Το έξυπνο υποσυνείδητο(NTR)

Το έξυπνο υποσυνείδητο: Τι χρειάζεται πριν από μια σημαντική απόφαση;

Κοιμήσου και άσε το υποσυνείδητό σου να δουλεύει. Πριν ένας άνθρωπος πάρει μια σημαντική απόφαση, θα ήταν χρήσιμο να πάρει έναν καλό υπνάκο, γιατί αυτό θα βελτιώσει την υποσυνείδητη ικανότητά του να παίρνει σωστές αποφάσεις, σύμφωνα με μια νέα ολλανδική επιστημονική έρευνα.

Η λαϊκή σοφία γνωρίζει..... ότι ο ύπνος μπορεί να καθαρίσει το μυαλό κάποιου και να τον απαλλάξει από το άγχος.... πριν πάρει την απόφασή του.

 Ο ύπνος μπορεί ακόμα να βοηθήσει στην οργάνωση της μνήμης και στην επεξεργασία των πληροφοριών της ημέρας, κάτι που μπορεί να συμβάλει στην επίλυση των προβλημάτων (γι’ αυτό άλλωστε συνιστάται στους μαθητές και φοιτητές πριν τις εξετάσεις).

"Το έξυπνο υποσυνείδητο"πάει ένα βήμα παραπέρα και υποστηρίζει ότι υπάρχει κάτι άλλο επίσης που "δουλεύει" την ώρα του ύπνου: το υποσυνείδητο. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι μερικές φορές όσο πιο συνειδητά σκεπτόμαστε και προβληματιζόμαστε ποια απόφαση να πάρουμε, τόσο τα…μουσκεύουμε και παίρνουμε λάθος αποφάσεις. Στην πραγματικότητα, όπως δείχνει και η νέα έρευνα, αυτό που χρειάζεται, είναι μια περίοδος υποσυνείδητης σκέψης, την οποία ακριβώς προσφέρει ο ύπνος.

Σε μια σειρά πειραμάτων που αφορούσαν μια απόφαση (π.χ. την αγορά ενός διαμερίσματος), αποδείχτηκε ότι όσοι εθελοντές έπαιρναν τις αποφάσεις τους μετά από μια περίοδο συνειδητής σκέψης  ξύπνιοι, έπαιρναν χειρότερες αποφάσεις σε σχέση με όσους αποφάσιζαν μετά από ασυνείδητη σκέψη και ύπνο.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, αντίθετα με ό,τι είναι ευρέως αποδεκτό, η υποσυνείδητη σκέψη είναι μια ενεργή και στοχο-προσηλωμένη διαδικασία σκέψης, που είναι όμως απαλλαγμένη από τις συνήθεις προκαταλήψεις που περιορίζουν και κατευθύνουν τη συνειδητή σκέψη. Στην ασυνείδητη σκέψη, οι άνθρωποι μπορούν να ζυγίσουν πιο ανεπηρέαστα και ισότιμα τη σημασία των επί μέρους παραγόντων που θα καθορίσουν την λήψη μιας απόφασης.

Οι ολλανδοί ερευνητές, κάνοντας τα σχετικά πειράματα, διαπίστωσαν ότι οι εθελοντές μπορούσαν να προβλέψουν καλύτερα τα αποτελέσματα των επόμενων ποδοσφαιρικών αγώνων μετά από υποσυνείδητη παρά συνειδητή σκέψη. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, η ασυνείδητη σκέψη, κατά τους επιστήμονες, επιτρέπει στους ανθρώπους να αξιοποιήσουν καλύτερα τις διαθέσιμες πληροφορίες τους και να καταλήξουν σε κάποιο συμπέρασμα.

Έτσι, αν ένας ειδικός σε έναν τομέα έχει λίγο χρόνο να σκεφτεί ποια απόφαση θα πάρει στον τομέα της ειδικότητάς του (συνειδητή σκέψη), πιθανότατα θα πάρει χειρότερη απόφαση από το αν προτιμήσει μια αστραπιαία (υποσυνείδητη) απόφαση. Αυτό συμβαίνει, επειδή όσο πιο πολύ κανείς σκέπτεται κάτι, τόσο περισσότερο επιτρέπει στις διάφορες προκαταλήψεις του να "τρυπώσουν" στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Αντίθετα, η στιγμιαία (υποσυνείδητη) σκέψη δεν έχει τέτοια "βάρη" και επιτρέπει καλύτερες αποφάσεις.

Πάντως, χρειάζονται και άλλες έρευνες για να επιβεβαιωθεί η ανωτερότητα της υποσυνείδητης σκέψης και σε ποιό βαθμό ισχύει. 'Αλλες έρευνες δεν έχουν βρει μια αντίστοιχη υπεροχή για την υποσυνείδητη σκέψη έναντι της συνειδητής, ενώ υπάρχουν πολλές πολύπλοκές περιπτώσεις όπου η συνειδητή σκέψη, μετά από πολλή περισυλλογή μάλιστα, είναι αναγκαία. Σε κάθε περίπτωση πάντως, λίγος υπνάκος δεν θα έβλαπτε…

Τι φανερώνει το πρόσωπο για την ψυχή (NTR)

Τι φανερώνει το πρόσωπο για την ψυχή  

Πολλοί λένε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Η τέχνη πάλι της κινεζικής φυσιογνωμικής, γνωστή και ως kang xiang, υποστηρίζει ότι όλο το πρόσωπο εκφράζει τον εσωτερικό μας κόσμο. Παρατηρήστε λοιπόν προσεκτικά τον άνθρωπο που έχετε απέναντι σας και ίσως να τον γνωρίσετε καλύτερα.

Πως να «διαβάζετε» ένα πρόσωπο
• Μακρύ και λεπτό: Αυτό το σχήμα προσώπου φανερώνει αυξημένες αντοχές και ικανότητα στη διευθέτηση καταστάσεων. Αν έχει και ελκυστικά χαρακτηριστικά, συνήθως δεν αφήνει μισοτελειωμένες δουλειές.
• Ωοειδές: Αποτελεί ένδειξη ζωτικότητας. Τα άτομα με στρογγυλό πρόσωπο συνήθως αποτελούν την ψυχή της παρέας.
• Τετράγωνο: Πρόκειται για άτομα αποφασιστικά όσον αφορά στην επίτευξη των στόχων τους. Είναι άνθρωποι της δράσης και της ταχύτητας.

Τι αποκαλύπτουν τα χαρακτηριστικά μας
Ξέρατε ότι ένα φαρδύ, λείο μέτωπο δηλώνει ευτυχισμένη παιδική ηλικία, υψηλό δείκτη ευφυΐας και μεγάλη φαντασία; Ότι τα μεγάλα, καλοσκηματισμένα αφτιά είναι ένδειξη επιτυχίας, τα σαρκώδη χείλη δείχνουν άνθρωπο παθιασμένο και συναισθηματικό, ενώ οι γυναίκες που έχουν μικρά μάτια συνήθως ζηλεύουν; Aς δούμε λοιπόν πιο αναλυτικά τι αποκαλύπτουν τα χαρακτηριστικά μας.

Μέτωπο
Το μέτωπο θεωρείται ιδανικό όταν είναι επίπεδο, χωρίς εξογκώματα ή βαθουλώματα. Οι ρυτίδες στο μέτωπο δείχνουν συνήθως άνθρωπο εγκεφαλικό, που σκέφτεται πολύ και λαμβάνει γρήγορες αποφάσεις. Οι οριζόντιες γραμμές σε ολόκληρο το μέτωπο δείχνουν ότι ο άνθρωπος αυτός συγκινείται εύκολα.

Μάτια
Τα μεγάλα μάτια δείχνουν άνθρωπο εργατικό, ανοιχτόμυαλο αλλά και ανυπόμονο, ενώ τα μικρά άνθρωπο επιφυλακτικό και εσωστρεφή, που υπολογίζει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Μάτια που βρίσκονται στην ίδια οριζόντια ευθεία και είναι ισομεγέθη δείχνουν καλοσύνη και συμπόνια και παραπέμπουν σε κάποιον που εμπιστεύεται εύκολα τους άλλους. Αντίθετα, αν δεν βρίσκονται στην ίδια ευθεία και υπάρχει διαφορά στο μέγεθος, δείχνουν την αδυναμία του ατόμου να εκφράσει τις σκέψεις του και την τάση του να εθελοτυφλεί.

Φρύδια
Τα επίπεδα, οριζόντια φρύδια είναι γνώρισμα καλού συζητητή ενώ κάποιος με καμπυλωτά φρύδια συνήθως λατρεύει το χιούμορ. Αν όμως τα φρύδια είναι καμπυλωτά, λεπτά και σε απόσταση από τα μάτια, πρόκειται για άνθρωπο με χαμηλή αυτοπεποίθηση. Πολύ αραιά και αδύναμα φρύδια παραπέμπουν σε άτομο που συμβιβάζεται εύκολα με τις καταστάσεις. Αντίθετα, πυκνά και έντονα φρύδια φανερώνουν άτομο με σθένος, αλλά και ξεροκέφαλο και ριψοκίνδυνο.

