ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (NTR)

Η ζωή είναι ένα άπειρο ορυχείο..
δεν έχει μόνο χρυσό έχει και πέτρες..
Για να βρείς το χρυσό της ζωής
πρέπει να σκάψεις βαθιά..έντονα και επίμονα..
Το νόημα της ζωής είναι τόσο απλό...
''ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΟΥ''

ΠΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ!!!!!!(NTR)

Το έχεις νιώσει κι εσύ.

 Ξέρεις πως είναι. 

Όλοι ξέρουμε. 

Γιατί όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας το αισθανθήκαμε. 

Πρώτος έρωτας και σίγουρα ένα πρόσωπο σου έρχεται στο μυαλό.

Ένα πρόσωπο που με κάποιο τρόπο άφησε το δικό του σημάδι στην ιστορία της ζωής σου.

 Σίγουρα το θυμάσαι αρκετά καλά αυτό το πρόσωπο. 

Τι χρώμα ήταν τα μάτια του, πως ήταν το χαμόγελό του, πώς ήταν η φωνή του, ποια μουσική του άρεσε, τι θαύμαζες περισσότερο σʾ αυτόν και τι σε εκνεύριζε.

Μπορεί να έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Μπορεί αυτό το πρόσωπο, πλέον, να μην το βλέπεις.

 Να μην υπάρχει στη ζωή σου.

 Να βρίσκεται κάπου αλλού. Ποιος ξέρει πού!

 Μπορεί να μη σε νοιάζει κιόλας. 

Όμως κάποτε σε ένοιαζε. Και πολύ μάλιστα.

Κάποτε σήμαινε πολλά για σένα. Σήμαινε τα πάντα. Τότε στο μυαλό σου υπήρχε μόνο ένα συγκεκριμένο όνομα κι ένα συγκεκριμένο βλέμμα. 

Ένα πάθος με μια δύναμη αλλιώτικη. Τότε που συνέβη στη ζωή σου κάτι που ακόμα θυμάσαι. Κάτι που δεν μπορούσες να περιγράψεις με λέξεις. 

Πόσες σκέψεις και συναισθήματα! Πόσες αναμνήσεις…

Θυμάσαι την πρώτη φορά που ερωτεύτηκες; Σίγουρα θυμάσαι. 

Πώς να ξεχάσεις αυτό το μαγικό «κάτι» που ένιωσες όταν ήρθε στη ζωή σου, τον τρόπο που γνωριστήκατε.

Eκείνο το σφίξιμο στο στομάχι και το τρέμουλο στα χέρια, το άγχος και την αμηχανία, τις συζητήσεις σας, τις ατέλειωτες ώρες που μιλούσες στους άλλους γιʾ αυτόν, τις αϋπνίες τα βράδια, το πρώτο ραντεβού, το πρώτο σας φιλί, τον ενθουσιασμό και τη λαχτάρα να τον ξαναδείς, την πρώτη φορά που κάνατε έρωτα, τους τσακωμούς και τις ζήλιες.

Κι ύστερα ήρθε η φθορά κι απογοήτευση. Καταλήξατε στο τέλος. 

Ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του και στο σημείο αυτό το μεταξύ σας έπαψε να υπάρχει οριστικά.

Δεν είναι όλοι οι πρώτοι έρωτες ίδιοι. 

Κάποιος μπορεί να ερωτεύτηκε χωρίς ανταπόκριση και να μην είχε ποτέ σχέση με τον έρωτά του, κάποιος άλλος μπορεί να έζησε με τον έρωτα του και κάποια στιγμή να χώρισαν και κάποιος άλλος μπορεί αυτή τη στιγμή να είναι ακόμα μαζί του. 

Το κοινό τους σημείο είναι ένα: Ότι κανείς δεν πρόκειται να τον ξεχάσει.

Ο πρώτος έρωτας αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στη ζωή μας. Ένα χείμαρρο συναισθημάτων και αναμνήσεων. Κάτι το μοναδικό κι ανεπανάληπτο. Κάτι το ασύλληπτα μαγικό. Γιατί ήταν η πρώτη φορά, και καθετί πρώτο είναι μοναδικό.

Εννοείται πως δεν ερωτευόμαστε μόνο μια φορά.. Απλά αυτή η πρώτη φορά έχει τη δικιά της ιδιαίτερη γοητεία.  Ήταν τότε που αρχίσαμε να νιώθουμε ένα σωρό πρωτόγνωρα πράγματα και η ζωή μας άρχισε να περιστρέφεται γύρω από κάποιον άλλον εκτός του εαυτού μας. Ήταν αυτή η τελευταία μας σκέψη πριν κοιμηθούμε και η πρώτη όταν ξυπνούσαμε.

Ήταν τότε που παρασυρμένοι απʾ αυτόν τον πρωτόγνωρο ενθουσιασμό κάναμε όνειρα, είχαμε ελπίδες και φανταζόμασταν το μέλλον μας μαζί του. Ήταν το κέντρο του κόσμου μας. Τότε.

