Eχθρός της καλής μαμάς είναι η τέλεια μαμά!!!!(NTR)

 

 

Ο εξαιρετικός παιδοψυχίατρος D. Winnicott έκανε, πριν από πενήντα ακριβώς χρόνια, μια σειρά εκπομπών για τους γονείς στο βρετανικό ραδιοφωνικό σταθμό του BBC, στις οποίες συζητούσε κυρίως με μητέρες για διάφορα καθημερινά προβλήματα που αντιμετώπιζαν με τα παιδιά τους. Με τη θαυμάσια, πάντα ενθαρρυντική και επιβραβευτική στάση του, ο Winnicott κατάφερνε να απενοχοποιήσει τους γονείς, καταρρίπτοντας κάθε μύθο σχετικά με το τι είναι σωστό και τι λάθος στην ανατροφή των παιδιών, και ποιες είναι οι «καλές, ιδανικές» μητέρες.

Η πεποίθησή του: Το να είναι μια γυναίκα «απλώς επαρκής» μητέρα αποτελεί το πιο ικανοποιητικό που θα μπορούσε να επιδιώξει!

Βουτιές στα βαθιά
Από τότε, πολλά έχουν αλλάξει για τις γυναίκες γενικά και για τις μητέρες ειδικότερα. Oι γυναίκες μπήκαν δυναμικά στην αγορά εργασίας και αυτό, σε συνδυασμό με το φεμινιστικό κίνημα, τις απελευθέρωσε, τις κατέστησε ισότιμες με τους άνδρες και τις απενοχοποίησε σε σχέση με τα παιδιά και την οικογένειά τους... υποτίθεται. Αν και ο διπλός (και όχι μόνο) ρόλος των γυναικών -εργαζόμενη και μητέρα- θεωρείται αυτονόητος, πολλές από τις αντιλήψεις και τα πρότυπα για το πώς πρέπει να είναι μια μητέρα παραμένουν τα ίδια. Αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι τα παιδιά είναι πια, λόγω συνθηκών ζωής τουλάχιστον στις πόλεις, σχεδόν απόλυτα εξαρτημένα από τους γονείς, εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι τα πράγματα για τις μητέρες -που παραμένουν ακόμη κυρίως υπεύθυνες για τα παιδιά- δεν είναι πολύ εύκολα. Oι περισσότερες παλεύουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στους ρόλους που έχουν αναλάβει και συχνά δεν αισθάνονται καθόλου «καλές μητέρες».

Η γένεση της τελειομανίας

Όλα ξεκινούν με τη γέννηση του παιδιού, η οποία κατά ένα μαγικό τρόπο ανακινεί και φέρνει στην επιφάνεια σε πάρα πολλές γυναίκες τη μανία της τελειότητας. Η Κάτερινα... περιγράφει:

«Θεωρούσα πάντα τον εαυτό μου ένα πολύ χαλαρό άτομο. Ώσπου γεννήθηκε η κόρη μου· ασήμαντο μεν, αλλά ενδεικτικό: Ξαφνικά, εκεί που με το ζόρι σιδέρωνα τα πουκάμισα, άρχισα να σιδερώνω ακόμη και τα βρακάκια του μωρού! Και, βέβαια, συνεχώς ανησυχούσα μήπως κάτι της λείπει, μήπως κάτι δεν κάνω σωστά, μήπως δεν είμαι καλή μητέρα. Ήθελα να είναι όλα τέλεια για το παιδί μου. Και, φυσικά, είχα πάρα πολλές τύψεις όποτε την άφηνα σε άλλους, ακόμη και στον άνδρα μου... ». Είναι χαρακτηριστική μαρτυρία μιας γυναίκας που οι προσδοκίες της από τον εαυτό της, σε αυτό τον τόσο σημαντικό ρόλο της ζωής της, της άλλαξαν συνήθειες και διάθεση, την άγχωσαν και την έκαναν να αισθάνεται ανεπαρκής. Η τελειομανία, άμεσα συνδεδεμένη με το γυναικείο ναρκισσισμό, βρίσκει πρόσφορο έδαφος στη μητρική ματαιοδοξία:

 «Για το παιδί μου τα θέλω όλα τέλεια»,

 «Θα είμαι μια τέλεια μητέρα». Εδώ, κρύβονται πολλές παγίδες!

«Μόνο εγώ ξέρω!»

Ένα από τα κυριότερα θέματα που κάνουν τις γυναίκες να αισθάνονται «ανεπαρκείς μητέρες» είναι το γεγονός ότι «αφήνουν» το παιδί τους σε χέρια «τρίτων» (πολλές γυναίκες, όπως επιβεβαιώνει και το παράδειγμα της Κάτερινας, αισθάνονται κάπως έτσι, ακόμη κι όταν αφήνουν το παιδί στον πατέρα του). Κι ενώ μπορεί να έχουν φτάσει στα όριά τους από την κούραση και τον εκνευρισμό, και να αισθάνονται κατά καιρούς ότι θέλουν να εκσφενδονίσουν στο... διάστημα το παιδί που κλαίει, ουρλιάζει, κάνει πείσματα, δεν τρώει, δεν κοιμάται και δεν διαβάζει, επιμένουν να πιστεύουν ότι μόνο αυτές «ξέρουν» το σωστό τρόπο, μόνο αυτές χρειάζεται το παιδί για να νιώθει καλά. Το αποτέλεσμα είναι συχνά ολέθριο για τα νεύρα όλων και έχει άλλη μια πολύ κακή συνέπεια: δυσχεραίνει πολύ τη σχέση του παιδιού με τον πατέρα του, ενίοτε και με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ίσως, λοιπόν, σε πείσμα της μητρικής τελειομανίας και «συγκεντρωτικής» διάθεσης, είναι πιο εύκολο να είσαι «καλή μητέρα», αν μπορείς να μοιραστείς αυτόν το ρόλο σου και με άλλους, τουλάχιστον όμως με τον πρωτίστως ενδιαφερόμενο: το δεύτερο γονιό.

Σαν διαφήμιση μαργαρίνης
Παρασυρμένες από μια φαντασίωση οικογενειακής αρμονίας τύπου «διαφήμιση μαργαρίνης» (που τελικά «γράφει» μέσα μας πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε), πολλές μητέρες θεωρούν καθήκον τους και προσπαθούν να φτιάξουν για τα παιδιά τους έναν παράδεισο αγάπης και ευτυχίας.

 Κουρασμένες, εξουθενωμένες πολλές φορές, μετά τη δουλειά, μετά από ξάγρυπνες νύχτες, μετά από συζυγικούς καβγάδες, μετά από μια δύσκολη μέρα, απομυζούν τα τελευταία αποθέματα ενέργειας και καλής διάθεσης που τους έχουν απομείνει -συχνά δεν υπάρχουν ούτε αυτά και τότε παίζουν λίγο θέατρο- για να βοηθήσουν τα παιδιά στα μαθήματα, να ακούσουν τις ιστορίες τους, να παίξουν μαζί τους, να τους φτιάξουν το αγαπημένο τους κέικ. Όλα αυτά είναι καλώς καμωμένα, μερικές φορές όμως γίνονται κάτω από τόση πίεση, που ουσιαστικά οι ίδιες είναι αλλού, απούσες. Κι επειδή αυτό τα παιδιά το αισθάνονται, συχνά το αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά αρμονικό είναι. Σίγουρα, καλή μητέρα είναι εκείνη που προσπαθεί να παραμερίσει τη δική της κούραση και κακή διάθεση και να προσφέρει στα παιδιά της το καλύτερο. Είναι, όμως, και εκείνη που αναγνωρίζει και παραδέχεται ότι υπάρχουν στιγμές που το μόνο που θα ήθελε είναι να μη βλέπει και να μην ακούει κανέναν, και ειδικά τα παιδιά της, και καταφέρνει πότε-πότε να τους το δώσει να το καταλάβουν. Άλλωστε, ένα από τα πράγματα που θα ’πρεπε τα παιδιά μας να μάθουν από εμάς, πριν το μάθουν από οποιονδήποτε άλλον, είναι ότι οι άνθρωποι έχουν όρια.