Μύτη
Η μύτη υποδεικνύει το βαθμό στον οποίο είναι ανεπτυγμένο το αίσθημα της δικαιοσύνης κάποιου και την ευθύτητα του χαρακτήρα του. Όσο πιο ίσια είναι η μύτη του τόσο πιο δίκαιος είναι. Μικρή και μυτερή μύτη δείχνει άνθρωπο που μπορεί να αποκτήσει φήμη, αλλά παράλληλα είναι εγωκεντρικός, αναποφάσιστος και ευαίσθητος. Μεγάλη και στρογγυλή μύτη δείχνει καλή τύχη και αποτελεί ένδειξη ισχυρού χαρακτήρα, με αποφασιστικότητα και διάθεση για πρωτοβουλία. Τέλος, η χοντρή μύτη χαρακτηρίζει τους ρεαλιστές και όσους προσεγγίζουν τους άλλους με τόλμη.

Αφτιά
Μέσω τους σχήματος και της θέσης τους σε σχέση με τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του προσώπου διαπιστώνεται κατά πόσο ένα άτομο απολαμβάνει τη ζωή. Έτσι, η «ιδανική» εικόνα επιβάλλει να είναι κοντά στο κεφάλι, όχι πεταχτά και να έχουν καλοσχηματισμένο λοβό. Τα μικρά αφτιά είναι συνήθως σημάδι ανασφαλές, άλλα ο «κάτοχος» τους ξέρει τι θέλει και είναι καλός εργαζόμενος. Οι άνθρωποι με μυτερά αφτιά είναι άκαμπτοι στις απόψεις τους και δυσκολεύονται να χαλαρώσουν.

Χείλη
Τα λεπτά χείλη είναι σημάδι εσωστρεφούς προσωπικότητας, ενώ τα σαρκώδη δείχνουν γενναιοδωρία και επιθυμία του ατόμου να μιλά για τον εαυτό του. Τα μεγάλα χείλη δείχνουν πάθος για τη ζωή, ενώ τα στενά εγωισμό και ψυχρότητα. Όταν το άνω χείλος είναι μεγαλύτερο, δείχνει άνθρωπο που «δίνεται» εύκολα στους άλλους και γίνεται στόχος εκμετάλλευση.

Πιγούνι
Οι άνθρωποι με τετραγωνικά πιγούνια μπορούν να πετύχουν τους στόχους τους. Αν το πιγούνι κάποιου προεξέχει, πρόκειται συνήθως για υπεροπτικό άτομο. Αδύνατο και μυτερό πιγούνι φανερώνει δυσκολίες σε μεγάλη ηλικία, ενώ ένα έντονο πιγούνι που πλαισιώνεται από «γεμάτα» μάγουλα μπορεί να είναι προϋπόθεση για μια πολύ καλή και άνετη ζωή σε μεγάλη ηλικία.

Εθιμα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ(NTR)

Εθιμα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Χριστουγεννιάτικο Δέντρο

 

 

Θεωρείται κελτικό υπόλειμμα. Οι Σάξονες πρώτοι χρησιμοποίησαν κισσό και πρίνο. Το δέντρο καθιερώθηκε ως σύμβολο μετά τον 8ο αι. από τον Άγιο Βονιφάτιο, που για να περιορίσει την ιερότητα, που απέδιδαν οι ειδωλολάτρες στη δρυ, την αντικατέστησε με το έλατο ως το χριστιανικό σύμβολο των Χριστουγέννων.
Στο πέρασμα των αιώνων, για να συμβολίσει την ευτυχία, που κρύβει για τον άνθρωπο η Γέννηση του Χριστού, άρχισε να γεμίζει με διάφορα είδη καθημερινής χρήσης, συμβολίζοντας με αυτό τον τρόπο την προσφορά των δώρων στο Θείο Βρέφος για να εξελιχθεί, τελικά, στο χαρακτηριστικό διακοσμητικό των Χριστουγέννων και ο χώρος γύρω από αυτό να γίνει ο χώρος, όπου συγκεντρώνονται όλοι, συγγενείς και φίλοι, για να γιορτάσουν και να ανταλλάξουν δώρα.
Στην πατρίδα μας, το Χριστουγεννιάτικο δέντρο το έφεραν για πρώτη φορά στην Αθήνα οι Βαυαροί και αντικατέστησε, σε πολλές περιοχές, το γνωστό Χριστουγεννιάτικο ελληνικό σύμβολο, το «καραβάκι».
Ωστόσο οι πηγές μαρτυρούν ότι ήδη από τον 6ο αιώνα το συνήθιζαν και οι βυζαντινοί. Σώζεται η περιγραφή δύο δένδρων που προσφέρθηκαν από τον Αυτοκράτορα Αναστάσιο Α΄ σε ένα ναό το 512 :
" Στα φύλλα του δένδρου υπάρχει θέση για φώτα που τρεμοσβήνουν.
Εκατόν ογδόντα λάμπες για κάθε δένδρο και πενήντα αργυρές αλυσίδες, πάνω στις οποίες είναι τοποθετημένα μικρά αντικείμενα από χρυσό, ασήμι ή χαλκό, όπως κόκκινα αυγά, κρατήρες, ζώα, πτηνά, σταυροί, στέφανα, σταφύλια, αντικείμενα σκαλιστά".
Αλλά και στην Αγιά Σοφιά σώζεται η μαρτυρία ότι υπήρχαν δένδρα μεταλλικά όμοια με κυπαρίσσια που αντί για καρπούς είχαν φωτάκια. Στη μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος υπάρχει η επτάφωτη λυχνία σε σχήμα δένδρου λεμονιάς.
Ως αειθαλές δέντρο, το έλατο, συμβόλιζε τη ζωή που δεν «πεθαίνει» το χειμώνα

 

 

Σύμφωνα με τους περισσότερους λαογράφους, το έθιμο αυτό ήρθε
στην Ελλάδα την εποχή του Όθωνα
(πρώτα στο Ναύπλιο και μετά στην Αθήνα),
από τη δύση (Γερμανία ή Αγγλία).
Το στερέωσε μπροστά από το καφενείο "Η ωραία Ελλάς" το 1848.

Προϋπήρχε στο Βυζάντιο από τον 6ο αιώνα. Στη Βυζαντινή εποχή, σε χριστιανικά κείμενα περιγράφουν ναούς στους οποίους βρίσκονταν μεγάλα ορειχάλκινα δέντρα διακοσμημένα με διάφορα χρυσά, ασημένια και χάλκινα στολίδια που απεικόνιζαν ζωάκια, καρπούς, πουλιά, αυγά, κουδουνάκια.
Παλαιότερα για τη διακόσμηση των σπιτιών χρησιμοποιούσαν
κλαριά από δέντρα.

Το δέντρο και το κλαδί με τις ιερές ιδιότητες είναι ένα χαρακτηριστικό στα έθιμα διαφόρων λαών, όπως στους Ερυθρόδερμους της Αμερικής, όπου έκπληκτοι οι πρώτοι Άγγλοι άποικοι παρατηρούν να στολίζουν στη σκηνή τους δέντρο.

Οι Βαυαροί και οι Γερμανοί και οι Κέλτες (δηλ. οι αρχαίοι Άγγλοι) στόλιζαν δέντρο και μάλιστα υπήρχε στα έθιμά τους η δενδρολατρεία.

Η χρήση τους συμβόλιζε το τέλος του χειμώνα, την αναβλάστηση και την καινούργια ζωή, γι' αυτό και τα κλαριά έπρεπε να είναι καταπράσινα και από φυτά αειθαλή.
Το δέντρο παγκοσμίως συμβολίζει τη γονιμότητα και τη ζωή, καθαρίζει την ατμόσφαιρα του σπιτιού και προστατεύει από τα κακά πνεύματα. Επίσης συγκεντρώνει γύρω του όλη την οικογένεια και την κρατά ενωμένη.

Τα κλαριά (δάφνης, λεμονιάς, κουμαριάς, σκίνου, μυρτιάς και ελιάς) στολίζονταν με φρούτα, ξηρούς καρπούς και νομίσματα, τυλιγμένα σε χρυσόχαρτο ή βαμμένα με χρυσομπογιά.

Αργότερα, οι πραματευτάδες (γυρολόγοι) πούλαγαν στα πανηγύρια και στα παζάρια στολίδια του δέντρου από χαρτί, ζυμάρι και γύψο. Ειδικά για τα γύψινα στολίδια χρησιμοποιούσαν γερμανικές σιδερένιες φόρμες για σοκολάτες και έφτιαχναν τα ζώα της φάτνης, αγιοβασίληδες, που τα χρωμάτιζαν με όμορφα χρώματα και τα πουλούσαν στους πάγκους τους μαζί με τα παιχνίδια.

