεκινάει τη ζωή του με πολλά όνειρα, τολμηρά και ρόδινα. Η μάνα νανουρίζει γλυκά το πρώτο της παιδί δοξάζοντας το Θεό για το θαύμα που έγινε στη ζωή της και της την άλλαξε αναπάντεχα. Στη συνέχεια τα πράγματα παίρνουν διαφορετική πορεία για την κάθε μια.
Η Άννα, στα είκοσι οχτώ της, έχει ήδη δυο παιδιά στο δημοτικό και δουλεύει σ’ ένα πολυκατάστημα.
Η Χριστινα στα Σαραντα δυο της της, βρίσκεται μόνη και άνεργη να μεγαλώσει τον δωδεκάχρονο γιο της.
Η Ελπίδα στα σαράντα της, πολύτεκνη μάνα, μοιράζεται ανάμεσα στη φοιτήτρια κόρη, στο φαντάρο γιο και στα μικρά του δημοτικού.
Η Σοφία στα πενήντα της, στο άδειο σπίτι βλέπει τις φωτογραφίες των παιδιών της και νοσταλγεί τα χρόνια που ήταν μικρά. Τώρα το ένα είναι στη Αγγλία και το άλλο στη Ρόδο. Ευτυχώς οι γιορτές πλησιάζουν.
Η Κατερίνα στα πενήντα πέντε και πάλι με παιδικό καροτσάκι. Τώρα δυο φορές μάνα. Σπρώχνει καμαρωτή το πρώτο της εγγόνι.
Και η Ελένη, ανάδοχη μητέρα στο χωριό SOS, τώρα που την ωρίμασαν οι δοκιμασίες της ζωής, αποφάσισε ότι η προσφορά αγάπης στις πονεμένες παιδικές ψυχούλες δίνει νόημα και αξία στη ζωή της.
Η ζωή κυλάει γρήγορα. Οι μέρες είναι πολύχρωμες και πολυπρόσωπες. Η καθεμιά φέρνει κάτι καινούριο. Οι στιγμές χαράς εναλλάσσονται με τις στιγμές λύπης, οι αποτυχίες με τις επιτυχίες, τα δάκρυα με τα γέλια. Σταθερό σημείο στη ζωή των παιδιών η μάνα πρέπει να ικανοποιεί την πείνα και την δίψα τους για αγάπη. Καταφύγιο και απάνεμο λιμάνι έτοιμο να προσφέρει ασφάλεια και ζεστασιά.
«Ποτέ στη ζωή σας δεν θα συναντήσετε περισσότερη στοργή, πιο βαθιά, πιο αφιλοκερδή, πιο πραγματική από εκείνη της μητέρας σας.».

Η μάνα είναι σαν το δέντρο, είναι το δέντρο του Κόσμου.
Ο γερός κορμός του δέντρου και τα κλαδιά του συμβολίζουν την υπομονή και την αντοχή της μάνας στις θύελλες και στ’ αναπάντεχα χτυπήματα της ζωής.
Οι δαιδαλώδεις ρίζες του συμβολίζουν τις εμπειρίες της μάνας, αυτό τον πολύτιμο θησαυρό που την κάνει σοφότερη. Πάνω σ’ αυτές τις εμπειρίες μπορούμε να στηριχθούμε, να κάνουμε όνειρα, να τολμήσουμε, απ’ αυτές να αντλήσουμε γνώση και δύναμη.
Το αειθαλές φύλλωμα του δέντρου είναι η δροσιά και το σκιερό καταφύγιο που μας προσφέρει η αγκαλιά της μάνας για να ξαποστάσουμε, να χαλαρώσουμε, ν’ αναζωογονηθούμε και να συνεχίσουμε τον αγώνα μας.
Τα άνθη του, στολίδια ξεχωριστά και μοναδικά, συμβολίζουν τις αρετές της, την υπομονή της, τη καλοσύνη της, το χαμόγελό της, το βλέμμα της, την προσωπική της ομορφιά και χάρη, στοιχεία που την κάνουν μονάκριβη και αναντικατάστατη για το παιδί της.
Οι πολύτιμοι καρποί του δέντρου είναι τα υλικά και πνευματικά αγαθά που προσφέρει η μάνα στο παιδί, τα απαραίτητα εφόδια για να βρει την ισορροπία του και την προσωπική του ευτυχία.
Και τέλος, οι σπόροι των καρπών του συμβολίζουν την συνέχεια της ζωής, την αειφορία.
Το δέντρο μεγαλώνει, γερνάει, ρυτιδώνει, και κάποια στιγμή πεθαίνει αλλά δεν χάνεται μέσα στον κύκλο της φύσης. Γίνεται λίπασμα που τρέφει τα νέα δεντράκια και τα βοηθάει να μεγαλώσουν κι αυτά με τη σειρά τους, ν’ ανθίσουν, να καρπίσουν και να κάνουν τον δικό τους κύκλο ζωής.
Έτσι και η μάνα μένει αθάνατη στην ψυχή του παιδιού της μέσα από τα λόγια της, τις συμβουλές της, το παράδειγμά της, την χωρίς όρια αγάπη της.