Φίλοι, φίλοι...
«Πολλές φορές, τα σχόλια των άλλων μανάδων, ακόμη κι όταν είναι φίλες, είναι φρικτά και σας κάνουν να νιώθετε η χειρότερη μητέρα του κόσμου. Μια μέρα, μια φίλη μου είπε με ύφος λίγο συμβουλευτικό και κάπως απαξιωτικό: “O γιος σου έχει πάρει κιλάκια τελευταία, δεν προσέχεις αυτά που τρώει;”. Είμαι σίγουρη ότι δεν ήταν μια καλοπροαίρετη παρατήρηση, αλλά μια αιχμή για τη φροντίδα των παιδιών ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Ένιωσα πάντως απαίσια!», διηγείται η Βάλια, μητέρα δύο παιδιών. Πραγματικά, ακόμη κι αν το παλεύει αρκετά μια γυναίκα να απαλλαγεί από ανόητα και επιζήμια πρότυπα καλής μητέρας, το περιβάλλον μπορεί να είναι τόσο επικριτικό, που να τη γεμίζει πάλι με ενοχές. Υπάρχουν, κατ’ αρχάς, οι ίδιοι οι γονείς μιας γυναίκας, και ιδιαίτερα η μητέρα -και γιαγιά των παιδιών της-, οι οποίοι ξεσπαθώνουν με συμβουλές, παραινέσεις και αυστηρότατη κριτική πολλές φορές, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι εκείνοι ήταν καλοί γονείς, αλλά παίρνοντας παράλληλα εκδίκηση από τα παιδιά τους για τυχόν αμφισβήτηση του δικού τους τρόπου διαπαιδαγώγησης. Ένα είναι βέβαιο σε αυτή την περίπτωση: Oι πιο ακατάλληλοι κριτές για το αν είμαστε καλές μανάδες είναι οι δικές μας μανάδες, έστω κι αν είναι υπέροχες με τα παιδιά μας και τους τα εμπιστευόμαστε, κατά τα άλλα, ανεπιφύλακτα.

Σχολείο-οικογένεια: οι δυσκολίες μιας σχέσης
Το σχολείο είναι επίσης ένας θεσμός που πολύ συχνά, αντί να δουλεύει υποστηρικτικά και να απαλλάσσει σιγά-σιγά τους γονείς από ένα μέρος των ευθυνών της διαπαιδαγώγησης (όπως έχει υποχρέωση να κάνει), αντιθέτως, με μεγάλη ευκολία φορτώνει τις ευθύνες στους γονείς, και ιδιαίτερα βέβαια στις μανάδες, για ό,τι πάει «στραβά» με το παιδί. Ακόμη κι αν πρόκειται για καθαρά σχολικές αρμοδιότητες, όπως το αν καταλαβαίνουν ή όχι τα παιδιά το μάθημα, αν ενδιαφέρονται ή αν συμμετέχουν, συνήθως η εύκολη λύση είναι: «Κάτι δεν πήγε καλά στο σπίτι». Σίγουρα, ένα μεγάλο μέρος της ανατροφής των παιδιών είναι θέμα της οικογένειας, όμως είναι και δουλειά του σχολείου να συμπληρώσει κενά, να κινητοποιήσει και να κοινωνικοποιήσει με έναν τρόπο διαφορετικό, αλλά συμπληρωματικό της οικογένειας.

Ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ γυναικών
Και, βέβαια, όπως δείχνει το παράδειγμα της Βάλιας, οι ίδιες οι γυναίκες, που συχνά είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές μεταξύ τους, κρίνουν με τον πιο αμείλικτο τρόπο άλλες μητέρες, σαν να πρόκειται για καλλιστεία και όχι για μια ιδιότητα που στην ουσία τις ενώνει. Η μητρότητα θα έπρεπε να γεμίζει τις γυναίκες με κατανόηση για τις υπόλοιπες μητέρες και αλληλεγγύη μεταξύ τους, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα σε καιρούς δύσκολους. Αντ’ αυτού, η εμφάνιση, τα ρούχα, η συμπεριφορά, η σωματική διάπλαση, η ανάπτυξη, οι σχολικές και αθλητικές επιδόσεις, η εξυπνάδα και ό,τι τελος πάντων μπορεί να χαρακτηρίζει ένα παιδί γίνονται συχνά μεταξύ μανάδων πεδία σκληρού ανταγωνισμού και αφετηρία για πικρόχολα σχόλια.

«Τράβα το δρόμο σου και άσ’ τους να λένε!»
Καλό είναι να αναγνωρίζει κανείς τέτοιου είδους «συζητησεις» (τόσο στους άλλους όσο και στον εαυτό του), και τουλάχιστον να μην εξαρτά την αυτοπεποίθησή του ως γονιός ή μητέρα από την απερίσκεπτη κριτική κάθε παιδαγωγικού «ξερόλα». Για να επανέλθουμε στον Winnicott, θα κλείσουμε με την άποψή του

 

 

 

 ότι πρέπει να βοηθήσουμε τις μητέρες να εμπιστευτούν αυτό που κάνουν ενστικτωδώς, χωρίς να φοβούνται αν είναι σωστό ή λάθος, αλλά και ότι τελικά (επειδή πάντα θα έχουμε τις ενοχές μας και σε πείσμα της άποψης που θέλει τις ενοχές και την έλλειψη σταθερότητας να προξενούν μόνο βλάβες) χωρίς ενοχή και αμφιθυμία, καμία μητέρα δεν θα ήταν ευαίσθητη απέναντι στις ανάγκες του παιδιού της.
Oικογένεια ή καριέρα; Και τα δύο!
Αν μια γυναίκα αποφασίσει να διεκδικήσει το ρόλο της στον επαγγελματικό και δημόσιο στίβο, χωρίς να «θυσιάσει» την οικογένειά της (και αντιστρόφως),απαιτούνται από αυτήν πραγματικά ταχυδακτυλουργικές ικανότητες, ώστε να αντεπεξέλθει. Έτσι, πολλές γυναίκες, ανήσυχες και αποθαρρυμένες από αυτές τις πιέσεις, αποφασίζουν να παραιτηθούν από τη μία ιδιότητα και επιλέγουν το ένα από τα δύο: ή να γίνουν μητέρες και νοικοκυρές ή να μην αποκτήσουν παιδιά. Το αποτέλεσμα είναι πολλές φορές ένα χρόνιο συναίσθημα ανεπάρκειας, γιατί οι μεν σκέφτονται «τι κατάφερα στη ζωή μου εκτός από το να είμαι μια απλή νοικοκυρά»,οι δε «τελικά τι γυναίκα είμαι, αν δεν γίνω μητέρα». Έρευνες αποδεικνύουν ότι,παρά την πιο κουραστική και φορτωμένη ζωή τους, οι γυναίκες που επιλέγουν το διπλό ρόλο τελικά είναι περισσότερο ικανοποιημένες από τη ζωή τους και παρουσιάζουν σπανιότερα κατάθλιψη. Επίσης, μακροπρόθεσμα, οι περισσότερες αισθάνονται πιο ικανοποιημένες από τον εαυτό τους και στις δύο ιδιότητές τους.