Περιγραφές αναφέρουν ότι το τέμπλο της Αγίας Σοφίας ήταν στολισμένο με διάφορα μεταλλικά κυπαρίσσια που αντί για καρπούς είχαν φωτάκια, φυσικά όχι ηλεκτρικά, αλλά από κεριά ή καντηλάκια.
Στη μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους θα βρούμε ένα μανουάλι με επτά φώτα-κεριά σε σχήμα λεμονιάς.
Τη νεότερη εποχή, στο Πωγώνι της Ηπείρου τα παιδιά στολίζουν ένα κλαδί από πεύκο ή κυπαρίσσι και το περιφέρουν από σπίτι σε σπίτι λέγοντας ευχές για υγεία και ψάλλοντας τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.

 ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ελατο….(αχ..ελατο!!!!)

 

Για τα κλωνιά του έλατου, που είναι  πατώματα, η λαϊκή παράδοση λέει:

Κάποτε ο Χριστός γύριζε διψασμένος στα ψηλά βουνά. Ο γιδάρης και ο αγελαδάρης που είχαν εκεί τα κοπάδια τους, αρνήθηκαν να πεταχτούν ως την πηγή να του φέρουν λίγο νερό. Κι ο Χριστός  τους καταράστηκε μαζί με τα γίδια και τα γελάδια τους.
Ένας προβατάρης όμως που συνάντησε πιο πέρα έτρεξε πρόθυμα να τον υπηρετήσει κι ο Χριστός τον ευλόγησε κι αυτόν και το κοπάδι του. Αφού λοιπόν ξεδίψασε, συνέχισε το δρόμο του. Πιο πέρα όμως συνάντησε το σατανά, που κουβαλούσε στον ώμο του ένα μακρύ μαδέρι.
Μόλις είδε το Χριστό, ο σατανάς σταμάτησε, έστησε όρθιο το δοκάρι και του είπε:
- Ανέβα, αν μπορείς, στην κορφή του και τότε θα πιστέψω στη δύναμή σου.
Ο Χριστός κάρφωσε γύρω από το δοκάρι οριζόντιες σκαλωσιές και πατώντας πάνω σ' αυτές ανέβηκε. Τότε έγινε το θαύμα. Το ξερό δοκάρι βλάστησε κι έγινε ένα πανώριο δέντρο... ο έλατος.
Το δοκάρι έγινε ο κορμός του κι οι σκαλωσιές τα πλάγια κλωνάρια του. Στην κορφή του έμπηξε ο Χριστός ένα σμαραγδένιο σταυρό.

Το Γκι (ο ιξός)

 

Αλλιώς, λέγεται και ιξός, ή Άγιο δέντρο.
Ο λαός μας το λέει και Αγκάθι του Χριστού.
Σύμφωνα με ένα μύθο το γκι φύτρωσε για πρώτη φορά
όταν ο Χριστός βάδισε στη γη.
Τα αγκαθωτά φύλλα και οι κόκκινοι καρποί του
συμβολίζουν τα μαρτύρια που πέρασε.

Το γκι συνηθίζεται να το κρεμάμε πάνω από την πόρτα και όποιοι συναντηθούν
από κάτω φιλιούνται.
Πάνω στο φύλλωμά του λένε πως έχει την ιδιότητα να συγκεντρώνει τα κακά πνεύματα.
Ο ιξός είναι μόνιμο παράσιτο του έλατου.
Περιζήτητη χειμωνιάτικη τροφή για τα γιδοπρόβατα. Το χρησιμοποιούμε για χριστουγεννιάτικη διακόσμηση. Θεωρούμε ότι φέρνει γούρι.

Το γκι το λένε και νεραϊδόξυλο, γιατί τα παλιά χρόνια, οι χωρικοί μας πίστευαν ότι θεραπεύει τους νεραϊδοπαρμένους

τα Καρκατζούλια ή Σκαρκατζούλια ή Καλικάτζαροι

 

 

 

Τους συναντάμε με πολλά ονόματα:
καλιβρούσηδες, καλακάντζουρα, λυκοκάντζαροι,
κακανθρωπίσματα, παγανά και εξαποδώ.

Από την παραμονή των Χριστουγέννων έως τα Θεοφάνια ανεβαίνουν
στη γη τα δαιμόνια Καλικάντζαροι, που «όλο το χρόνο πελεκούν με τα τσεκούρια τους τους στύλους που στηρίζουν τη γη».

Οι δαίμονες-Καλλικάντζαροι ταυτίζονται με τις δαιμονικές Κήρες των αρχαίων.
Είναι «μαύροι, άσχημοι, με κόκκινα μάτια και τριχωτό σώμα».

Στην Κύπρο ονομάζονται Πλανήταροι
«Εκεί τους κάνουν ξεροτήγανα για να τους καλοπιάσουν».

Αρχηγός τους είναι ο Μαντρακούκος, που είναι κουτσός κι άγριος και ο πιο επικίνδυνος απ' όλη την ομάδα. Ακολουθεί ο Μαγάρας, με την τεράστια κοιλιά του, ο οποίος μαγαρίζει όλα τα φαγητά και τα γλυκά. Επίσης έρχεται ο Κωλοβελόνης, που είναι αδύνατος και σουβλερός σα μακαρόνι και περνά από κλειδαρότρυπες και χαραμάδες. Άλλος είναι ο Κοψαχείλης με τεράστια κοφτερά δόντια, που κρέμονται από το στόμα του.
Κανένας δεν μοιάζει με τον άλλο και έχει ο καθένας το κουσούρι του.

Ελληνική παράδοση και καλικάντζαροι

Κατά διάφορες ελληνικές παραδόσεις οι καλικάντζαροι ήταν άνθρωποι με κακιά μοίρα μεταμορφωμένοι σε δαιμόνια, γίνονται δε καλικάντζαροι αυτοί που έχουν γεννηθεί μέσα στο Δωδεκαήμερο εκτός και αν βαπτισθούν αμέσως, ή εκείνοι στους οποίους ο ιερέας δεν ανέγνωσε σωστά τις ευχές του βαπτίσματος, τα τερατώδη βρέφη, ή κατά τους Σιφναίους όσοι πέθαναν στο Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου - 6 Ιανουαρίου) ή αυτοκτόνησαν .

Εμφάνιση καλικαντζάρων 

Καθένας από τους καλικάντζαρους έχει κι από ένα κουσούρι.
Κουτσοί, στραβοί, με ένα μάτι, μονοπόδαροι, στραβοπόδαροι, ξεπλατισμένοι .
Μεταξύ τους είναι διχόγνωμοι, και δεν μπορούν να κάνουν μέχρι το τέλος καμιά δουλειά κι όλα τα αφήνουν στη μέση, γι' αυτό δεν μπορούν να κάνουν κακό και στους ανθρώπους, αν και έχουν μεγάλη επιθυμία.
Οι καλικάντζαροι από ότι λέγεται είναι μαυριδεροί, με κόκκινα μάτια, τραγίσια πόδια, χέρια σαν της μαϊμούς και τριχωτό όλο τους το σώμα.

Παραμονή Χριστουγέννων και καλικατζάρια

Την παραμονή των Χριστουγέννων, οι καλικάντζαροι έρχονται έξω και περιμένουν να σμίξει η μέρα με τη νύχτα για να μπουν μέσα. Είναι κακά και πονηρά όντα, μα δεν μπορούν να βλάψουν τους ανθρώπους, γι αυτό και οι γυναίκες ακόμα τα περιπαίζουν και τα βρίζουν και τα λεν σταχτοπόδηδες, σταχτιάδες, κατουρλήδες.

Παλιά οι γιαγιάδες έκαιγαν στα τζάκια παλιοτσάρουχα.
Η άσχημη μυρωδιά τους έκανε τους καλικάντζαρους να φεύγουν.

Για να εξευμενίσουν οι άνθρωποι τα πειρακτικά αυτά πλάσματα, άφηναν γλυκά σ' ένα σημείο του σπιτιού ή προσπαθούσαν να τα κάνουν ακίνδυνα, με διάφορους τρόπους. Τοποθετούσαν ένα κόσκινο μπροστά από την πόρτα του σπιτιού, ώστε μέχρι να μετρήσει ο καλικάντζαρος από περιέργεια τις τρύπες, να λαλήσει ο πετεινός, οπότε αυτοί έτρεχαν να εξαφανιστούν.

Το αποτελεσματικότερο μέσο για να κρατηθούν μακριά οι καλικάντζαροι και κάθε άλλο δαιμόνιο θεωρήθηκε η φωτιά.
Γι' αυτό και όλο το Δωδεκαήμερο έμενε συνεχώς το τζάκι αναμμένο και μάλιστα με ξύλα αγκαθωτά για να έχει η φωτιά μεγαλύτερη δύναμη.