Μάνα και παιδί. Παιδί και μάνα. Με το πέρασμα του χρόνου, οι ρόλοι αυτοί αλλάζουν σιγά-σιγά. Το παιδί ενηλικιώνεται, γίνεται το ίδιο γονιός, αλλάζει η κοινωνική θέση του και συγχρόνως αλλάζει και η οπτική του γωνία. Αναθεωρεί τις απόψεις και τις στάσεις του, όμως κρατάει για πάντα το πολύτιμο προνόμιο, να είναι το παιδί της μάνας του.
Τι είναι η μάνα για το παιδί και τι είναι το παιδί για τη μάνα ;
Η ηλικία μου και η οικογενειακή μου κατάσταση μου επιτρέπουν να μιλήσω και από τη θέση της μάνας και από τη θέση του παιδιού.
Νομίζω όμως ότι έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μιλήσω σήμερα για τη μάνα από τη θέση του παιδιού, της κόρης. Γιατί, τι να πω σ’ όλες εσάς τις μάνες για την προσφορά και τον αγώνα της μάνας, για την δικαίωση και την ματαίωση αυτού του αγώνα; Για τα καθημερινά προβλήματα και το σθένος που απαιτεί η αντιμετώπισή τους; Για τ’ αμέτρητα δάκρυα που σαν μαργαριτάρια κυλούν συχνά στο πρόσωπό της; Για τις αξημέρωτες νύχτες τις γεμάτες προσευχή και αγωνία πίσω από την κλειστή πόρτα;
Αυτά οι μάνες τα βιώνουν καθημερινά και δεν έχουν ανάγκη να τα ξανακούσουν. Σε τι θα ωφελούσε άλλωστε; Τι θα κέρδιζαν;
 

 

 

 

Οι μάνες δεν περιμένουν αναγνώριση και ευχαριστίες για να συνεχίσουν ν’ αγαπάν.








Τι είναι λοιπόν η μάνα για το παιδί;
Πως τη βλέπει όταν είναι μικρό; Αργότερα όταν βρίσκεται στην εφηβεία, όταν φεύγει για σπουδές, όταν κάνει δικιά του οικογένεια, όταν πετυχαίνει κοινωνικά, όταν είναι άνεργο, όταν βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, όταν υποφέρει ψυχικά και σωματικά, όταν διαλύεται η οικογένειά του, όταν αρχίζουν να ασπρίζουν τα μαλλιά του;
Η μάνα, στα μάτια του παιδιού, είναι μια ακούραστη δύναμη, είναι ένας ποταμός που όλα τα καθαρίζει, τα εξαγνίζει, τα δροσίζει, τα βάζει στη θέση τους, τα τρέφει.
Είναι το σταθερότερο στήριγμα στη ζωή του. Είναι δυο μάτια που θα το θαυμάσουν, δυο χείλη που θα το παινέψουν, δυο αφτιά που θα το ακούσουν ακούραστα. «Μια μαμά πάντα χρειάζεται» επαναλαμβάνει χαμογελώντας με νόημα η κόρη μου.
Η μάνα είναι μια αέναη πηγή αγάπης και προσφοράς. Τα παιδιά, όταν είναι μικρά, πίνουν αχόρταγα και ασυλλόγιστα από το νερό της θεωρώντας πως είναι αστείρευτη. Θεωρούν δεδομένη την προσφορά της και δεν νοιάζονται ν’ ανταποδώσουν. Ξεχνούν να πουν ακόμη κι ένα ευχαριστώ, ξεχνούν να της δώσουν ένα φιλί γιατί βιάζονται να κατακτήσουν τον κόσμο.

Η στάση του παιδιού απέναντι στη μάνα περνάει από διάφορες φάσεις.
Για το μικρό παιδί η μάνα είναι το κέντρου του κόσμου. Την κρατάει σφιχτά απ’ το χέρι και την οδηγεί εκεί που αυτό θέλει για να ανακαλύψει τον κόσμο με ασφάλεια. Της λέει τρυφερά λόγια και θέλει να την κάνει τη γυναίκα της ζωής του.
«Σας μπερδεύω μερικές φορές εσένα και την Παναγία, μανούλα» μου είχε πει κάποια στιγμή ο γιος μου όταν ήταν μικρός.

Στην εφηβεία, αυτή η λατρεμένη φιγούρα γίνεται ο αντίπαλος του, ο εχθρός του, ο δέσμιος του. Αγωνίζεται να απορρίψει την αυθεντία της, να κόψει τον ομφάλιο λώρο, να βρει τον εαυτό του.
Κάποιες στιγμές αντιλαμβάνεται ότι η συμπεριφορά του είναι υπερβολική και άδικη, νιώθει ότι πικραίνει τη μάνα με τη στάση του και τα λόγια του. Προσπαθεί να επανορθώσει αλλά σπάνια τα καταφέρνει για πολύ.

Ο διακεκριμένος επιστήμονας Ντράικορς έχοντας μελετήσει την παιδική και την εφηβική ψυχολογία τολμά να βάλει στο στόμα ενός εφήβου τα παρακάτω λόγια που ίσως βοηθήσουν τις μάνες να κατανοήσουν καλύτερα τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις των παιδιών τους.