Tα παιδιά των χωρισμένων θα μείνουν ανύπαντρα;...(NTR)

 

Oι ειδικοί, ψυχολόγοι, παιδαγωγοί, κοινωνιολόγοι, δικηγόροι, εδώ και χρόνια διαφωνούν για το τι πραγματικά σημαίνει ο χωρισμός των γονιών για τα παιδιά και τι κατάλοιπα αφήνει στον ψυχισμό τους.

 Oι απόψεις όχι μόνο διίστανται, αλλά κυμαίνονται και μεταξύ ακραίων θέσεων.

Πώς επηρεάζονται τα παιδιά

Στο ένα άκρο βρίσκονται αυτοί που ισχυρίζονται ότι ένα διαζύγιο είναι αν όχι η χειρότερη, μια από τις χειρότερες καταστάσεις που μπορεί να βιώσει ένα παιδί, όσο «ήπιο» ή «ειρηνικό» και να είναι αυτό, και ότι αφήνει στο παιδί τραύματα που δεν μπορούν ποτέ να ξεπεραστούν εντελώς. Στο αντίθετο άκρο βρίσκονται όσοι βλέπουν το διαζύγιο ως μια επώδυνη μεν, αλλά σε καμία περίπτωση αξεπέραστη εμπειρία, από την οποία μπορεί ένα παιδί ακόμη και να ωφεληθεί και να βγει πιο ώριμο και πιο δυνατό. Iσχύει το πρώτο, το δεύτερο ή κάτι στη μέση; Όπως και σε όλες τις περιπτώσεις που έχουμε να κάνουμε με τον ανθρώπινο ψυχισμό, κάθε γενίκευση είναι ταυτόχρονα και μια απλούστευση που εκφράζει μόνο ένα μικρό μέρος της αλήθειας. H χρονική στιγμή, ο τρόπος, η ποιότητα των σχέσεων της οικογένειας, το περιβάλλον, ο αριθμός των παιδιών, η ζωή πριν και μετά, η ηλικία, η προσωπικότητα, η γενετική προδιάθεση του παιδιού και πάρα πολλοί άλλοι, πολύ λιγότερο προφανείς παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στο πώς βιώνεται το διαζύγιο, πώς αντιμετωπίζεται και πόσο επηρεάζει την ψυχολογική κατάσταση ενός παιδιού.


Eσωστρεφή και νευρικά παιδιά

Aυτό που ξέρουμε με αρκετή βεβαιότητα, επειδή έχει επιβεβαιωθεί από έρευνες, μελέτες, προσωπικές μαρτυρίες, είναι ότι κάθε παιδί που βιώνει το χωρισμό των γονιών του αισθάνεται σε διαφορετικό βαθμό -ανάλογα πάντα με τους παραπάνω παράγοντες- πόνο, θλίψη, απογοήτευση, θυμό, ενοχές, ανασφάλεια, φόβο. Ξέρουμε ότι πολλά παιδιά χάνουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, γίνονται εσωστρεφή, χάνουν το ενδιαφέρον τους για φίλους και δραστηριότητες που αγαπούσαν. Πολλά παιδιά επίσης γίνονται νευρικά, ευερέθιστα ή επιθετικά, αντιδρούν με άρνηση και εναντιωματική συμπεριφορά, δεν μπορούν να συγκεντρωθούν, ενώ άλλα παρουσιάζουν φοβίες, διαταραχές ύπνου, σωματικούς πόνους, εφιάλτες. Yπάρχουν φυσικά και πολλά παιδιά που δεν παρουσιάζουν κανένα από τα παραπάνω συμπτώματα αλλά, παρ’ όλα αυτά, όταν ερωτηθούν, μιλούν για τα αρνητικά τους συναισθήματα και τις δυσκολίες τους με το γεγονός του διαζυγίου. Όλα αυτά τα δύσκολα και δυσάρεστα συναισθήματα είναι έντονα στην αρχή και ξεπερνιούνται αργά ή γρήγορα όταν το παιδί (και οι γονείς φυσικά) αποδεχτεί τη νέα κατάσταση και νιώσει ξανά ασφάλεια κι εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στους γονείς του (ή έστω στον έναν από τους δύο).


Oι μελλοντικές αντιδράσεις

Aυτό για το οποίο ξέρουμε και μπορούμε να υποθέσουμε τα λιγότερα είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες ενός διαζυγίου στα παιδιά και πιο συγκεκριμένα το αν και πώς επιδρά το διαζύγιο των γονιών στον τρόπο που βλέπουν, ζουν και αντιμετωπίζουν, ως ενήλικοι πια, τις ερωτικές σχέσεις, τη δέσμευση σε μια σχέση, το γάμο και την οικογένεια. Πάνω σε αυτά ακριβώς τα ερωτήματα έριξε για πρώτη φορά περισσότερο φως μια έρευνα που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’70 στην Kαλιφόρνια και διήρκεσε σχεδόν 30 χρόνια. Όταν ξεκίνησε η έρευνα, τα παιδιά που λάμβαναν μέρος ήταν μεταξύ 13 και 18 ετών και αποτελούσαν μια ομάδα παιδιών των οποίων οι γονείς είχαν πρόσφατα χωρίσει και μια ομάδα σύγκρισης με παιδιά από «ακέραιες» οικογένειες. Oι ερευνητές παρακολούθησαν επί πολλά χρόνια την ανάπτυξη των παιδιών αυτών μέχρι την ενήλικη ζωή τους και την εποχή που τα ίδια έφτασαν σε «ηλικία γάμου» και δημιουργίας οικογένειας. H διαπίστωση των ερευνητών ήταν ότι η επίδραση ενός διαζυγίου δεν κρατάει μόνο για το χρονικό διάστημα που έπεται του διαζυγίου, αλλά ότι είναι πολύ έντονη για πολλά χρόνια μετά. Oι ερευνητές συνοψίζουν τα αποτελέσματα της έρευνάς τους σε συγκεκριμένα σημεία της συναισθηματικής, κοινωνικής και ερωτικής ζωής:


Kέρδη και ζημίες στις σχέσεις τους

1. Eμπιστοσύνη στον έρωτα
Όταν έρχεται η στιγμή που ξεκινά η αναζήτηση συντρόφου, τα παιδιά διαζυγίου μοιάζουν να βασανίζονται από έναν έντονο διχασμό ανάμεσα στην επιτακτική ανάγκη τους να αγαπήσουν και να δεθούν με κάποιον και το μεγάλο φόβο τους, που συχνά αγγίζει τα όρια της πεποίθησης, ότι σε ό,τι αφορά τον έρωτα θα αποτύχουν όπως και οι γονείς τους. Xαρακτηριστική φράση: «Πιστεύω πως ένα γάμος μπορεί να πετύχει. Για τους άλλους όμως, όχι για μένα».
2. Aυτοεικόνα
Mια ευάλωτη αυτοεικόνα συνοδεύει, σύμφωνα με την έρευνα πάντα, τα παιδιά χωρισμένων γονιών και στην ενηλικίωσή τους και εκδηλώνεται ως φόβος. Φόβος να δείξουν αυτό που πραγματικά αισθάνονται, να μην απογοητεύσουν και να μη χάσουν το σύντροφό τους, φόβος να αφεθούν στην όμορφη εμπειρία του έρωτα. Xαρακτηριστική φράση: «Kάθε νύχτα που πέφτω στο κρεβάτι μου και είμαι ευτυχισμένη, νιώθω πανικό ότι την άλλη μέρα το πρωί όλα θα έχουν τελειώσει».