Λένε πως μερικοί από τους καλικάντζαρους έχουν στη ράχη τους από φυσικού τους μια κούνια αγκαθερή και σε αυτήν βάζουν όσα παιδιά αρπάζουν και τα κουνούν για να ματώνουν τα παιδιά απ' τ 'αγκάθια και να πίνουν αυτοί το αίμα.

Συνήθως δεν αφήνουν μαλλί πάνω στη ρόκα οι νοικοκυρές αυτές τις μέρες, γιατί οι κατουρλήδες, έρχονται και προσπαθούν να γνέσουν κι αυτοί, το στρίβουν το πετάνε, το μπερδεύουν κι έτσι το μαλλί είναι για πέταμα.

Φεύγετε να φεύγωμε
έρχεται ο τρελόπαπας
με την αγιαστούρα του
και με τη βρεχτούρα του.
Μας άγιασε μας έβρεξε
και μας, μας εκατέκαψε.

Η λαϊκή μας παράδοση θέλει οι καλικάντζαροι να "μαγαρίζουν" το φαγητό με τις ακαθαρσίες τους αλλά και να προσπαθούν να πριονίσουν τα θεμέλια της Γης κατά την διάρκεια του δωδεκαήμερου.

Από την στιγμή που κρύβονται πάλι στα έγκατα της Γης στις 6 Ιανουαρίου τα θεμέλια γίνονται όπως και πριν κι έτσι η προσπάθεια τους είναι από πριν καταδικασμένη.

Σε άλλα μέρη πίστευαν ότι
όταν βγαίνουν πάνω στη γη οι καλικάντζαροι, ουρλιάζουν απαίσια και προσπαθούν να μολύνουν με τα περιττώματά τους τα τρόφιμα, να σκορπίσουν το αλεύρι, να χύσουν νερό στο πάτωμα, να σταματήσουν το νερό της βρύσης.

Σε άλλα ελληνικά χωριά πίστευαν πως
οι καλικάντζαροι είναι σκελετωμένοι, αδύνατοι, φορούν βρώμικα ρούχα, είναι κουτσοί, τσεβδοί, μονόφθαλμοι, με ουρές, ότι είναι πολύ ευκίνητοι και ικανοί να σκαρφαλώνουν στους τοίχους, αλλά πολύ φοβητσιάρηδες και με μια βιτσιά γίνονται άφαντοι.

Αλλού φαντάζονταν ότι
οι καλικάντζαροι παρουσιάζονται και σαν άνθρωποι, σαν ζώα και σαν περίεργα πουλιά, ότι εμφανίζονται κατά τις σκοτεινές νύχτες στους ανθρώπους σαν παράξενα φαντάσματα. Πίστευαν ότι τα κακά πνεύματα τις νύχτες του Δωδεκαήμερου ήταν ελεύθερα και πανταχού παρόντα και γι' αυτό κανείς δεν έπρεπε να βραδιαστεί μακριά από το χωριό ή στο δάσος.
Στον Πόντο όποιος ήθελε να αποφύγει την επίσκεψη των καλικαντζάρων έπρεπε:
1. Να μη σβήσει την λάμπα, και αν ήταν ανάγκη να βγει από το σπίτι, έπρεπε να κρατάει φανάρι αναμμένο η δαυλό.
2. Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων άναβαν στο τζάκι το «Χριστοκούρ» ένα χοντρό κούτσουρο και πριν καεί το αντικαθιστούσαν με άλλο, έτσι ώστε η φωτιά να διατηρείτε άσβεστη σε όλη την διάρκεια του Δωδεκαήμερου.
3. Να ραντήσει το σπίτι με αγιασμό.
4. Δεν γινόταν γάμος και μόνο βάπτισμα σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης.
5. Όλα τα θεωρούσαν εν δυνάμει μολυσμένα και σκέπαζαν καλά το υγρά και τα τρόφιμα.
6. Το σημείο του σταυρού και η απαγγελία προσευχής (ιδιαίτερα του «Πάτερ ημών») απομάκρυνε τους καλικαντζάρους.
7. Στα σταυροδρόμια χάραζαν στο έδαφος το σημείο του σταυρού.

το Χριστόψωμο τα Χριστούγεννα

Το σύμβολο της μεγάλης γιορτής των Χριστουγέννων,
αποτελεί ιδιαίτερη φροντίδα κάθε νοικοκυράς.
 Το σχήμα του συνήθως είναι στρογγυλό, υπάρχουν όμως και διαφοροποιήσεις κατά τόπους.

Στην Ιθάκη είναι μακρόστενο και σχηματίζει τη μορφή μικρού παιδιού που παριστάνει το Χριστό στα σπάργανα, ενώ στην Πετρούσα της Δράμας,
πάνω στο ολοστρόγγυλο ψωμί πλάθουν και τοποθετούν στη μέση και ένα μικρότερο.
Το μεγάλο κουλούρι συμβολίζει τη σπηλιά που γεννήθηκε ο Χριστός,
το δε μικρό τον ίδιο τον Χριστό.

Ιδιαίτερα προσεγμένη και η διακόσμησή του.
Συνήθως στη μέση της επιφάνειά του κολλούν ένα σταυρό από ζυμάρι, στο κέντρο και στις άκρες του οποίου βάζουν καρύδια και αμύγδαλα, σύμβολο πλούσιας καρποφορίας.

Τα σχέδια του έχουν άμεση σχέση με την ασχολία του νοικοκύρη:
βόδια, αλέτρι και αλώνι αν είναι γεωργός, πρόβατα, κατσίκια και στάνη αν είναι τσοπάνης.
Το Χριστόψωμο κατέχει ξεχωριστή θέση στο τραπέζι,
το οποίο σε αρκετά μέρη στρώνεται από την παραμονή και
λέγεται και
«τραπέζι της Παναγιάς».

Η γέννηση του Ιησού Χριστού (Θρησκευτικά Β' Γυμνασίου)
Γενέθλια της νέας ανθρωπότητας

Εννέα μήνες μετά τον Ευαγγελισμό ήρθε στον κόσμο ο Ιησούς, ο ελευθερωτής των ανθρώπων.
Γεννήθηκε ταπεινά σε έναν σταύλο της Βηθλεέμ, μιας κωμόπολης της υποδουλωμένης στους Ρωμαίους Ιουδαίας.
Οι προφήτες είχαν προαναγγείλει τη γέννησή Του.
Ευλαβείς άνθρωποι προσεύχονταν πάντοτε για τον ερχομό του και τον ανέμεναν. Ελάχιστοι έλαβαν το μήνυμα γι' αυτόν, ενώ σχεδόν όλοι συνέχιζαν παντού
ανυποψίαστοι τη δική τους ζωή.
Και όμως εκείνη την άγια νύχτα κάτι το εντελώς καινούριο μπήκε και ξεκίνησε με τη γέννηση του Χριστού για όλους τους ανθρώπους:
η δυνατότητα να ελευθερώνονται και να ζουν μια ζωή αλλιώτικη και γεμάτη.
Γι' αυτό εύστοχα ο Μέγας Βασίλειος ονόμασε τα Χριστούγεννα
"γενέθλιον ημέραν της ανθρωπότητος".