Αυτή τη στιγμή μπορεί να σου περνούν απʾ το μυαλό ένα σωρό αναμνήσεις.  Όμορφες, άσχημες, ή και τα δύο. Μια αίσθηση γλυκόπικρη, ίσως και κάποια νοσταλγία.

Κάπου κρύβεται κι ένα μικρό «γιατί». Γιατί τα πράγματα να είναι τώρα αλλιώς, γιατί δεν καταλήξατε μαζί, γιατί προτίμησε κάτι άλλο κι όχι εσένα. Μπορεί να σκέφτεσαι πως δεν το χειρίστηκες όπως έπρεπε, πως μάλλον έπρεπε να φερθείς αλλιώς.

Σκέφτεσαι πως αν ήσασταν τώρα μαζί, δε θα κάνατε τα ίδια λάθη ή μπορεί και τίποτα απʾ όλα αυτά.

Μπορεί, λοιπόν, για κάποιο λόγο να μην υπάρχει στη ζωή σου. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος λόγος. Για να μην βρίσκεται κοντά σου, πάει να πει πως δεν ήταν να κάτσει. Δεν το θέλε η μοίρα, δεν ήταν το πεπρωμένο σας, πες το όπως θες. Μάλλον τα πράγματα δεν ήταν και τόσο ιδανικά όπως νόμιζες. 

Μάλλον δεν <ταιριάζατε> και τόσο τελικά. Δεν κρατάνε όλοι οι έρωτες για πάντα.

Ο πρώτος έρωτας δεν παύει, όμως, να είναι ένα δώρο. Ένα δώρο από τη ζωή. Άσχετα με το πώς καταλήξαμε, ήταν μια εμπειρία, ένα μάθημα.

Μια σειρά εμπειριών είναι η ζωή κι αυτή η πρώτη εμπειρία θα βρίσκεται για πάντα μέσα σου. 
Γιατί ό,τι νιώθουμε δε γίνεται να ξεχαστεί. Ποτέ.

ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ.....(NTR)

Κανένα παιδί δεν γεννιέται απαιτητικό! Αν από την αρχή ξεκαθαρίσουμε τη διαφορά μεταξύ επιθυμίας και ανάγκης, εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε πως ένα μωρό κάτω των 6 μηνών δεν κλαίει επειδή είναι κακομαθημένο και θέλει να βρίσκεστε συνεχώς κοντά του, αλλά επειδή σας εκφράζει μια «αυθεντική» ανάγκη (πείνα, ανάγκη για ξεκούραση, για καθαριότητα κ.λπ.).

 Ένα βρέφος έχει απαιτήσεις μόνο αναφορικά με τις ανάγκες του και επομένως ο χαρακτηρισμός «κακομαθημένο μωρό» δεν υφίσταται.

Αντίθετα, όταν λέμε πως ένα παιδί είναι κακομαθημένο εννοούμε πως επιδιώκει αδιάκοπα το ενδιαφέρον των γύρω του, εμφανίζει εγωιστικές τάσεις (π.χ. δεν αφήνει άλλο παιδάκι να παίζει με τα παιχνίδια του), ζηλεύει αυτά που ανήκουν στους άλλους και

θέλει συνεχώς να περνά «το δικό του».

Όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι δυνατόν ξαφνικά ένα παιδί να αρχίσει να εμφανίζει τα παραπάνω χαρακτηριστικά. 

Οι έντονες απαιτήσεις είναι αποτέλεσμα της λανθασμένης συμπεριφοράς των γονιών.

 Σκεφτείτε το… ~~~!!!!!~~~

Αν το μικρό σας έχει συνηθίσει να μην υφίσταται καμιά λογική συνέπεια σε σταθερή βάση όταν συμπεριφέρεται άσχημα, θα είναι δύσκολο ξαφνικά μια μέρα να του βάλετε όρια και ακόμα πιο δύσκολο να τα σεβαστεί, γιατί πολύ απλά δεν έχει μάθει να περιορίζεται. 

Αν οι κανόνες δεν τεθούν και δεν εφαρμοστούν από μικρή ηλικία, τα παιδιά αποκτούν σταδιακά την αίσθηση πως έχουν εξουσία, πως κάνουν ό,τι θέλουν και πως πάντα θα ικανοποιούνται οι επιθυμίες τους.

Εκτός από την υπερβολική «ελαστικότητα», ένα παιδί μπορεί να κακομάθει και στην περίπτωση που οι γονείς του είναι υπερπροστατευτικοί, αφού δεν το αφήνουν να παίρνει πρωτοβουλίες και να ψάχνει να βρίσκει τρόπους ώστε να λύνει μόνο του τα «προβλήματά» του (συναρμολόγηση ενός παιχνιδιού, λύση μιας άσκησης κ.λπ.).

«Ιδιαίτερη» συμπεριφορά

Η συμπεριφορά ενός κακομαθημένου παιδιού πολλές φορές παραξενεύει τους γονείς του. Είναι πολύ πιθανό στην προσπάθεια του μικρού σας να επιβάλει την γνώμη του να παρατηρήσετε πως προσποιείται ότι κλαίει, αρνείται να φάει, υψώνει τον τόνο της φωνής του, ενώ δεν αποκλείεται να σας απειλεί με φράσεις όπως «αν δεν πάμε βόλτα, θα φύγω από το σπίτι».