«Μητέρα μου,
Μη με παραχαϊδεύεις.
Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνεις πάντα ότι σου ζητώ! Σε δοκιμάζω μονάχα για να δω.
Μη διστάζεις να είσαι σταθερή μαζί μου. Το προτιμώ. Με κάνεις να νιώθω περισσότερη σιγουριά.
Μην αναστατώνεσαι τόσο, όταν σου λέω «δε σε χωνεύω».Δεν απευθύνομαι σε σένα αλλά στη δύναμη που έχεις να μου εναντιώνεσαι.
Μη δίνεις μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμία φορά δημιουργούνται ίσα- ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα.
Μην διανοηθείς ποτέ πως θα πέσει η υπόληψη σου, αν μου ζητήσεις συγνώμη. Μια ήπια αναγνώριση ενός λάθους σου, μου δημιουργεί πιο θερμά αισθήματα απέναντι σου.
Μην ξεχνάς πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ, χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό δεν χρειάζεται να στο πω, έτσι δεν είναι ;»

Στη δύσκολη και ταραγμένη περίοδο της εφηβείας είναι που δοκιμάζεται η υπομονή της μάνας. Κάθε ώρα,κάθε λεπτό είναι μια δοκιμασία γι’ αυτή, μια μικρή μάχη που την οδηγεί στην πνευματική της ανάπτυξη, στην ολοκλήρωση της σαν άνθρωπο.







«Είναι οδοστρωτήρας η μητρότητα. Περνάει πάνω μας και κάθε ανώμαλο σημείο του χαρακτήρα μας το λειαίνει. Γιατί για να υπηρετήσεις τον άλλο, απαρνιέσαι κάθε τι δικό σου. Τη βολή σου, την καλοπέρασή σου, την ξεκούραση, αυτό που θα σ’ άρεσε να κάνεις. Πόση δύναμη χρειάζεται η μάνα για να κάνει υπομονή; Να περιμένει και να ελπίζει χωρίς να αποκάμει; Και μόνο όταν ζει τον κόπο με πνεύμα Χριστού μπορεί να το πετύχει. Οι υπηρεσίες της δεν είναι κραυγαλέες. Πραγματοποιούνται μεσ’ στη σιωπή. Είναι έργο που ζητά καρδιά. Μια μεγάλη καρδιά που πάντα έχω την απορία πως χωράει κάτω από ένα μικρό στέρνο.»
Μετά την εφηβεία, αφού το παιδί έχει κάνει την επανάστασή του με τις όποιες συνέπειες, οι σχέσεις μάνας- παιδιού επανέρχονται τις περισσότερες φορές. Το παιδί ζητάει τώρα την βοήθεια της μάνας και του πατέρα για να φτιάξει τη δικιά του ζωή, τη δικιά του οικογένεια. Στη μάνα ανοίγει την καρδιά του, εμπιστεύεται τα πιο τολμηρά του όνειρα, ζητάει την επιβεβαίωση, την ενθάρρυνση, αναζητάει τον οπαδό, τον συνεργάτη, τον συνένοχο.

Ο Πάβελ, ο νεαρός ήρωας του έργου του Μάξιμ Γκόργκι «Η Μάνα» εμπιστεύεται στη μητέρα του τα πιο τολμηρά του όνειρα λέγοντας:«Έτσι τώρα ξέρεις τι θα κάνω, που πηγαίνω. Σου τα είπα όλα!
Σε παρακαλώ μάνα, αν μ’ αγαπάς, μη μου βάζεις εμπόδια!
Και η μάνα «αγκαλιάζοντας με το ζεστό και χαδιάρικο βλέμμα της το δυνατό και λεβέντικο κορμί του είπε σιγανά και γρήγορα:-Ο Θεός μαζί σου
Ζήσε όπως σου αρέσει.
Δε θα σε εμποδίσω.
Σε παρακαλώ μόνο για ένα: μη μιλάς με τους ανθρώπους χωρίς φόβο.
Όταν εκείνος ξάπλωσε και αποκοιμήθηκε, εκείνη σηκώθηκε από το στρώμα της και πήγε αθόρυβα κοντά του… Τα χείλη της κουνιόνταν χωρίς ν’ ακούγεται λαλιά. Στα μάτια της αργοκυλούσαν ρυθμικά το ένα μετά το άλλο μεγάλα θολά δάκρυα.
Και ξανάρχισαν να ζούνε αμίλητοι, μακρινοί και κοντινοί ο ένας για τον άλλον.»
Θησαυρός πολύτιμος οι συμβουλές της μάνας ακολουθούν και στηρίζουν το παιδί σ’ όλη του τη ζωή.
Στη μάνα εκφράζει τις ανασφάλειες του και τις ανησυχίες του, μπροστά της κλαίει, φωνάζει, πεισμώνει, απειλεί, τα βάζει με όλους και με όλα, γελάει, ενθουσιάζεται.
Και πάλι ο Πάβελ, απευθυνόμενος στη μητέρα του, ψιθυρίζει απογοητευμένος: «Είμαι νέος, αδύναμος. Αυτό είναι ! Δεν ακολούθησαν την αλήθεια μου. Αυτό σημαίνει πως δεν κατάφερα να την πω πειστικά! Δεν αισθάνομαι καλά, λυπάμαι για λογαριασμό μου.»
Η μάνα κοιτάζοντας το κατσουφιασμένο του πρόσωπο και θέλοντας να τον παρηγορήσει του είπε σιγανά:
- Να έχεις υπομονή! Δεν σε κατάλαβαν σήμερα, θα σε καταλάβουν αύριο. Να, ακόμη κι εγώ βλέπω την αλήθεια σου…
Ο Πάβελ την πλησίασε:Εσύ μάνα, είσαι καλός άνθρωπος.»