α Λκ 2,1: ...
ο Καίσαρας Αύγουστος έβγαλε διάταγμα να απογραφτεί όλη η οικουμένη...
Όλοι πήγαιναν να απογραφτούν ... στον τόπο της καταγωγής τους.
Πήγε κι ο Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας στην Ιουδαία, για να απογραφτεί στην πόλη του Δαβίδ, που ονομάζεται Βηθλεέμ, γιατί καταγόταν από την οικογένεια και τη γενιά του Δαβίδ.
Είχε μαζί του τη Μαριάμ, τη μνηστή του, η οποία ήταν έγκυος.
Τον καιρό που αυτοί ήταν εκεί, ήρθε η ώρα της Μαριάμ να γεννήσει, και γέννησε τον γιο της...
Τον τύλιξε και τον ξάπλωσε μέσα σε μια φάτνη, γιατί δεν βρήκαν μέρος στο πανδοχείο. Στην περιοχή εκείνη βρίσκονταν βοσκοί στο ύπαιθρο φυλάγοντας τη νύχτα το κοπάδι τους.
Σε αυτούς παρουσιάστηκε ένας άγγελος Κυρίου και θεϊκή λαμπρότητα τους σκέπασε ολόγυρα με τη λάμψη της και κατατρόμαξαν.
Ο άγγελος τους είπε:
"Μην τρομάζετε! Σας φέρνω χαρμόσυνο άγγελμα, που θα γεμίσει με χαρά μεγάλη όλον τον κόσμο: Σήμερα στην πόλη τον Δαβίδ γεννήθηκε για χάρη σας σωτήρας - κι αυτός είναι ο Χριστός, ο Κύριος. Και για να τον αναγνωρίσετε, τούτο είναι το σημάδι: Θα βρείτε ένα βρέφος τυλιγμένο και ξαπλωμένο μέσα σε μια φάτνη".
Ξαφνικά, κοντά στον άγγελο, παρουσιάστηκε ένα πλήθος από την ουράνια στρατιά των αγγέλων, οι οποίοι υμνούσαν τον Θεό και έλεγαν:
"Δόξα στον ύψιστο Θεό και ειρήνη στη γη, αγάπη και σωτηρία για τους ανθρώπους!" Όταν οι άγγελοι έφυγαν στον ουρανό, οι βοσκοί είπαν μεταξύ τους:
"Ας πάμε λοιπόν ως τη Βηθλεέμ και ας δούμε αυτά που έγιναν και που μας έκανε γνωστά ο Κύριος".
Τρέχοντας ήρθαν και βρήκαν τη Μαριάμ και τον Ιωσήφ, και το βρέφος στη φάτνη. Όταν τους είδαν, τους διηγήθηκαν τα λόγια που τους είπε ο άγγελος γι' αυτό το παιδί. Όλοι όσοι τα άκουσαν έμειναν έκπληκτοι γι' αυτά που τους είπαν οι βοσκοί.
Η Μαριάμ διατηρούσε όλα αυτά στην καρδιά της και τα σκεφτόταν συνεχώς.
Οι βοσκοί γύρισαν πίσω δοξάζοντας και υμνώντας τον Θεό για όλα όσα άκουσαν και είδαν...
β' Μτ2, 1:
Όταν γεννήθηκε ο Ιησούς στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, στα χρόνια του βασιλιά Ηρώδη, έφτασαν στα Ιεροσόλυμα σοφοί μάγοι από την Ανατολή και ρωτούσαν:
"Πού είναι ο νεογέννητος βασιλιάς των Ιουδαίων; Είδαμε να ανατέλλει το άστρο του κι ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε".
Όταν έμαθε το νέο ο Ηρώδης, ταράχτηκε, και μαζί του όλοι οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων. Φώναξε λοιπόν όλους τους αρχιερείς και τους γραμματείς του λαού, και ζήτησε να τον πληροφορήσουν πού θα γεννιόταν ο Μεσσίας.
Κι αυτοί του είπαν: "Στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας..., κατά τον προφήτη". (Μιχαίας 5, 1,3) Ο Ηρώδης τότε κάλεσε κρυφά τους μάγους κι έμαθε από αυτούς από πότε ακριβώς φάνηκε το άστρο. Έπειτα τους έστειλε στη Βηθλεέμ λέγοντας τους:
"Πηγαίνετε και ψάξτε καλά για το παιδί• μόλις το βρείτε, να με ειδοποιήσετε, για να έρθω κι εγώ να το προσκυνήσω".
Οι μάγοι άκουσαν τον βασιλιά κι έφυγαν μόλις ξεκίνησαν, ξαναφάνηκε το άστρο που είχαν δει να ανατέλλει με τη γέννηση του παιδιού, και προχωρούσε μπροστά τους τελικά ήρθε και στάθηκε πάνω από τον τόπο όπου βρισκόταν το παιδί.
Χάρηκαν πάρα πολύ που είδαν ξανά το αστέρι. Κι όταν μπήκαν στο σπίτι, είδαν το παιδί με τη Μαρία, τη μητέρα του, κι έπεσαν μπρούμυτα στο πάτωμα και το προσκύνησαν. Ύστερα άνοιξαν τους θησαυρούς τους και του πρόσφεραν δώρα: χρυσάφι, λιβάνι και σμύρνα. Ο Θεός όμως τους πρόσταξε στο όνειρό τους να μην ξαναγυρίσουν στον Ηρώδη γι' αυτό έφυγαν για την πατρίδα τους από άλλον δρόμο.

γ΄ :
Όταν αναχώρησαν οι μάγοι, ένας άγγελος του Θεού παρουσιάστηκε στον Ιωσήφ στο όνειρο του και του είπε:
"Σήκω αμέσως, πάρε το παιδί και τη μητέρα του και φύγε στην Αίγυπτο και μείνε εκεί ωσότου σου πω. Γιατί ο Ηρώδης όπου να 'ναι θα ψάξει να βρει το παιδί, για να το σκοτώσει".
Ο Ιωσήφ σηκώθηκε αμέσως, πήρε το παιδί και τη μητέρα του και μέσα στη νύχτα έφυγε στην Αίγυπτο εκεί έμεινε, ώσπου πέθανε ο Ηρώδης.
Όταν κατάλαβε ο Ηρώδης πως οι μάγοι τον εξαπάτησαν, οργίστηκε πάρα πολύ.
Έστειλε τότε στρατιώτες και σκότωσαν στη Βηθλεέμ και στην περιοχή της όλα τα αγόρια από δύο χρονών και κάτω, σύμφωνα με τον χρόνο που εξακρίβωσε από τους μάγους.
Όταν πέθανε ο Ηρώδης, άγγελος σταλμένος από τον Κύριο εμφανίστηκε στον Ιωσήφ σε όνειρο στην Αίγυπτο, και του είπε:
"Σήκω, πάρε το παιδί και τη μητέρα του και πήγαινε στη χώρα του Ισραήλ, γιατί πέθαναν όσοι ήθελαν να θανατώσουν το παιδί".
Τότε ο Ιωσήφ πήρε το παιδί και τη μητέρα του και γύρισε πάλι στη χώρα του Ισραήλ. Όταν έμαθε πως βασιλιάς της Ιουδαίας είναι ο Αρχέλαος (γιος του Ηρώδη) φοβήθηκε να εγκατασταθεί εκεί.
Με θεϊκή εντολή όμως, που του δόθηκε στο όνειρό του, αναχώρησε για την περιοχή της Γαλιλαίας. Ήρθε λοιπόν κι εγκαταστάθηκε στην πόλη Ναζαρέτ.
Έτσι εκπληρώθηκε για τον Χριστό η προφητεία που έλεγε ότι θα ονομαστεί Ναζωραίος.

Οι Τρεις Μάγοι
Γνωστοί επίσης ως οι Μάγοι της Ανατολής, προέρχονται από τη χριστιανική λαϊκή παράδοση.
Στις μέρες μας, η λαϊκή πίστη σε κάποιες χώρες τους έχει προσδώσει την ιδιότητα να προσέχουν τη συμπεριφορά των μικρών παιδιών και αναλόγως να τους φέρνουν δώρα μια φορά το χρόνο, στη γιορτή των Θεοφανίων.

Η ονομασία magos προέρχεται από τη λατινική magi και αυτή από την ελληνική «μάγοι».

Αυτός ο όρος είχε διαφορετική σημασία από τη σημερινή, ήταν ένας τίτλος που δινόταν στις τάξεις του ιερατείου των ζωροαστριστών. Σαν μέρος της θρησκείας τους, οι ιερείς έδιναν ιδιαίτερη σημασία στους αστερισμούς, κερδίζοντας έτσι διεθνή φήμη στον τομέα της αστρολογίας.

Η μορφή των βασιλέων Μάγων προέρχεται από τις ιστορίες για τη Θεία Γέννηση, ορισμένες από τις οποίες συμπεριλαμβάνονται στα ευαγγέλια που αποτελούν σήμερα την Καινή Διαθήκη της Βίβλου.

Ο Ματθαίος είναι ο μοναδικός που αναφέρει στο Ευαγγέλιο του την Προσκύνηση των Μάγων. Παρ' όλα αυτά, δε μας λέει ούτε πόσοι ήταν ούτε αναφέρει τα ονόματα τους ούτε από ποια χώρα είχαν έρθει, εκτός από το ότι προέρχονται «από την ανατολή».

Οι περισσότερες πληροφορίες για τους μάγους της αρχαίας εποχής μας παραδίδονται από τον Ηρόδοτο, σύμφωνα με τον οποίο Μάγοι ονομαζόταν μία από τις έξι γενεές των Μήδων. Όσοι ανήκαν σ' αυτήν τη γενεά εκτελούσαν καθήκοντα ιερέων, ονειροκριτών και ασχολούνταν με απόκρυφες τέχνες.
Ο Ωριγένης, αντίθετα, υποστήριζε ότι οι Μάγοι κατάγονταν από τη Χαλδαία, ενώ ο καθηγητής της Βιβλικής Ιστορίας και Θεολογίας Νικόλαος Μπρατσιώτης, αναφέρει άλλους που υποστηρίζουν ότι ήταν Βαβυλώνιοι.