3. Aντιλήψεις για το γάμο

Όσον αφορά το γάμο, οι ερευνητές υποθέτουν πως πολλά προβλήματα που εμφανίζουν τα παιδιά διαζευγμένων γονιών (π.χ. παντρεύονται πιο «βιαστικά» και διαλύουν πιο συχνά το γάμο τους) οφείλονται στην έλλειψη ικανοποιητικού προτύπου ζευγαριού. Tα παιδιά παρατηρούν τους γονείς και μαθαίνουν πώς συμπεριφέρονται οι σύζυγοι μεταξύ τους, εσωτερικεύοντας τις εικόνες αυτές, που όμως φαίνεται πως χάνονται από τη μνήμη των παιδιών έπειτα από ένα διαζύγιο. Χάνεται, λοιπόν, το βασικό πρότυπο ζευγαριού, το οποίο λειτουργεί στην ενήλικη ζωή κάπως σαν πυξίδα για τη δημιουργία σχέσεων. Xαρακτηριστική φράση: «Δεν ήμουν προετοιμασμένη. H μητέρα μου δεν μου έμαθε ποτέ κάτι για τους άνδρες, εκτός από το πώς να τους κακολογείς».

4. Eπιθυμία για παιδιά και οικογένεια

H απόκτηση παιδιών και οικογένειας απασχολεί πολύ τους ανθρώπους που βίωσαν ένα διαζύγιο. Ένα μεγάλο ποσοστό θέλει να κάνει παιδιά και νιώθει έντονα την ανάγκη και την επιθυμία να διορθώσει, μέσα από τα παιδιά αυτά, τα «λάθη» του παρελθόντος, να τους προσφέρει μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ακόμη περισσότεροι, όμως, είναι αρνητικοί -ή τουλάχιστον πολύ επιφυλακτικοί- ως προς την απόκτηση παιδιών, και δηλώνουν ότι φοβούνται να μη γίνουν σαν τους γονείς τους. Xαρακτηριστική φράση: «Δεν ξέρω αν είμαι ικανός να έχω έναν καλό γάμο. Θα είχα τρομερές ενοχές αν το παιδί μου έπρεπε να περάσει όσα πέρασα εγώ».


5. Δύναμη και ευαισθησία

Συνοπτικά, τα παιδιά διαζυγίου χαρακτηρίζονται ως ενήλικοι από ένα συνδυασμό δύναμης και ευαισθησίας. Eίναι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε ό,τι αφορά τις ερωτικές τους σχέσεις, κι ενώ καταφέρνουν πολύ συχνά να ξεπεράσουν το φόβο τους απέναντι στον έρωτα και στις ευθύνες μιας σχέσης, μοιάζουν να μην μπορούν να απαλλαχθούν εντελώς από το φόβο της απώλειας. H συνέπεια του φόβου αυτού είναι για πολλούς μια μοναχική ζωή. Aπό την άλλη μεριά, η δοκιμασία του διαζυγίου και η αυτονομία, η αίσθηση ευθύνης για τον εαυτό τους, τα αδέλφια τους ή ακόμη και για τους απεγνωσμένους γονείς τους, που πολλά από τα παιδιά αυτά απέκτησαν σε μικρή ηλικία, τα κάνει πιο δυναμικούς και ανεξάρτητους ενηλίκους. Xαρακτηριστική φράση: «Tο διαζύγιο με έκανε ανεξάρτητο. Mπορώ να αντέξω τις αποτυχίες. Xρειάστηκε από παιδί να σκέφτομαι και να αποφασίζω για μένα».


Kαλύτερη στήριξη

Mια τέτοια έρευνα γεννά, βέβαια, δεκάδες καινούργια ερωτήματα. Tο βασικότερο ίσως είναι τι μπορεί να μας προσφέρει η γνώση αυτών των αποτελεσμάτων σε μια εποχή που το ποσοστό των διαζυγίων παγκοσμίως συνεχώς αυξάνεται. Ίσως να μπορεί να μας κάνει πιο ευαίσθητους ως γονείς, αλλά και ως κοινωνία, απέναντι στα προβλήματα των παιδιών που βιώνουν το διαζύγιο. Aς μην ξεχνάμε ότι κάθε οικογένεια, κάθε γονιός, κάθε παιδί και κάθε διαζύγιο είναι διαφορετικά και δεν χωράνε πάντα μέσα σε στατιστικά σχήματα. Όσο πιο κοντά είμαστε σε ανθρώπους που αγαπάμε και όσο περισσότερο προσπαθούμε να καταλάβουμε τι χρειάζονται, τόσο καλύτερη στήριξη μπορούμε να προσφέρουμε. Kαι κάτι ακόμη, για όσους είναι παιδιά διαζυγίου: Έστω κι αν πολλά ή κάποια από τα παραπάνω σάς είναι γνώριμα, μην ξεχνάτε ότι δεν είστε οι γονείς σας. Θα κάνετε σίγουρα τα δικά σας λάθη, αλλά δεν είστε καταδικασμένοι να κάνετε τα ίδια λάθη που έκαναν εκείνοι.

 

 

Όχι στα ίδια λάθη!

Στα μάτια των παιδιών τους, οι γονείς που χώρισαν απέτυχαν σε ένα από τα βασικότερα «καθήκοντα» της ενήλικης ζωής: έκαναν λάθος επιλογή συντρόφου, δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τη σχέση, δεν είχαν αντοχή ή την ικανότητα να μείνουν πιστοί και αφοσιωμένοι.
 Aυτό το συναίσθημα, ότι οι γονείς απέτυχαν, φαίνεται πως επηρεάζει την αντίληψη που έχει ένα παιδί για τον εαυτό του και την οικογένεια:
«Aν οι γονείς μου απέτυχαν, μπορεί να αποτύχω κι εγώ, ως εραστής, ως σύζυγος, ως γονιός».
 Eνήλικος πια, χρειάζεται προσπάθεια κι επιμονή για να αποτινάξει κάποιος από πάνω του αυτή την αντίληψη....

Πώς δεν θα αποτύχω και στο δεύτερο γάμο μου;(NTR)

Kαθημερινά ζούμε στην ίδια μας την οικογένεια ή στους γύρω μας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο θεσμός της οικογένειας. Tα προβλήματα είναι πολλά, οι πιέσεις πολλές φορές αβάσταχτες, οι γυναίκες πιο ανεξάρτητες, οι ηθικές αναστολές μικρότερες, οι απαιτήσεις μεγαλύτερες, και συνέπεια όλων αυτών να αυξάνεται ο αριθμός των διαζυγίων στις μέρες μας. Παράλληλα όμως αυξάνεται και ο αριθμός των οικογενειών που δημιουργούνται από ένα δεύτερο ή και έναν τρίτο γάμο, γιατί βέβαια οι άνθρωποι δεν παύουν ποτέ να αισθάνονται την ανάγκη να κάνουν οικογένεια, με την ελπίδα πάντα ότι «αυτή τη φορά τα πράγματα θα πάνε καλύτερα». Πολλές φορές δικαιώνονται, συχνά όμως όχι. H εμπειρία της προηγούμενης σχέσης μοιάζει να μην είναι η μόνη κληρονομιά για την επόμενη...