Στη μάνα δοκιμάζει το παιδί τις νέες ιδέες του, τους διάφορους τρόπους συμπεριφοράς. Σ’ αυτή λέει τα πρώτα ψέματα για να διαπιστώσει αν μπορεί να ξεγελάει τους ανθρώπους, σ’ αυτήν υψώνει τον τόνο της φωνής του για να διαπιστώσει αν θα τα καταφέρει να επιβληθεί και στους άλλους.
Γιατί το παιδί ξέρει,
« Η καρδιά της μητέρας είναι μια άβυσσος, στο βάθος της οποίας βρίσκεται πάντα η συγνώμη.»
Η οικογένεια είναι ένας μικρόκοσμος όπου το παιδί δέχεται την επίδραση των γονιών του για μεγάλο χρονικό διάστημα τότε μάλιστα που ο ψυχισμός του είναι πολύ εύπλαστος. Η μητέρα παίζει αναμφισβήτητα τον πρώτο ρόλο στην αγωγή του παιδιού. Είναι το πρόσωπο που συνδέεται περισσότερο από κάθε άλλον μαζί του. Οι φυσικοί και ψυχικοί δεσμοί που συνδέουν ιδιαίτερα τη μητέρα με το παιδί είναι τόσο ισχυροί, ώστε θεωρούνται ακατάλυτοι.
Το παιδί έχει ανάγκη από τη μάνα –πρότυπο. Την τοποθετεί σ’ ένα υψηλό βάθρο. Έχει ανάγκη να την θαυμάζει, να καμαρώνει. Την θέλει να συγκεντρώνει όλου του κόσμου τις αρετές, ευγένεια, καλοσύνη, ήθος, νοικοκυροσύνη. Αλλά προπαντός τη θέλει ήρεμη και καλοσυνάτη, γελαστή και αισιόδοξη, δυνατή και αποφασιστική.
 Μη φανταστείτε όμως ότι τα παιδιά αποζητούν την τελειότητα, την απόλυτη τάξη, την απόλυτη καθαριότητα, την απόλυτη υπομονή και ανοχή. Τα παιδιά, σαν τα σπουργιτάκια, ζητούν μια ήρεμη φωλίτσα για να μεγαλώσουν. Έχουν ανάγκη από πρότυπα που θα τα φυλάξουν καλά μέσα στην ψυχή και στο μυαλό τους και αυτά τα πρότυπα θα επηρεάσουν την πορεία της ζωής τους και τις επιλογές τους.
Δεν είναι λίγες οι φορές που τα παιδιά επιλέγουν ή αναγκάζονται να φύγουν μακριά από την οικογενειακή εστία και οι γονείς τα χάνουν από το οπτικό τους πεδίο. Όμως οι δεσμοί αγάπης που υπάρχουν μεταξύ τους είναι τόσο ισχυροί ώστε η επικοινωνία συνεχίζεται νοερά και αδιάλειπτα.
Άλλες φορές πάλι, ενώ τα παιδιά ζουν σε απόσταση αναπνοής από το πατρικό τους, δεδομένου του ότι ο αγώνας για την επιβίωση είναι σκληρός και ο χρόνος τρέχει με ξέφρενους ρυθμούς, οι επαφές τους με τους γονείς αραιώνουν.
Τα παιδιά, απορροφημένα από τα προσωπικά τους, δεν έχουν χρόνο για συχνές επισκέψεις στο σπίτι της μάνας. Ένα βιαστικό τηλεφώνημα αρκεί για να καθησυχάσει και τις δυο πλευρές ότι η ζωή συνεχίζεται.
 Η μάνα, η αιώνια μάνα, δε σταματά να ετοιμάζει πίτες και γλυκά για τα παιδιά της.....
Ο άνθρωπος μεγαλώνει, ωριμάζει, γερνάει αλλά το δέσιμο με τη μάνα του παραμένει το ίδιο. Έχει ανάγκη από την αγάπη της, την στοργή της, την καλοσύνη της, τη συμβουλή της, την ευχή της. Εικόνα εξιδανικευμένη. Σχέση μοναδική.!!!!!!!!!!!!!!

 Μπροστά στη μάνα μας όλοι μικροί, μεγάλοι, αισθανόμαστε παιδιά. Οι μάνες δεν έχουν ηλικία για τα παιδιά όπως και τα παιδιά δεν έχουν ηλικία για τις μάνες. Η λέξη μάνα λέγεται με την ίδια φόρτιση είτε απευθύνεται στη νεαρή γυναίκα με το ανάλαφρο βήμα είτε στη μεγαλύτερη με το κουρασμένο σώμα και τα δακρυσμένα μάτια.