Συγκεκριμένα, το ευαγγέλιο του Ματθαίου είναι η μοναδική βιβλική πηγή που αναφέρει κάποιους μάγους (που δεν ήταν τρεις, ούτε βασιλείς), οι οποίοι καθοδηγούμενοι από ένα αστέρι, ψάχνουν το «βασιλέα των Ιουδαίων που γεννήθηκε» στην Ιερουσαλήμ, τερματίζοντας την αναζήτησή τους όταν βρίσκουν το νεογέννητο Χριστό στη Βηθλεέμ, στον οποίο προσφέρουν χρυσό, λιβάνι και σμύρνα.

Οι αρχαίες παραδόσεις που δεν εμφανίζονται στη Βίβλο, τους αποδίδουν τα ονόματα: Μελχιόρ, Βαλτάσαρ και Γασπάρ, πιθανότατα Ζωροάστρες ιερείς προερχόμενοι από την Περσία. Επιπλέον, τα ονόματα διαφέρουν σύμφωνα με τη συριακή παράδοση.

Τον αριθμό «τρεις» τον ανέφερε ο Πάπας Λέων τον 5ο αιώνα, ο οποίος, όπως και ο Ωριγένης, τον καθόρισε από τα τρία δώρα που προσφέρθηκαν στον Χριστό, το χρυσό, το λιβάνι και τη σμύρνα.
Τα ονόματα των Μάγων Βεθισαρά ή Βαλτάσαρ, Γκαθασπά ή Κάσπαρ και Μελχιόρ
δεν πρέπει να έχουν ιστορική βάση.
Σύμφωνα με μεταγενέστερες ερμηνείες, οι Μάγοι προέρχονταν από την Αφρική, την Ευρώπη και την Ασία αντίστοιχα.

Τα Χριστούγεννα(NTR)

Τα Χριστούγεννα η εορτή της ανάμνησης της γεννήσεως του Ιησού Χριστού δηλαδή, αποτελούν την μεγαλύτερη γιορτή του Χριστιανισμού, αποτελώντας ημέρες χαράς για όλον τον Χριστιανικό κόσμο. Λόγω βέβαια της «οικονομικής εκμετάλλευσης» και του τεράστιου «οικονομικού τζίρου της εορτής» τα Χριστούγεννα εορτάζονται πλέον σχεδόν σε όλο τον κόσμο.

Ιχνηλατώντας την ιστορικότητα της εορτής ο μελετητής ανακαλύπτει ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν την ημερομηνία της εορτής, αλλά και συσχετίσεις με συνήθειες στον αρχαίο κόσμο.

Αναζητώντας την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού ο μελετητής ανακαλύπτει ότι αφενός στην καινή Διαθήκη δεν γίνεται αναφορά για την εορτή Χριστουγέννων και αφετέρου ότι κανείς από τους Αποστόλους δεν τήρησε την 25η Δεκεμβρίου ως γενέθλια ημέρα του Σωτήρα. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός, (υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ του 6 - 2 π. X.) Υπάρχουν όμως ενδείξεις που συνηγορούν στην Φθινοπωρινή γέννηση του, και όχι στην χειμερινή.
Το εδάφιο από το Ευαγγέλιο του Λουκά παραδείγματος χάριν αναφέρει:

«Οι ποιμένες ήσαν κατά το αυτό μέρος διανυκτερεύοντες εν τοις αγροίς, και φυλάττοντες φύλακας της νυκτός επί το ποίμνιον αυτών» (2: 8 )

Η φράση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις πρακτικές των βοσκών καθώς τον χειμώνα λόγω του ψύχους οι ποιμένες δεν διανυκτερεύουν στους αγρούς. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γέννηση του Ιησού δεν έγινε το Δεκέμβριο αλλά το Φθινόπωρο εφόσον τα κοπάδια δεν ήταν στις στάνες. Γνωρίζουμε επίσης ότι η γέννηση συνέπεσε, με την απογραφή, που συνήθως γινόταν μετά την συγκομιδή, κατά τις αρχές Οκτωβρίου. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επίσης συσχετίζει την γέννηση του Ιησού Χριστού με την εορτή της «Σκηνοπηγίας», η οποία γινόταν τον Οκτώβρη.

Στην Αγία Γραφή γενέθλιες και ονομαστικές εορτές δεν συνιστούνται. Στην πραγματικότητα τα Χριστούγεννα δεν συμπεριλαμβάνοντα στις αρχαίες γιορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας, και μάλιστα η τήρηση των γενεθλίων καταδικάζονταν σαν ένα ειδωλολατρικό έθιμο απεχθές στους Χριστιανούς. Ημέρα μνήμης των αγίων και μαρτύρων όριζαν αυτή του θανάτου. Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει σχετικά :

«Τα Χριστούγεννα δεν ήταν ανάμεσα στις πρώτες εορτές της Εκκλησίας. Ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός την παραλείπουν από τους καταλόγους των εορτών»

Έτσι Τα Χριστούγεννα ως εορτή των γενεθλίων του Σωτήρα δεν γιορτάζονταν τα πρώτα 300 χρόνια. Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.χ. αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά επί Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων. Ένα στοιχείο που λήφθηκε υπόψιν είναι το η φράση από το κατ' Ιωάννη γ'30

«Εκέινον δει αυξάνειν, εμέ ελατούσθαι»

Στην πραγματικότητα όμως αυτό συνέβη διότι η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπεφτε με τις ειδωλολατρικές εορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου και την «Επιστροφή» του Ηλίου. Έκτοτε ο Χριστός όφειλε να είναι ο Ήλιος ο δίδων το φως εις τον κόσμο. Πριν εορταζόταν στις 6 Ιανουαρίου μαζί με τη βάπτιση του Ιησού (Θεοφάνεια). Αργότερα το έθιμο πιθανολογείται ότι μεταφέρθηκε στην Ανατολή, πιθανόν από τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό το 378-381 περίπου μ.Χ. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.) σε ομιλία του για τη γέννηση του Χριστού, αναφέρει ότι είχε αρχίσει στην Αντιόχεια να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Το σίγουρο είναι ότι την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είχε εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη την Ανατολή

Τι όμως εόρταζαν οι ειδωλολάτρες με τόση ευλάβεια που κατέστη αδύνατο από τους Χριστιανούς να απαγορέψουν. (Είναι χαρακτηριστικό δε ότι οι πρώτοι Χριστιανοί κατά αντιστοιχία με την παγανιστική τελετουργία της λατρείας του Θεού Ήλιου, δεν προσεύχονταν ποτέ αν δεν γύριζαν προς την Ανατολή του ήλιου, ενώ και ναοί τους είχαν μέτωπο προς τον ανατέλλοντα Ήλιο, αλλά και όλοι οι ναοί είχαν μέτωπο προς τον ανατέλλοντα Ήλιο).

Και αυτό βέβαια όταν ο απόστολος Παύλος αναφέρει στη Β΄ Κορινθίους 6:14 & 17:

«Μη ομοζυγείτε με τούς απίστους, διότι τίνα μετοχήν έχει η δικαιοσύνη με την ανομίαν; Τίνα δε κοινωνίαν το φως προς το σκότος; Δια τούτο εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αποχωρίσθητε, λέγει ο Κύριος, και μη εγγίσητε ακάθαρτον και εγώ θέλω σας δεχθή»

Η απάντηση είναι ο Ήλιος, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Οι αρχαίοι λαοί αναπαριστούσαν την κίνηση του ήλιου με την ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου που μεγάλωνε βαθμιαία καθώς αυξάνονταν και οι ώρες που ο ήλιος φωταγωγούσε την Γη, και πέθαινε ή ανασταίνονταν τον Μάρτιο την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του φυτικού βασιλείου μέσα από την μήτρα της Γης. Το χειμερινό Ηλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο αρχίζει βαθμιαία να αυξάνει η ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ιση-μερία τον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη η εποχή της αναγέννησης για την φύση.

Οι Αιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου εόρταζαν την γέννηση του θεού-ήλιου Όσιρη. Μετά την δολοφονία του ένα δένδρο ξεφύτρωσε στο οποίο Ίσις κάθε επέτειο της γέννησης του στις 25 Δεκεμβρίου άφηνε δώρα γύρω από το δένδρο. Οι Βαβυλώνιοι, και οι Φοίνικες ονόμαζαν το θεό-ήλιο Βαάλ , οι Πέρσες λάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου-ήλιου και θεού Μίθρα Βασιλιά, ενώ οι Βραχμάνοι στην γέννηση του ψάλλουν:

«Εγέρσου ω βασιλιά του κόσμου, έλα σε μας από τις σκηνές σου»

Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου.