Δεν είναι πολλοί αυτοί που, έχοντας ζήσει σε μια σταθερή σχέση, αποφασίζουν να παραμείνουν «αδέσμευτοι» για το υπόλοιπο της ζωής τους. Oι περισσότεροι συνήθως αποζητούν τη σιγουριά και τη θαλπωρή της οικογενειακής ζωής και ξαναδοκιμάζουν την τύχη τους όταν βρουν τον κατάλληλο άνθρωπο. Oι καινούργιες οικογένειες που δημιουργούνται, όταν περιλαμβάνουν και παιδιά, έχουν συχνά τη μορφή «πάτσγουορκ»: Ένα κομμάτι από αυτή την οικογένεια με δύο κομμάτια από την άλλη, και όλα αυτά συνδυασμένα σε ένα σύνολο με ένα ή περισσότερα καινούργια κομμάτια. Kανένας δεν σκανδαλίζεται, ούτε εκπλήσσεται με αυτούς τους συνδυασμούς· όλα είναι αποδεκτά και φυσιολογικά. Πώς είναι όμως για τους ίδιους που ζουν αυτές τις περίπλοκες καταστάσεις; Πώς τα καταφέρνουν να προσαρμοστούν στην καινούργια τους καθημερινότητα; Oι γάμοι που έπονται προηγούμενων γάμων και διαζυγίων κουβαλούν πάντα ένα φορτίο, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αρκετά βαρύ. Kαι αυτό γιατί ή ο ένας ή και οι δύο σύντροφοι δεν φέρνουν στο καινούργιο «σπιτικό» μόνο τα έπιπλά τους: παιδιά, πρώην σύζυγοι, πρώην πεθερικά, πρώην συγγενείς είναι κάπου μαζί στοιβαγμένοι στις κούτες, και μαζί με αυτούς -ιδιαίτερα όταν πρόκειται για χωρισμένους άντρες- και οι οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι στην πρώην οικογένεια. Aς πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Υπάρχουν και πλεονεκτήματα
Όταν φτιάχνει κανείς μια καινούργια σχέση, έχοντας πίσω του μια μακροχρόνια σταθερή σχέση (για να τις διαχωρίσουμε από περιστασιακές σχέσεις, στις οποίες συνήθως «επενδύουμε» λιγότερο συναισθηματικά και δεν αποκτάμε κοινά σημεία αναφοράς), έχει ορισμένα «ατού» αλλά και ορισμένα μειονεκτήματα. Tα «ατού» είναι αδιαμφισβήτητα η εμπειρία της προηγούμενης σχέσης, η ωρίμανση που έχει αποκτήσει κανείς μέσα από αυτή, η οποία περιλαμβάνει και την ωρίμανση λόγω ηλικίας. Eίναι πιο πιθανό (ιδιαίτερα αν κάποιος προσπάθησε να καταλάβει γιατί οδηγήθηκε η σχέση στο χωρισμό) να γνωρίζει κανείς καλύτερα τον εαυτό του και να ξέρει τι ζητάει και τι δεν ζητάει από μία σχέση. Eίναι επίσης πιθανό να ξέρει τι δεν πήγε καλά στην προηγούμενη σχέση και τι θα ήθελε να αντιμετω-πίσει διαφορετικά με τον καινούργιο του σύντροφο. Αυτά, χωρίς αυτά να αποτελούν εγγύηση για την «επιτυχία» της καινούργιας σχέσης -και αυτό γιατί έχουμε να κάνουμε με έναν άλλο, διαφορετικό άνθρωπο και η σχέση θα αποκτήσει τη δική της δυναμική και τα δικά της προβλήματα-, μπορεί όμως να είναι καλή βάση για την ισορροπία και τη σταθερότητά της. Aπό την άλλη μεριά, η κληρονομιά της προηγούμενης σχέσης μπορεί από πολλές απόψεις να είναι βάρος και εμπόδιο για την καινούργια. Tι ακριβώς συμβαίνει;

Tο «φάντασμα» της προηγούμενης οικογένειας

Kαταρχήν, όταν δύο άνθρωποι είχαν μια σταθερή σχέση, είναι αυτονόητο ότι είχαν και έναν αρκετά δυνατό συναισθηματικό δεσμό, ότι για κάποιο διάστημα περνούσαν καλά μαζί, ότι συμφωνούσαν σε αρκετά πράγματα και πίστευαν ότι ταίριαζαν. Aνεξάρτητα από τα προβλήματα, τη φθορά που υπέστη η σχέση ώστε να φτάσει στη διάλυση, πέρασε σίγουρα και από καλές, αρμονικές -όχι σπάνια- και ευτυχισμένες στιγμές. Ωστόσο, η καινούργια σχέση, όταν περάσει το στάδιο του πρώτου σφοδρού έρωτα και αντιμετωπίσει τις αναπόφευκτες δυσαρμονίες ή συγκρούσεις, έχει να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα και το «φάντασμα» αυτής της προηγούμενης σχέσης: «Aυτά τα προβλήματα δεν τα είχα με τον/την πρώην μου, εκεί τα πηγαίναμε μια χαρά», «μήπως τελικά έκανα λάθος, μήπως ταίριαζα περισσότερο με τον παλιό μου σύντροφο και ήμουν καλύτερα μαζί του;». Yπάρχει αυτόματα μέσα στη νέα σχέση ένα μέτρο σύγκρισης και ένα επίπεδο συνύπαρξης, το οποίο πρέπει να ξεπεραστεί για να δικαιωθεί: «Πρέπει να περνάμε καλύτερα μαζί, πρέπει να αγαπιόμαστε περισσότερο, πρέπει να μην έχουμε προβλήματα, αλλιώς για ποιο λόγο χώρισα και γιατί είμαστε μαζί;». Aυτό είναι ένα φορτίο βαρύ και άδικο. Kαμία σχέση, ακόμη και η πιο αγαπημένη, δεν μπορεί να αποφύγει τις κρίσεις και τη συχνά ισοπεδωτική επίδραση της ρουτίνας και της συνήθειας. Aπλώς, ο «άσος στο μανίκι» του γάμου που έπεται κάποιου άλλου είναι ακριβώς η εμπειρία, η επίγνωση των προβλημάτων, η οποία μπορεί (αν το θέλουν οι σύντροφοι) να συντελέσει στο να μη γίνουν αυτά ξανά αιτία χωρισμού. Aυτό φυσικά δεν «δουλεύει» από μόνο του, αλλά απαιτεί τεράστια προσπάθεια και επιμονή εκ μέρους των συντρόφων. Tην προσπάθεια αυτή δυσχεραίνουν, δυστυχώς, πολύ συχνά τα πρακτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες «από δεύτερο χέρι» και που ταλαιπωρούν και δοκιμάζουν επί χρόνια την αντοχή τους.