Με μεγάλη ευαισθησία η Μυρτιώτισσα γράφει απευθυνόμενη στην ηλικιωμένη, άρρωστη μητέρα:

« Τρέμω μανούλα τ’ άρρωστο σου βήμα
μέρα τη μέρα πιο βαρύ αγρικιέται,
της αγιασμένης σου ζωής το νήμα,
ωιμένανε! αρχίζει και μετριέται.

Έλα κοντά μου, μίλησέ μου αγάλι
Με την καλή, την απαλή μιλιά σου.
Ξεκούρασέ μου το βαρύ κεφάλι
Μες στη ζεστή φωλιά της αγκαλιάς σου.

Δος μου τα δυο σου χέρια! Πως φοβάμαι…
Να διπλωμανταλώσουμε τη θύρα….
Σήκω, πιο μέσα να πάμε…
Αχ, να σε κρύψω θέλω από τη Μοίρα.

Η σχέση μάνας και παιδιού είναι μια μοναδική σχέση, πέρα από το χρόνο και το χώρο, πέρα από τη λογική και τους νόμους της φυσικής.
Δυο σύμφωνα και δυο ίδια φωνήεντα όλα κι’όλα κάνουν τη λέξη «μάνα». Κι όσο εύκολα βγαίνει από το στόμα, τόσο πυκνό και βαθύ είναι το νόημά της. Η λέξη «μάνα» σημαίνει προσφορά. Προσφορά ζωής ανεκτίμητη και απεριόριστη. Η μάνα αγαπά μέχρι αυτοθυσίας το παιδί της και αγάπη αυτή δίνει ένα ιδιαίτερα υψηλό νόημα στη ζωή της. Του χαρίζει ότι πολυτιμότερο έχει δίχως δεύτερη σκέψη αρκεί να το δει ευτυχισμένο.
Η μάνα δε διστάζει να στερηθεί και να πονέσει για το παιδί της. Δε διστάζει να δώσει ζωτικά της όργανα για να του σώσει τη ζωή, κι αν χρειαστεί, δε διστάζει να δώσει την ίδια της τη ζωή. Δεν διστάζει να διαβεί το κατώφλι του οίκου ευγηρίας, αν οι συνθήκες το απαιτούν. Αφήνει πίσω της αγαπημένα πράγματα και συνήθειες όμως κουβαλάει πάντα μέσα της, στο μυαλό και στην ψυχή της τα λατρεμένα της πρόσωπα. Τα έχει κοντά της κάθε στιγμή όσο μακριά κι αν βρίσκονται γιατί τα μάτια της μάνας με τη μειωμένη όραση βλέπουν ολοζώντανες εικόνες από τη ζωή του παιδιού της και τα βαρήκοα αφτιά της ακούν τις φωνές και τα γέλια των εγγονών της. Και έτσι γεμίζει η καθημερινότητα, με καρτερία και προσευχή. Πάντα μου φαινόταν υπερβολικό όταν έβλεπα τα μάτια της γιαγιάς μου να δακρύζουν με το παραμικρό. Τώρα καταλαβαίνω τι ήμασταν για κείνη, εμείς τα εγγόνια της.
Η αθανασία ανήκει στις μάνες γιατί και μετά το θάνατό τους είναι ζωντανές. Προσεύχονται και εύχονται για τα παιδιά τους, από εκεί που βρίσκονται, τα νοιάζονται και τα προστατεύουν, έρχονται στα όνειρα τους και τα καθοδηγούν.
Μάνες, τα πιο όμορφα πλάσματα του κόσμου, τα πιο ξεχωριστά!
Δύσκολος και απαιτητικός ο προσωπικός καθημερινός αγώνας σας. Απαιτεί θυσίες και πόνο. Είναι αγώνας που δεν περιμένει αναγνώριση, παράσημα και επαίνους.
Μη πληγώνεστε από τη συμπεριφορά των παιδιών σας, δεν την εννοούν. Στα μάτια τους είστε μοναδικές, είστε αναντικατάστατες. Το έργο σας δεν μπορεί να ζυγιστεί, να αξιολογηθεί, να εκτιμηθεί συγκριτικά. Η προσφορά σας έγκειται στο δόσιμο του είναι σας, στη μέγιστη προσφορά που μπορεί να κάνει άνθρωπος σε άνθρωπο άρα είναι άσκοπο να την χαρακτηρίσουμε σαν μικρή ή μεγάλη. Η αξία της είναι απόλυτη τιμή, δεν μετριέται, ούτε ζυγίζεται. Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι άλλοτε καρποφορεί και άλλοτε όχι. Άλλοτε ο αγώνας της μάνας δικαιώνεται γρήγορα και άλλοτε προσωρινά φαίνεται να πηγαίνει χαμένος. Το αποτέλεσμα δεν έχει να κάνει με την προσφορά αυτή καθεαυτή. Μοιάζει με το σπόρο που πέφτει στη γη και άλλοτε βρίσκει πρόσφορο έδαφος κι αναπτύσσεται κι άλλοτε οι συνθήκες εμποδίζουν την ανάπτυξή του έτσι όπως εμείς θα θέλαμε. Μην παίρνετε επάνω σας το βάρος για τις επιλογές των παιδιών σας. Η συμβολή σας στην διαμόρφωση της προσωπικότητας τους είναι αναμφισβήτητα μεγάλη, δεν είναι όμως ο μοναδικός καθοριστικός παράγοντας της πορείας της ζωής τους.