Ο Διόνυσος αποκαλούταν «σωτήρ» και θείο «βρέφος», το οποίο γεννήθηκε από την παρθένο Σέμελη. Ήταν ο καλός «Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του. Οι γυναίκες-ιέρειες ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα νεογέννητο βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε. Ο Διόνυσος ζει» , ενώ σε επιγραφή αφιερωμένη στον Διόνυσο αναγράφεται:

«Εγώ είμαι που σε προστατεύω και σε οδηγώ, εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα»

Αυτή η αρχαία Ελληνική γιορτή, είχε επίσης ταυτιστεί και με την γιορτή του Ηλίου, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Και συγκεκριμένα με τονΦωτοφορο Απολλωνα του Ηλιου, ο οποίος απεικονιζόταν πάνω στο ιπτάμενο άρμα του που μοίραζε το φως του Ηλίου.  Οι αρχαίοι λαοί αναπαριστούσαν την κίνηση του ήλιου με την ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου που μεγάλωνε βαθμιαία καθώς αυξάνονταν και οι ώρες που ο ήλιος φωταγωγούσε την Γη, και πέθαινε ή ανασταίνονταν τον Μάρτιο την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του φυτικού βασιλείου μέσα από την μήτρα της Γης. Το χειμερινό Ηλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο αρχίζει βαθμιαία να αυξάνει η ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ιση-μερία τον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη η εποχή της αναγέννησης για την φύση.

Η εορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη με τις δημοφιλείς γιορτές των Σατουρνάλιων, προς τιμήν του Κρόνου τον Δεκέμβριο αλλά και της θεάς Δήμητρας, γι΄ αυτό και έκαναν θυσίες χοίρων για την ευφορία της γης . Τα Σατουρνάλια ήταν από τις σημαντικότερες ονομάζονταν « DIES INVICTI SOLIS », «Ημέρα του αήττητου ήλιου», και άρχιζαν στις 17 Δεκεμβρίου και διαρκούσαν επτά ήμερες. Στην εορτή αυτή αντάλλασσαν δώρα, συνήθως λαμπάδες και στα παιδία έδιναν πήλινες κούκλες και γλυκά σε σχήμα βρέφους για να θυμίζουν το Κρόνο, που τρώει τα παιδιά του. Σταδιακά λοιπόν τα γενέθλια του θεού Ήλιου μετατράπηκαν σε γενέθλια του Υιού του Θεού. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι «εθνικοί-ειδωλολάτρες» αποκαλούσαν την Πρώτη Ημέρα της εβδομάδας Ημέρα του θεού-Κυρίου Ήλιου, ορολογία την οποία αργότερα χρησιμοποίησαν και οι εκκλησιαστικοί Πατέρες για λόγους σκοπιμότητας ίσως. Κάτι που διασώζεται έως σήμερα στα Αγγλικά ως SUN-DAY, στα Γερμανικά SONN-TAG. Ο Ιουστίνος ο μάρτυς (114-165 μ.Χ.) γράφει στη 2η απολογία του για τον Ιησού

«...σταυρώθηκε, πριν το Σάββατο, ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ "ΚΡΟΝΟΥ" και την επόμενη ημέρα ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ (θεού) "ΗΛΙΟΥ" και η οποία μετονομάσθηκε σε ΚΥΡΙΑΚΗ, αναστήθηκε και εμφανίσθηκε στους μαθητές Του...»

Οι Αιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου εόρταζαν την γέννηση του θεού-ήλιου Όσιρη. Μετά την δολοφονία του ένα δένδρο ξεφύτρωσε στο οποίο Ίσις κάθε επέτειο της γέννησης του στις 25 Δεκεμβρίου άφηνε δώρα γύρω από το δένδρο. Οι Βαβυλώνιοι, και οι Φοίνικες ονόμαζαν το θεό-ήλιο Βαάλ , οι Πέρσες λάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου-ήλιου και θεού Μίθρα Βασιλιά, ενώ οι Βραχμάνοι στην γέννηση του ψάλλουν: «Εγέρσου ω βασιλιά του κόσμου, έλα σε μας από τις σκηνές σου».

Η γέννηση μιας θεότητας στην Ινδία.

Εκτός όμως της ημέρας της γέννησης και πολλές από τις παραδόσεις που συνδέονται με τα Χριστούγεννα ανταλλαγή δώρων, στολισμοί, κάλαντα, Χριστουγεννιάτικο δέντρο έχουν τις ρίζες τους σε παλαιότερες θρησκείες.

Πιο συγκεκριμένα τα κάλαντα τα οποία πήραν τ' όνομά τους από τις αρχαίες Ρωμαϊκές καλένδες του Γεναρίου, ήταν μία ρωμαϊκή εορτή κατά την οποία οι Ρωμαίοι ξεχύνονταν στους δρόμους και στις πλατείες με τραγούδια, φωνές και λαϊκά ξεφαντώματα για να γιορτάσουν το διπρόσωπο θεό Ιανό.(απ' αυτόν πήρε το όνομα του ο μήνας Ιανουάριος). Πίσω όμως από τα κάλαντα κρύβεται ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο με το όνομα Ειρεσιώνη, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος ευρισκόμενος στην Σάμο, σκάρωσε διάφορα τραγούδια τα οποία μαζί με μια ομάδα παιδιών τα τραγουδούσαν στα σπίτια των πλουσίων ευχόμενοι πλούτο, χαρά και ειρήνη. Συμβόλιζε την ευφορία και γονιμότητα της γης και εορτάζονταν δυο φορές το χρόνο, μια την άνοιξη με σκοπό την παράκληση των ανθρώπων προς τους θεούς κυρίως του Απόλλωνος-ήλιου και των Ωρών για προστασία της σποράς και μια το φθινόπωρο, για να τους ευχαριστήσουν για την συγκομιδή των καρπών. Ταυτόχρονα με τις ευχαριστίες προς τους θεούς, έδιναν ευχές και στους συνάνθρωπους.

Τα παιδιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας ελιάς ή δάφνης στολισμένα με μαλλί (σύμβολο υγείας και ομορφιάς) και καρπούς κάθε λογής, τραγουδώντας για καλύτερη τύχη και γονιμότητα της γης. Πολλά από τα παιδιά έφεραν τον κλάδο σπίτι τους και τον κρεμούσαν στην πόρτα όπου έμενε όλο το έτος.(κάτι που συνηθίζουμε να κάνουμε σήμερα την Πρωτομαγιά).

Οι ευχές και τα τραγούδια περνώντας από γενιά σε γενιά, κληρονομήθηκαν στα Ρωμαϊκά Χρόνια με τις Καλένδες, απ' τις οποίες έλαβαν τη μορφή που απαντάμε σήμερα, από τα Πρωτοχριστιανικά κιόλας χρόνια.

Ένα άλλο Χριστουγεννιάτικο έθιμο αυτό του Χριστουγεννιάτικου δένδρου όπως είδαμε έχει τις ρίζες του στην αρχαία Αίγυπτο. Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Αποστόλου Αρβανιτόπουλου, σχετικό με τα έθιμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και των καλάνδων, μας σώζει ο Φίλιππος Βρετάκος στο βιβλίο του "Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των". Σε αυτό το βιβλίο του ο Φίλιππος Βρετάκος μας λέει:

"Το χριστουγεννιάτικον δένδρον συμβολίζει την αιωνιότητα της ζωής, διότι δεν γηράσκει και δεν χάνει, επομένως, την νεότητά του.  Το δένδρον όμως των Χριστουγέννων δεν το ευρίσκω, εγώ τουλάχιστον, ως ξενικήν συνήθειαν, ως νομίζεται γενικώς, αλλ' εν μέρει ως αρχαίαν ελληνικήν. Είναι, δηλαδή, υπολείμματα της περιφήμου "ειρεσιώνης", και της "ικετηρίας" των αρχαίων Ελλήνων, και μάλιστα των αρχαίων Αθηναίων. Ήσαν δε η μεν Ικετηρία κλάδος ελαίας, από του οποίου εκρέμων ποκάρια μαλλιού, και έφερον αυτόν όσοι ήθελον να ικετεύσουν τον Θεόν ομαδικώς, δια την απαλλαγήν του τόπου από δεινού τινός κακού, π.χ. από νοσήματος, πανώλους, χολέρας ή ομοίου. Ως επί το πολύ, όμως, εβάσταζε την Ικετηρίαν άνθρωπος, ο οποίος ήθελε να τεθή υπό την προστασίαν θεού και της ανωτέρας αρχής, για να προβή εις αποκαλύψεις εναντίον ισχυρών ανθρώπων ή αρχόντων." ("Κληρονομία του αρχαίου κόσμου", εφημερίς "Εθνος", 31 Δεκεμ.1937)

Σύμφωνα με την παράδοση αυτός που καθιέρωσε το έλατο ως «χριστουγεννιάτικο δέντρο» ήταν ο Άγιος Βονιφάτιος, που θέλησε να αντικαταστήσει την ιερότητα που απέδιδαν οι ειδωλολάτρες στη δρυ, και αυτό παρότι στον Ιερεμία 10: 2-4 αναφέρεται