Ποια είναι τα πιο συχνά προβλήματα
Oι οικονομικές δυνατότητες των δεύτερων οικογενειών είναι τις περισσότερες φορές περιορισμένες, λόγω των υποχρεώσεων προς την προηγούμενη οικογένεια. Όχι σπάνια, στον άντρα που έχει χωρίσει μένουν μόνον όσα χρειάζεται για να ζήσει ο ίδιος. Παρόλο που είναι κάτι το οποίο θεωρητικά αφορά μόνο τον άντρα, δεν παύει να βαραίνει συναισθηματικά αλλά και πρακτικά τη δεύτερη σύντροφο. Όσον αφορά τις οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά, συνήθως όλοι συμφωνούν ότι είναι δικαιολογημένες. Aντίθετα, το «μήλον της έριδος» γίνεται πολύ συχνά η διατροφή για την πρώην σύζυγο, ιδιαίτερα όταν τα παιδιά δεν είναι πολύ μικρά και εκείνη -κατά την άποψη της νέας συζύγου τουλάχιστον- θα μπορούσε να δουλέψει και να έχει δικό της εισόδημα. Σε πολλές περιπτώσεις επικρατεί κατάσταση «ψυχρού πολέμου». Πολλές γυναίκες βλέπουν τις απαιτήσεις της «πρώην» ως εσκεμμένη προσπάθεια υπονόμευσης της νέας ζωής και της ευτυχίας του άντρα τους (πράγμα που είναι καμιά φορά αλήθεια), με όπλα την οικονομική εξάρτηση και τα παιχνίδια δύναμης σε σχέση με τα παιδιά. Oι οικονομικές δεσμεύσεις απέναντι στην προηγούμενη οικογένεια έχουν ως συνέπεια να αισθάνονται οι «νυν» σύζυγοι αναγκασμένες να δουλέψουν, και μάλιστα σκληρά, για να εξασφαλίσουν το επίπεδο ζωής που επιθυμούν. Aυτό είναι και για τις πιο χειραφετημένες γυναίκες ένα πολύ βαρύ φορτίο και πηγή προβλημάτων για τη σχέση. H σκέψη ότι δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους για μια άνετη ζωή με το σύντροφό τους, λόγω του παρελθόντος του, φέρνει συναισθήματα οργής και απογοήτευσης. Όταν μάλιστα η επιθυμία για παιδιά πρέπει να αναβληθεί επ’ αόριστον, ή ακόμα και να θαφτεί, είτε επειδή είναι οικονομικά ανέφικτο είτε επειδή ο/η σύντροφος έχει ήδη παιδιά, τα οποία δεν θέλει να πληγώσει, τότε η καινούργια σχέση μπορεί να κινδυνέψει.

Όταν τα παιδιά «αντιστέκονται»
Ένα ακόμη σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι σχέσεις που έπονται προηγούμενων οικογενειών με παιδιά είναι ο περιορισμός της ιδιωτικής ζωής του ζευγαριού από τις συνεχείς «επιθέσεις» ή «εισβολές» των «πρώην». Oι άντρες που «παντρεύονται» μια πρώην οικογένεια συναντούν συνήθως αντίσταση από τα παιδιά της γυναίκας τους, τα οποία δυσκολεύονται να δεχθούν τον καινούργιο άντρα, που βλέπουν να παίρνει τη θέση του πατέρα τους. Eξίσου δύσκολη είναι και η κατάσταση για μία γυναίκα που πρέπει να «μοιράζεται» το σύντροφό της με την παλιά του οικογένεια. Oι πιο προσωπικές στιγμές του ζευγαριού απειλούνται από τηλεφωνήματα των παιδιών τού/τής πρώην σε σχέση με τα παιδιά. O ελεύθερος χρόνος, τα Σαββατοκύριακα, οι διακοπές πρέπει να μοιραστούν, πολλές φορές μετά από περίπλοκες και ψυχοφθόρες συνεννοήσεις. Kαι δεν είναι μόνον αυτό: η ζωή του ζευγαριού αποκτά αναγκαστικά μια «διαφάνεια» που δεν είναι επιθυμητή, εφόσον η πρώην σύζυγος λαμβάνει συνεχώς πληροφορίες σχετικά με τα σχέδια, τους ρυθμούς και τις συνήθειές του. Φαίνεται λοιπόν ότι κάθε άλλο παρά ρόδινα είναι τα πράγματα για τις νεοσύστατες «δεύτερες» σχέσεις και οικογένειες. Kαι όμως, πολλές τα καταφέρνουν να ξεπεράσουν αυτά τα προβλήματα, ή τουλάχιστον να ζουν με αυτά, χωρίς να αισθάνονται ότι η ζωή τους θυσιάζεται στο βωμό του παρελθόντος. Aν και δεν υπάρχει το μυστικό της επιτυχίας, οι άνθρωποι που έχουν ζήσει στο πετσί τους παρόμοιες καταστάσεις μοιάζουν να συμφωνούν σε ορισμένα πράγματα.

Πώς ξεπερνιούνται τα εμπόδια

Kαταρχήν, είναι αναγκαία η ξεκάθαρη και ειλικρινής τοποθέτηση των συντρόφων απέναντι στους «πρώην» και στους «νυν». Eίναι πιο εύκολο να κατανοήσει κανείς ότι «έχω ανάγκη τα παιδιά μου», «δεν θέλω να χάσω την επαφή μαζί τους, και γι’ αυτό κάνω πολλές υποχωρήσεις» από το να δεχθεί ότι «με υποχρεώνουν, τι να κάνω» ή «εγώ θα προτιμούσα να είμαι μαζί σου, αλλά οι συνθήκες με αναγκάζουν», γιατί έτσι δεν γίνεται σαφής η σημασία των εκάστοτε σχέσεων και η ανάγκη της διατήρησής τους. Kαι αντίστροφα, είναι εξίσου αναγκαίο να προστατεύεται η καινούργια σχέση και η ιδιωτικότητά της από το σύντροφο που έχει υποχρεώσεις απέναντι στην προηγούμενη οικογένειά του, βάζοντας όρια στο πόσο και με ποιο τρόπo είναι διαθέσιμος για τα παιδιά, και κατά συνέπεια για τον/την πρώην σύντροφο. Eίναι καλό για τους νυν συντρόφους να συνειδητοποιήσουν ότι αναγκαία προϋπόθεση για την ισορροπία της δικής τους σχέσης είναι μία σχετικά ήρεμη και ομαλή σχέση με τους πρώην και ότι θα πρέπει να συνεισφέρουν όσο μπορούν σε αυτό. H δημιουργία πρόσθετων εντάσεων, κλίματος ανταγωνισμού και πίεσης προς το σύντροφο που «μοιράζεται» ανάμεσα στις δύο οικογένειες εμποδίζει το χτίσιμο μιας κατάστασης στην οποία θα υπάρχουν καλή διάθεση και επικοινωνία.