Μάνες, είστε παντοδύναμες και η τεράστια δύναμη σας πηγάζει από την αληθινή, την αγνή και χωρίς όρους και όρια αγάπη για τα παιδιά σας και για τα παιδιά όλου του κόσμου. H καρδιά σας χτυπάει δυνατά από λαχτάρα για το παρόν και το μέλλον των παιδιών σας, αλλά και για το παρόν και το μέλλον όλης της ανθρωπότητας, για τα παιδιά που πεινούν, για τα παιδιά που μένουν χωρίς σπιτικό, χωρίς μόρφωση, χωρίς δουλειά, γι’ αυτά που πέφτουν θύματα κάθε είδους εκμετάλλευσης. Και είναι οι χτύποι απ’ όλες τις μητρικές καρδιές, που κρατούν την ανθρωπότητα ζωντανή, σε εγρήγορση και της επιτρέπουν να ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία.


Μάνες όλης της ανθρωπότητας, εσείς ξεχωριστές γυναίκες που κλείνετε μέσα σας το μητρικό πνεύμα και προσφέρετε απλόχερα την αγάπη σας είτε στα φυσικά, είτε στα πνευματικά παιδιά σας, επιτρέψτε μου να σας δώσω μια συμβουλή:
Φροντίστε το δέντρο της δικιάς σας ζωής, έχοντας για οδηγό και στήριγμα την Παναγία Μητέρα και να είστε σίγουρες πως οι καρποί του θα θρέψουν πραγματικούς ανθρώπους που θα αποτελέσουν υγιή κύτταρα της ανθρωπότητας και του πολιτισμού μας.
Παρόλο που όπως προανέφερα η μάνα δεν επιζητεί επαίνους και ευχαριστίες για την προσφορά της θα’ θελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ μεσ’ απ’ την καρδιά μου σ’ όλες εσάς που έχετε σήμερα τη γιορτή σας και ιδιαίτερα στην μονάκριβη μητέρα μου(που εχει φυγει απ τη Ζωη!!!αλλα παντα με προστατευει...!!!!) αφιερώνοντας της τους παρακάτω ευαίσθητους στίχους

«Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά
Όπως και να σε πω, είσαι εσύ.
Εσύ, που μου μετάγγισες τη ζωή,
Εσύ που μου ζωγράφισες τη ζωή.
Και σ’ ευχαριστώ για κάθε της χρώμα:
Για το πράσινο της ελπίδας και το γαλανό της γαλήνης,
Για το πορφυρό της αγάπης και το κόκκινο της ζεστασιάς,
Για το ροζ των ονείρων και το μοβ της γνώσης,
Για το γκρίζο της θλίψης και για το λευκό της χαράς!»

Μάνες αγαπημένες, σας ευγνωμονούμε!!!!!!!!!!!!

H ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΑΝΟΥΛΑΣ..(NTR)

 

Στην Αρχαία Ελλάδα είναι η πρωταρχική πηγή αναφοράς στην "γιορτή της μητέρας". Ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας.

Μία νεώτερη εκδοχή ήταν η αποκαλούμενη "Mothering Sunday", που μας μεταφέρει στην Αγγλία του 1600. Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής προς τιμή όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.

Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της "Μητέρας Εκκλησίας" αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα την μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά ή οι σοκολάτες προσφέρονταν στη Γιορτή της μητέρας.

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.

Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς. Έτσι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα γιορτάζει την γιορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή του Μάη.

Η Γιορτή της μητέρας βέβαια έχει χάσει, όπως και όλες οι γιορτές, τον παραδοσιακό της χαρακτήρα. Βλέπετε πρώτοι οι Αμερικάνοι, χωρίς να υστερούμε οι υπόλοιποι, ανακάλυψαν ότι παρ' όλο που η γιορτή αυτή καθιερώθηκε για να γιορτάζεται η μητέρα σαν έννοια, ήταν παρόλα αυτά μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να δείξει κανείς την αγάπη του για την δική του μητέρα. Γρήγορα το εμπόριο και διαφήμιση ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σήμερα η γιορτή της μητέρας να είναι η πιο εμπορική γιορτή για λουλούδια, γλάστρες και εποχιακά φυτά διεθνώς εκτός από τα Χριστούγεννα. Σύμφωνα με έρευνες η γιορτή της Μητέρας κατέχει τα τελευταία χρόνια μερίδιο 26% στο σύνολο των ετήσιων πωλήσεων λουλουδιών και φυτών που γίνονται κατά την διάρκεια των διάφορων γιορτών....

«Αν ένα παιδί μεγαλώνει με θάρρος και τόλμη,
θα μάθει να είναι ειλικρινές.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με ειρωνείες,
Θα γίνει ντροπαλό.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με ειλικρίνεια,
θα μάθει να είναι δίκαιο.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει σε ασφαλές περιβάλλον,
θα μάθει να έχει εμπιστοσύνη.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με καταδεκτικότητα και προθυμία, Θα μάθει να βρίσκει την αγάπη του κόσμου.»

Μάνα. !!!! Μια τόσο μικρή λέξη που κρύβει μέσα της τόση δύναμη!
 Δύναμη ψυχική, πνευματική και σωματική.
Δύναμη και ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο για μια κοινωνία πιο ανθρώπινη.