«Μη μανθάνετε την οδόν των εθνών.. Διότι τα έθνη πτοούνται εις αυτά. Διότι τα νόμιμα των λαών είναι μάταια. Διότι κόπτουσιν ξύλον εκ του δάσους, έργον χειρών τέκτονος με τον πέλεκυν. Καλλωπίζουσιν αυτό με άργυρον και χρυσόν. Στερεόνουσιν αυτό με καρφία και με σφύρας δια να μη κινείται»

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία στο τέλος του 16ου, αλλά έως τις αρχές του 19ου αιώνα δεν ήταν διαδεδομένο ευρέως - τοποθετούνταν μόνο στις εκκλησίες. Το δέντρο ως Χριστιανικό σύμβολο, συμβολίζει την ευτυχία που κρύβει για τον άνθρωπο η γέννηση του Χριστού. Σταδιακά το δένδρο άρχισε να γεμίζει με διάφορα χρήσιμα είδη- κυρίως φαγώσιμα κι αργότερα ρούχα κι άλλα είδη καθημερινής χρήσης, (κάτι που γινόταν στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς) συμβολίζοντας την προσφορά των Θείων Δώρων. Στην σύγχρονη Ελλάδα το έθιμο το εισήγαγαν οι Βαυαροί με τον στολισμό στα ανάκτορα του Όθωνα το 1833. Μετά τον το Β' παγκόσμιο πόλεμο το δέντρο με τις πολύχρωμες μπάλες μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια.

Φυσικά μεγάλη εντύπωση προκαλεί και το μυθολογικό γεγονός του "Αγιοβασίλη" με το έλκηθρο του που το κινούν οι ιπτάμενοι τάρανδοι. Ούτε αυτό όπως καταλαβαίνετε, δεν θα μπορούσε να μην παρθεί απο την Αρχαία Ελλάδα. Όπως αναφέραμε πιο πρίν , τον μήνα Δεκέμβριο, οι Έλληνες γιόρταζαν τον Διόνυσο αλλά και τον Φωτοφόρο Απόλλωνα-Ηλίου παριστάνοντας τον πάνω στο ιπτάμενο άρμα του, να μοιράζει το φως. Το άρμα έγινε έλκηθρο, τα άλογα έγιναν τάρανδοι και το "δώρο" του φωτός που μοίραζε στους ανθρώπους ...έγινε κυριολεκτικά "μοίρασμα δώρων".
Τέλος το κόψιμο της βασιλόπιτας αποτελεί εξέλιξη του αρχαιο Ελληνικού εθίμου του εορταστικού άρτου, τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες πρόσφεραν στους θεούς σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, όπως τα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια

Πόσο εύκολο είναι να χωρίσεις;(NTR)

«Αφού δεν ταιριάζουμε, η μόνη λύση που υπάρχει τελικά είναι να χωρίσουμε».

Το ξέρω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούτε, όπως επίσης φαντάζομαι ότι κάποιες φορές, μπορεί να έχει τύχει αυτή η φράση να περάσει κι από τις δικές σας σκέψεις.

Ακόμα, λοιπόν, και στην περίπτωση που έχετε κάνει όλες τις δυνατές υποχωρήσεις για να σώσετε τη σχέση σας, πόσο εύκολο μπορεί να είναι, το να ξεπεράσεις μια διαδικασία διαζυγίου ή έστω χωρισμού, μετά από μια σχέση στην οποία έχεις επενδύσει συναισθηματικά, έχεις κάνει όνειρα κι έχεις πιστέψει ότι είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να σου έχει συμβεί;

Μπορεί και να φαίνεται αδύνατο. Δεν παύει όμως -κάποιες φορές- να είναι και η μόνη υγιής λύση.

Ας δούμε λοιπόν με ποιους τρόπους, αυτή η επώδυνη διαδικασία, μπορεί να δρομολογηθεί και να φτάσουμε όσο το δυνατόν με λιγότερες συναισθηματικές απώλειες στην αντίπερα όχθη.

Πάνω απ' όλα, θα πρέπει να δούμε κατάματα την κατάσταση και να αντιμετωπίσουμε με λογική τόσο το συναίσθημα του έρωτα όσο και την συνήθεια της διαπροσωπικής σχέσης. Το να βρεθείς μόνη σου στις μέρες μας, φυσικά δεν είναι ντροπή και δεν θα κινδυνέψεις να σου κρεμάσουν την ταμπέλα της «γεροντοκόρης». Στους τρελούς ρυθμούς που έχει πια η καθημερινότητά μας, πολλές σχέσεις γύρω μας αρχίζουν ή τελειώνουν μ' ένα απλό sms.

Κανείς, απ' όσο ξέρω, δεν πέθανε από μια αποτυχημένη σχέση. Παρόλα αυτά, θυμάμαι μια πολύ καλή μου φίλη που υποχρεώθηκε να χωρίσει, είχε γίνει ένα ερείπιο. Έμοιαζε σαν να ήταν θύμα ενός βίαιου και αποτρόπαιου  εγκλήματος, απ' αυτά που ακούμε στα δελτία ειδήσεων και θεωρούμε ότι δεν θα συμβούν ποτέ σε μας. Θεωρούσε, ότι ποτέ δεν θα υποχρεωνόταν να πάρει διαζύγιο, αν και για μήνες ζούσε περίπου σε διάσταση κι όταν πήρε την απόφαση, χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια της.

Το ερώτημα λοιπόν είναι, πώς μπορούν να χωρίσουν δύο άνθρωποι, όταν έχουν συνηθίσει να έχουν κοινή ζωή ή ακόμα όταν έχουν παιδιά και κοινά περιουσιακά στοιχεία κι από πού μπορεί κανείς να ξεκινήσει; Στην απάντηση αυτού του ερωτήματος, δεν υπάρχουν μισόλογα και εικασίες. Θα πρέπει να παρθούν πρακτικά μέτρα, που θα πρέπει να συμβαδίζουν με τους νόμους όχι μόνο των δικαστηρίων, αλλά και τους άγραφους νόμους της ζωής, που πάνω απ' όλα προφυλάσσουν την ατομική μας αξιοπρέπεια. Φυσικά, η αντιμετώπιση μιας τέτοιας κατάστασης δεν έχει συγκεκριμένη συνταγή, αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν κάποιες βασικές αρχές που μπορούν σίγουρα να ελαφρύνουν το κλίμα και να βοηθήσουν σε μια νέα αρχή.

• Μετά από ένα χωρισμό, δεν χάνεις μόνο το υποτιθέμενο άλλο σου μισό, αλλά και το συναισθηματικό περιβάλλον που είχε δημιουργήσει αυτή η σχέση. Θα πρέπει λοιπόν άμεσα -όσο δύσκολο κι αν φαίνεται στην αρχή- ν' αρχίσεις να δημιουργείς νέες διαπροσωπικές σχέσεις, μέσα από τις οποίες θα αντλήσεις δύναμη για να ξαναβρείς τον χαμένο σου εαυτό.
• Θα πρέπει φυσικά να αναγνωρίσεις το δικαίωμα που μπορεί να έχει ο πρώην σύντροφός σου, για να χωρίσει. Ο έρωτας και η αγάπη που είχες γι' αυτόν, δεν σημαίνει ότι τον υποχρεώνουν σε «δια βίου υποταγή» απέναντί σου και φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κτήμα σου! Απόλυτο έλεγχο δικαιούσαι να έχεις μόνο στη δική σου συμπεριφορά και στα συναισθήματα που μοιράζεις στους γύρω σου.
• Ηρέμησε και σκέψου όλα αυτά τα θετικά πράγματα, που αναζητάς στη νέα καμπή που βρίσκεται η ζωή σου. Γράψε τα σ' ένα χαρτί και διάβαζέ τα κάθε πρωί όταν ξυπνάς και ξεκινάς μια νέα μέρα.
• Να θυμάσαι πάντα, ότι ο χωρισμός μερικές φορές είναι η καλύτερη λύση. Η γιαγιά μου έλεγε: «Κάθε εμπόδιο για καλό παιδάκι μου» κι είχε δίκιο!

Μην περιορίζεσαι στις συναναστροφές που μπορεί να έχεις με τα απόλυτα κοντινά σου πρόσωπα. Μ' αυτά, εκ των πραγμάτων, θ' αναμασάς τα ίδια και τα ίδια. Γνώρισε λοιπόν νέους ανθρώπους!
Για να ικανοποιήσεις τον πληγωμένο σου εγωισμό, μην προχωράς άμεσα στην δημιουργία μιας νέας σχέσης.
 Αυτό μπορεί να σε βάλει σε νέες περιπέτειες.
 Γι' αυτό, άσε λίγο τη ζωή σου να κυλήσει, αποκατάστησε την εσωτερική σου ηρεμία και ισορροπία κι άσε τη ζωή να σε οδηγήσει σε νέα συναισθηματικά μονοπάτια.