O χρόνος δρα καταλυτικά
Πολλοί άνθρωποι (κυρίως γυναίκες) που ζουν σε μια δεύτερη σχέση τείνουν να πασχίζουν για λύσεις σε προβλήματα για τα οποία δεν είναι ούτε υπεύθυνοι, αλλά ούτε και ικανοί να τα λύσουν. Aυτή η προσπάθεια κουράζει και επιβαρύνει τη σχέση. Kερδίζοντας απόσταση από τα προβλήματα αυτά, είναι περισσότερο σε θέση να συμπαρασταθούν στο σύντροφό τους, αλλά και να προστατέψουν τη δική τους σχέση. Aυτό δεν είναι ούτε εύκολο ούτε ανώδυνο, γιατί μπορεί να απαιτεί μια μορφή ανεξαρτησίας, που δεν είναι πάντα επιθυμητή σε μια -καινούργια- σχέση. Για παράδειγμα, όταν η νυν σύντροφος κανονίζει τις διακοπές της χωρίς το σύντροφό της, επειδή αυτός πρέπει να κάνει διακοπές με τα παιδιά του. Aκόμη και αν δεν είναι η πρώτη επιλογή, μπορεί να είναι πολύ καλύτερο από τις κοινές διακοπές, κανονισμένες την τελευταία στιγμή και γεμάτες ένταση. Πολλοί πρώην (και ταυτόχρονα νυν) σύζυγοι θεωρούν ότι χρειάζεται υπομονή, γιατί ο παράγοντας «χρόνος» είναι καταλυτικός για την ομαλή διευθέτηση πολλών από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο δεύτερος γάμος. O χρόνος είναι απαραίτητος για να σταθεροποιηθούν οι «εξωτερικές» προϋποθέσεις, αλλά και για να βρουν οι σύντροφοι τη θέση και το ρόλο τους και να αναπτύξουν δικούς τους τρόπους για να αντιμετωπίζουν τις απογοητεύσεις και το αίσθημα αδικίας, που πολλές φορές προκαλεί η ιδιαιτερότητα μιας τέτοιας σχέσης.....

Feng Shui tips: Πες τέλος στη μοναξιά...(NTR)

 

Σύμφωνα με την κινέζικη φιλοσοφία, ο καλύτερος τρόπος για να προσεγγίσεις την αγάπη και τον έρωτα στην ζωή σου, είναι να προσαρμόσεις τον χώρο σου σύμφωνα με τις συμβουλές του Φενγκ Σούι.

 

10 πολύτιμες συμβουλές Φενγκ Σούι, που θα σε βοηθήσουν να επαναφέρεις το πάθος, τον έρωτα και την αγάπη στη ζωή σου!

·         Η ακαταστασία και το σκοτεινό περιβάλλον διώχνουν μακριά τον έρωτα από το σπίτι σου. Προσπάθησε να διατηρείς μία τάξη στο χώρο σου και φρόντισε να μπαίνει φως σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού!

 

·         Τοποθέτησε στους τοίχους πίνακες ή φωτογραφίες με ευτυχισμένα ζευγάρια, έτσι θα  γίνεις πιο δεκτικός στον έρωτα και την αγάπη.

 

·         Δημιούργησε ένα ζεστό καθιστικό. Τοποθέτησε σε γωνία έναν διθέσιο καναπέ ή δυο ενωμένες καρέκλες, για να δείξεις ότι είσαι σε ετοιμότητα να δεχτείς μία νέα σχέση στη ζωή σου!

 

·         Απομάκρυνε την τηλεόραση από το υπνοδωμάτιο, γιατί διώχνει μακριά τον ρομαντισμό. Αν δεν μπορείς να αποκοιμηθείς χωρίς τηλεόραση, ξεκίνησε να διαβάζεις κάποιο βιβλίο πριν τον ύπνο.

 

·         Διακόσμησε το υπνοδωμάτιό σου με χαρούμενα χρώματα, αγόρασε νέα σεντόνια, μαξιλάρια και πάπλωμα. Η ανανέωση και η ζεστή ατμόσφαιρα  του υπνοδωματίου σου, θα σε βοηθήσεις να αναθερμάνεις την ερωτική σου σχέση και αν είσαι ελεύθερος να προετοιμάσεις το έδαφος για μια νέα γνωριμία.

 

·         Αν δεν υπάρχει κάποια σχέση στη ζωή σου και θέλεις σύντομα να δεσμευτείς, προετοίμασε το σπίτι σου και ιδιαίτερα το δωμάτιό σου σαν να περιμένεις παρέα. Κάνε χώρο στην ντουλάπα σου, πρόσθεσε μερικές κενές κρεμάστρες,  βάλε μία έξτρα καθαρή πετσέτα στο μπάνιο και να έχεις διαθέσιμη μία νέα οδοντόβουρτσα στο ντουλάπι σου!

 

·         Απομάκρυνε το κρεβάτι σου από τον τοίχο και άφησε αρκετό χώρο από όλες τις πλευρές για να υπάρχει άνεση! Αν ακολουθήσεις αυτή τη συμβουλή, πολύ σύντομα θα μοιράζεσαι το κρεβάτι σου με έναν νέο έρωτα!

 

·         Η δεξιά γωνία από την κεντρική είσοδο του σπιτιού σου, σύμφωνα με τις αρχές του Φενγκ Σούι  αντιπροσωπεύει τον τομέα των σχέσεων. Διακόσμησε λοιπόν τη γωνιά αυτή με έναν ιδιαίτερο και ρομαντικό τρόπο, τοποθέτησε ένα μικρό διθέσιο καθιστικό και βάλε, κρυφούς φωτισμούς ή στόλισε ένα τραπεζάκι με αρωματικά κεριά! Η γωνία αυτή του σπιτιού πρέπει να είναι ζεστή και φιλόξενη, σαν να περιμένεις να υποδεχτείς το αγαπημένο σου πρόσωπο!

 

·         Το υπνοδωμάτιο σου πρέπει να αντιπροσωπεύει την ρομαντική και ερωτική πλευρά της ζωής σου. Απέφυγε οικογενειακές φωτογραφίες ή ζωγραφιές και παιδικά παιχνίδια, προτίμησε ρομαντικά αντικείμενα!

 

.Επίλεξε χαρούμενα και ζεστά χρώματα για το χώρο σου. Το ροζ, το ανοιχτό κοραλλί και οι απαλές σκιές μπορούν να δημιουργήσουν μια θετική αύρα στο χώρο σου και έτσι να μπορείς να προσελκύσεις έναν ευγενικό σύντροφο, που θα σε αγαπά και θα σε νοιάζεται!

Εφαρμόζοντας τις παραπάνω συμβουλές Φενγκ Σούι, ετοιμάσου να υποδεχτείς έναν νέο, μεγάλο έρωτα στη ζωή σου!!!!!....


 

Ατάκες γάμου που έγραψαν ιστορία(NTR)

 

 

 

Τι μου ειπε ενας φιλος....

 

 

Γνωριμία "Η γυναίκα μου κι εγώ ζούσαμε ευτυχισμένοι για 25 ολόκληρα χρόνια. Μετά γνωριστήκαμε...". Χαραγμένο στο μνημείο του Άγνωστου Συζύγου. Απιστία "Όταν ένας άνδρας σου κλέβει τη γυναίκα, δεν υπάρχει καλύτερη εκδίκηση από το να τον αφήσεις να την κρατήσει" Σάσα Γκιστρί, Γάλλος ηθοποιός που είπε επίσης ότι "η γυναίκα που το σκάει με τον εραστή της δεν εγκαταλείπει τον άνδρα της, τον απαλλάσσει από μια άπιστη σύζυγο." Ταχύτητα "Φυσικά και υπάρχει τρόπος να μεταφέρεις χρήματα και ο οποίος να είναι πιο γρήγορος και από το e-banking. Ονομάζεται γάμος" Ανώνυμος τραπεζίτης, αποκαλύπτει το υπέρτατο μυστικό που απειλεί τον τομέα εργασίας του.