«Μητέρα, η καρδιά της ανθρωπότητας»  

Πρεπει να τα λεμε...ΟΛΑ????(NTR)

 

Oι σχέσεις με τους γύρω μας βασίζονται στην επικοινωνία, λεκτική, σωματική, οπτική.

 Όσο πιο κοντά μας νιώθουμε κάποιους ανθρώπους τόσο περισσότερο αισθανόμαστε και την ανάγκη να μιλάμε μαζί τους γι’ αυτά που μας συμβαίνουν, για το πώς αισθανόμαστε, για τη ζωή μας, κρατώντας μερικές φορές και κάτι για τον εαυτό μας.

 Mήπως αυτό επηρεάζει τις σχέσεις μας, μήπως αυτά που δεν λέγονται γίνονται μπούμερανγκ;


Ένα παράδοξο μήνυμα

Ίσως ένα από τα πιο παράδοξα μηνύματα που έχουμε λάβει από τους γονείς μας να είναι το ...«Nα είσαι πάντα ειλικρινής».

 Kι αυτό γιατί, ενώ από τη μια μας ζητούσαν να μη λέμε ψέματα, να μην τους κρύβουμε πράγματα και να μην τους εξαπατούμε, από την άλλη, με άλλους, λιγότερο σαφείς αλλά εξίσου δεσμευτικούς τρόπους, μας έδιναν να καταλάβουμε ότι δεν ήθελαν να τους τα λέμε όλα, ότι υπήρχαν πράγματα που δεν τους άρεσε καθόλου να ακούνε και τα οποία καλά θα κάναμε να τα κρατούμε για τον εαυτό μας ή ακόμα καλύτερα να τα ξεχνούμε κι εμείς οι ίδιοι.

Mάθαμε, λοιπόν, έτσι ότι υπάρχουν πράγματα που πρέπει να λες και άλλα που πρέπει να κρατάς για τον εαυτό σου και ότι δεν μπορείς να λες πάντα αυτό που θέλεις να πεις.


Tι αποφεύγουμε να πούμε...

Aυτό μπερδεύει, γιατί μεγαλώνοντας θέλουμε με τους φίλους μας, τους ερωτικούς μας συντρόφους, τα παιδιά μας να κάνουμε σχέσεις ειλικρινείς και τίμιες.

Kαταλαβαίνουμε, όμως, ότι ούτε εμείς μπορούμε να λέμε τα πάντα, ούτε οι άλλοι είναι διατεθειμένοι να τα ακούνε.

Ποια είναι συνήθως τα πράγματα που αποφεύγουμε να πούμε;

- Mυστικά που πιστεύουμε ότι θα ζημιώσουν τη σχέση, πράξεις ή σκέψεις μας για τις οποίες νιώθουμε ενοχές και τύψεις.

- Πράγματα που μας ενοχλούν ή μας θυμώνουν στη σχέση μας, αλλά δεν τα λέμε για να μην προκληθεί σύγκρουση.

- Πράγματα που φοβόμαστε ότι θα στενοχωρήσουν ή θα πληγώσουν τον άλλον.

- Πράγματα που πιστεύουμε ότι δεν αφορούν τον άλλον.


«Tα λέω όλα σε όλους»

Πολλές φορές μπερδεύουμε το «Tα λέω όλα σε όλους»

 με το «Eίμαι ανοιχτός».

Yπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά δεν μπορούν να κρατήσουν το στόμα τους, τόσο όσον αφορά τη δική τους ζωή όσο και άλλων. Mπορεί να διηγούνται το πρόβλημά τους σε πολλούς ανθρώπους με τους οποίους δεν τους συνδέει καν ιδιαίτερα στενή σχέση, αλλά παρ’ όλα αυτά να μη βρίσκουν καμία λύση και καμιά ανακούφιση.

 Tο να περιγράφουμε διαρκώς και όπου βρούμε αυτά που μας συμβαίνουν και αισθανόμαστε, συνήθως έχει περισσότερο να κάνει με μια ανάγκη αναγνώρισης και επιβεβαίωσης παρά με πραγματική εξομολόγηση και βαθιά επικοινωνία με τους άλλους.

Aυτός είναι και ο λόγος που κάτι τέτοιο δεν οδηγεί συνήθως σε κοντινές, εποικοδομητικές σχέσεις.


H δύναμη των λέξεων

Συνήθως κρύβουμε πράγματα πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο προστατεύουμε τον άλλον ή τη σχέση μας.

 Πράγματι, οι λέξεις κρύβουν κάποιες φορές τεράστια δύναμη και μπορούν να κάνουν μεγάλο κακό.

Yπάρχουν άνθρωποι που κυκλοφορούν στη ζωή με «πατερίτσες», με εικόνες δηλαδή για τη ζωή τους που έχουν φτιάξει για να αποφεύγουν τον πολύ πόνο, για να προστατεύουν τον εαυτό τους.

Aς πάρουμε ένα πολύ κοινό παράδειγμα:

 Mια νέα, ενήλικη γυναίκα που λάτρευε τον πατέρα της έχει φτιάξει γι’ αυτόν μια ιδανική εικόνα, αγνοώντας υποσυνείδητα όλες τις ενδείξεις για το αντίθετο.