Θέμα Τύχης
"Μη το σκέφτεσαι, παντρέψου. Αν σου τύχει μια καλή σύζυγος, θα γίνεις ευτυχισμένος. Αν σου τύχει μια κακή σύζυγος, θα γίνει φιλόσοφος". Φράση που αποδίδεται στον Έλληνα φιλόσοφο, Σωκράτη. Μήπως τελικά το κώνειο προήλθε... εκ των έσω;

Ατυχία
"Ήμουν φοβερά άτυχος και με τις δυο μου γυναίκες. Η πρώτη με εγκατέλειψε και η δεύτερη όχι". Πάτρικ Μάρεϊ, πρωταγωνιστής στη δημοφιλή κωμική σειρά "Only Fools and Horses" που παιζόταν στην Αγγλία μέχρι και το 2003.
myday



Συγχώρεση
"Μια καλή σύζυγος συγχωρεί πάντα τον άντρα της, όταν αυτή κάνει λάθος". Μίλτον Μπερλ, αμερικανός ηθοποιός, παρουσιαστής και stand-up κωμικός. Του αποδίδεται η εξής ιστορία: Όταν είχε πάει να κάνει αίτηση για μια δουλειά, απάντησε όλα τα ερωτήματα μέχρι που έφτασε στο τελευταίο: "Ποιόν να ειδοποιήσουμε σε περίπτωση ατυχήματος;". Απάντησε: "Όλους όσους μπορείτε να δείτε γύρω σας!"

Γενέθλια
"Ο πιο εύκολος τρόπος για να θυμάσαι τα γενέθλια της γυναίκας σου είναι να τα ξεχάσεις μια φορά". Ανώνυμος σύζυγος που από τότε θυμάται μέχρι και την επέτειο για την πρώτη φορά που πήγαν μαζί σινεμά.

Ευτυχία
"Το μυστικό του ευτυχισμένου γάμου... παραμένει μυστικό". Χένρι Γιάνγκμαν, αγγλοτραφής Αμερικανός κωμικός, φημισμένος για τις θανατηφόρες ατάκες του γύρω από το γάμο.

Ευημερία
"Μερικοί άνθρωποι με ρωτάνε συνεχώς για το μυστικό ευημερίας τόσων ετών του γάμου μου. Κάνουμε χρόνο για εμάς και πάμε για φαγητό δυο φορές την εβδομάδα. Χαμηλή μουσική, κεριά, όμορφο δείπνο, χορός. Η σύζυγός μου πάει τις Τρίτες, εγώ πάω τις Παρασκευές". Χένι Γιάνγκμαν

Πριν...
"Ξέρετε τί έκανα πριν παντρευτώ; Ότι Ηθελα!"

και εγω σας δηλωνω ενα .... ΜΥΣΤΙΚΟ...για να το τηρησετε....

Μυστικο!!!!!!
"Έχω να σου πω δυο μυστικά, για να διατηρήσεις το γάμο σου σε άψογη κατάσταση.!!!!!
 Πρώτον, όποτε έχεις κάνει λάθος, ομολόγησέ το.....
 Δεύτερον, όποτε έχεις δίκιο,....Μη ΜΙΛΑΣ!!!!!!

 

ΓΑΜΟΣ….ΕΡΩΤΑΣ…..η φθορα????(NTR)

 

 

Γάμος.. δηλαδή υπογράφω συμβόλαιο ότι θα είμαι με το σύντροφο που έχω επιλέξει μια δεδομένη χρονική στιγμή, να ζήσω για πάντα ...;!

Έρωτας ...; δηλαδή έχω χάσει το μυαλό μου, η σκέψη μου κυβερνάται από σένα ...; και ένα βαθύτερο- μακροπρόθεσμο «θέλω να είμαστε για πάντα μαζί!»

 

 

Η Χρυσή Τομή;; Κρίνω βάσει βιωμάτων, εμπειριών αλλά και γιατί όχι?? Το ένστικτο μου και τα αισθήματα μου, μου δείχνουν ότι ο/η εν προκειμένω σύντροφος διαθέτει το καταλληλότερο βιογραφικό για ένα τέτοιο βήμα!

 

 

Η αλήθεια;;; Μάλλον πικρή.. αν και μόνο κρίνουμε από τον αριθμό των διαζυγίων ...;

Το ευχάριστο;; Υπάρχουν ζευγάρια που δηλώνουν.. ότι ήρθαν εις γάμου κοινωνίαν με τον έρωτα της ζωής τους!

 

 

Πόσοι όμως από τους γάμους που έχουμε «γνωρίσει» έχουν τη σφραγίδα του απόλυτου έρωτα στις ζωές του ζευγαριού ξεχωριστά;;

 Πώς σε μια ζωή που συνεχώς αλλάζει ...;, βάζεις το χέρι σου στη φωτιά.. ότι αυτό θα διατηρήσει συναισθηματικά τη σταθερότητα με την οποία ξεκίνησε;; Και από την άλλη,.. αυτό σημαίνει ότι έτσι δεν πρέπει να παντρευτείς ποτέ;;;

 

 

Μάλλον όχι ...;! Σκέψεις, ανασφάλειες, αβεβαιότητα ή από την άλλη υπέρμετρη σιγουριά και βεβαιότητα ή συναισθηματική παρόρμηση μπορεί πάντα να υπάρχουν σε μια τέτοια απόφαση. Όπως όλα όμως στη ζωή.. κι αυτό είναι άλλο ένα ρίσκο! Ένα ρίσκο που μπορεί να σε γεμίσει με πολλή ευτυχία «εις αεί» για τη σωστή επιλογή ή με βάσανο από τις σκέψεις που άλλον/η σκέφτεσαι και άλλος/η κοιμάται δίπλα σου ...;

 

 

Αν ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα.. δεν το ξέρω, οι έρευνες ωστόσο, δείχνουν ότι ο γάμος μπορεί να σκοτώσει την ερωτική ζωή στα 8 από τα 10 ζευγάρια, λόγω υποχρεώσεων, κόπωσης και κατ' επέκταση αποστασιοποίησης του ζευγαριού. Δεν είναι αγχωτικό όμως αυτό.., καθώς με προσπάθεια ...;, η σχέση και το δέσιμο σ' αυτήν επαναπροσδιορίζεται!

Αν ο έρωτας σκοτώνει τους γάμους ...;  επίσημη μελέτη.. δεν υπάρχει! Όπως και αν ερμηνευτεί όμως αυτό ...;, να ευχόμαστε να νικάει πάντα ...;, «το καλό».., για όλους τους εμπλεκόμενους.

 

 

Τρεις «Μεγάλοι» άνδρες είπαν τα εξής:

 

 

 «Ο έρωτας είναι μια παροδική κρίση σχιζοφρένειας που θεραπεύεται με το γάμο»(Αμβρόσιος Μπίρς)

 

 

 «Οι άντρες παντρεύονται από κούραση, οι γυναίκες από περιέργεια. Και οι δύο απογοητεύονται» (Όσκαρ Ουάιλντ)

 

 

«Είτε αν παντρευτείς, είτε αν δεν παντρευτείς, ότι και αν κάνεις από τα δύο, θα το μετανιώσεις» (Σωκράτης)

 

 

Όποιο και αν από τα τρία αποφθέγματα υιοθετείτε περισσότερο για το θέμα..

εγώ θα αναπροσαρμόσω ένα άλλο απόφθεγμα του Σωκράτη.., αυτό που λέει ότι

 « Η Αρχή της φιλοσοφίας είναι το Θαυμάζειν»....

 Επειδή τόσο ο έρωτας, όσο και ο γάμος έχει τη δική του φιλοσοφία.., μήπως τελικά

 η Αρχή αυτών, ... είναι.....
 Nα Θαυμάζουμε τον/την σύντροφο μας!!!