 O άνδρας της, πάνω σε ένα καβγά τους σχετικά με τους γονείς της, της αποκαλύπτει πληροφορίες που έχει για την προσωπική και την επαγγελματική ζωή του πατέρα της που αποδεικνύουν ότι κάθε άλλο παρά άμεμπτος ήταν.

Tο βίαιο γκρέμισμα του «στηρίγματος» πάνω στο οποίο είχε βασιστεί επί χρόνια.... η γυναίκα αυτή... μπορεί να αποβεί πολύ οδυνηρό -ακόμη και καταστροφικό- για την ίδια και για τη σχέση τους.

Tο να μιλάμε ανοιχτά για όλα δεν ισχύει σαν απαράβατος ψυχολογικός κανόνας, όπως πολύ συχνά -εντελώς παρεξηγημένα- πιστεύεται.


Δύο λόγοι για να τα λέμε όλα....

Aπό την άλλη μεριά, υπάρχουν δύο σοβαροί λόγοι για τους οποίους πρέπει πότε-πότε να «τα λέμε όλα»:

O ένας είναι ότι το να μιλάμε, να λέμε πράγματα που μπορεί να είναι και δυσάρεστα, είναι πολλές φορές ο μόνος τρόπος να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους.

 Kαμιά φορά είναι η τελευταία ευκαιρία, όταν όλες οι άλλες έχουν εξαντληθεί, είναι το σωσίβιο την ώρα που η βάρκα βουλιάζει. Ξέρουμε, όσο κι αν δεν θέλουμε πολλές φορές να το παραδεχτούμε, ότι κάθε καλή σχέση (συζυγική, ερωτική, φιλική, συγγενική) περιλαμβάνει και συγκρούσεις.

 Mια σχέση, όμως, οδηγείται σε κρίση όταν για διάφορους λόγους αρχίσουν να διεισδύουν στο μυαλό και στην ψυχή αυτών που την απαρτίζουν «οχλήσεις» που καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο, χωρίς να «ξεσκονίζονται» και να βγαίνουν από τη μέση.

Σιγά-σιγά αρχίζουν να υπερισχύουν τα αρνητικά συναισθήματα.

 Tο πρόβλημα είναι ότι όσο βολικές κι αν είναι οι δικαιολογίες με τις οποίες αποφεύγουμε τις δυσάρεστες κουβέντες

 («Tώρα έχω πολλά στο κεφάλι μου, δεν μπορώ και αυτό»,

«Nα περιμένουμε να περάσει η μπόρα και μετά»,

 «Mην αρχίσουμε τους καβγάδες τώρα που είναι τα παιδιά μικρά»), όταν και αν έρθει ποτέ η «σωστή» στιγμή, συνήθως έχει μαζευτεί τόσο παράπονο, τόσος θυμός, που δεν μπορεί πια να γίνει εποικοδομητική κουβέντα παρά μόνο ανταλλαγή πυρών.


Όταν δεν δουλεύει «η μαγεία»

Δεν θα έπρεπε να είναι οι σχέσεις, ειδικά οι φιλικές, κάτι το ατμοσφαιρικό, το μαγικό που να μη χρειάζεται συζητήσεις και ξεκαθαρίσματα;

«Δεν είναι κατάντια για μια σχέση αυτό το “πρέπει να μιλήσουμε”», αναρωτιούνται μερικοί.

 Ίσως, αλλά είμαστε διατεθειμένοι και ικανοί να αφήνουμε τα πάντα να περνούν χωρίς να μας ενοχλούν και χωρίς να τα καταγράφουμε; Ή, διαφορετικά, είμαστε έτοιμοι να χάνουμε διαρκώς σχέσεις επειδή δεν δούλεψε καλά η μαγεία;

Aν όχι, μόνο με την κουβέντα μπορούμε να τις προστατέψουμε και να τις διατηρήσουμε.

O «Ξέρεις - Ποιος»

O δεύτερος λόγος είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι έτσι που έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε, να δώσουμε όνομα και να ντύσουμε με λέξεις αυτό που μας απασχολεί για να το αντέξουμε.
 Όταν κρατάμε για τον εαυτό μας κάτι που μας βαραίνει, αναγκάζουμε το νευρικό μας σύστημα να κάνει κάτι πολύ κοπιαστικό, να εμποδίζει και να απωθεί σκέψεις και συναισθήματα.
 Aυτό έχει παραδόξως το αντίθετο αποτέλεσμα...
Είναι πολύ πιο παρόν μέσα μας αυτό που μας απασχολεί, όσο πιο πολύ το διώχνουμε.
 Aντίθετα, το να ονομάσουμε το πρόβλημα, να το φτιάξουμε μια «ιστορία», οδηγεί αυτόματα σε συναισθηματική αποφόρτιση.
 Tο «ακατονόμαστο» που αποκτάει όνομα χάνει τη δύναμη που είχε επάνω μας και μας ελευθερώνει.
 Στο Xάρι Πότερ, αυτοί που τολμούν να πουν τον κακό «Ξέρεις - ποιον» με το όνομά του είναι οι μόνοι που μπορούν και να τον αντιμετωπίσουν.