Ίσως γίνει επιθετικό προς εσάς επειδή του φέρνετε αντίρρηση τη δεδομένη στιγμή, ενώ μπορεί να σας «εκδικηθεί» πετώντας, σπάζοντας ή σκίζοντας αγαπημένα σας αντικείμενα (π.χ. cd, βιβλία).

 Επίσης, δεν είναι λίγα τα παιδιά που αντιδρούν πολύ έντονα στην (ασυνήθιστη) άρνηση των γονιών τους με το να πέφτουν στο πάτωμα και να χτυπιούνται. Δείγματα συμπεριφοράς σαν κι αυτά αποκαλύπτουν πως το παιδί δεν μπορεί να δεχτεί τη γνώμη των άλλων, διότι δεν έχει μάθει να του φέρνουν αντίρρηση.

~ Χρυσοί κανόνες πειθαρχίας~

Μελέτες υποστηρίζουν πως όταν οι γονείς θέτουν σταθερά όρια, 

τα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από τα παιδιά των οποίων οι γονείς τους επιτρέπουν να συμπεριφέρονται όπως τους αρέσει....

 Έχοντας κατά νουν πως πειθαρχία σημαίνει διδασκαλία ενός αποδεκτού τρόπου συμπεριφοράς (και όχι τιμωρία), πειθαρχήστε το παιδί ακολουθώντας τις παρακάτω κατευθυντήριες γραμμές:

1.Δώστε στο παιδί μια λίστα με 10-12 σταθερούς και κατανοητούς κανόνες, όπως «καθόμαστε στο ειδικό καρεκλάκι στο αυτοκίνητο, δεν δαγκώνουμε, πηγαίνουμε για ύπνο μόλις το λέει ο μπαμπάς ή η μαμά κ.λπ». Προσοχή: Δεν πρέπει να διαπραγματεύεστε για τέτοιους κανόνες!

2.Ενημερώστε το παιδί πως για θέματα όπως ποια βιβλία μπορεί να διαβάσει, ποια παιχνίδια μπορεί να πάρει στο αυτοκίνητο κ.λπ. θα επιλέγει το ίδιο. Βοηθήστε το να καταλάβει ποιες είναι οι δικές του επιλογές και ποιες όχi

3.Κατανοήστε τη διαφορά μεταξύ επιθυμιών και αναγκών. Σε καταστάσεις όπως η πείνα, ο πόνος, ο φόβος υπάρχει ανάγκη να αντιδράσετε άμεσα. Αν όμως το παιδί κλαίει για άλλους λόγους, πιθανότατα εξαιτίας μιας απογοήτευσης ή για μια επιθυμία που δεν πραγματοποιήθηκε, δεν χρειάζεται να το μαλώνετε ή να του φωνάζετε. Πείτε του απλώς πως καταλαβαίνετε πώς νιώθει.

4.Μην αρκείστε σε μια απαγόρευση. Το παιδί πρέπει να ξέρει το λόγο για τον οποίο του απαγορεύετε να κάνει κάτι, διότι μόνο έτσι δεν θα το επαναλάβει. Αντί να πείτε «μην παίζεις με το μαχαίρι», εξηγήστε το γιατί: «μην παίζεις με το μαχαίρι, γιατί μπορεί να κοπείς και μετά θα πονάς».

5.Ζητήστε με ήρεμο τόνο φωνής να σας εξηγήσει το λόγο που αναποδογύρισε το πιάτο του ή πέταξε με δύναμη το τηλεκοντρόλ στο πάτωμα. Αφήστε το να σας πει τι είναι αυτό που το ώθησε να κάνει αυτήν την πράξη και στη συνέχεια ρωτήστε το αν πραγματικά πιστεύει πως είναι σωστή. Με τον τρόπο αυτό το βοηθάτε να συνειδητοποιήσει το λάθος του.

6.Μην υποχωρήσετε σε πείσματα, θυμούς ή επιθετικές συμπεριφορές. Αν το παιδί είναι σε μέρος που δεν μπορεί να βλάψει τον εαυτό του, αγνοήστε το.
Δώστε έμφαση στο «όχι». Πείτε το σταθερά και με νόημα.

7.Διατηρήστε πάντα τη δύναμη του ρόλου σας ως γονιός. Μην ξεχνάτε πως δεν χρειάζεται πάντα να αιτιολογείτε τους κανόνες που θέτετε.

8.Μην απειλείτε ή υπόσχεστε πράγματα στο παιδί, αν δεν είστε σίγουροι πως θα τα τηρήσετε. Έτσι μειώνετε την εμπιστοσύνη του σ εσάς.,,,,,

ΑΞΙΖΩ...ΜΠΟΡΩ...ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ(NTR)

Αξίζω, μπορώ και .......θα τα καταφέρω

Η προσωπική μας αξία είναι η ποιότητα που φωτίζει το παρόν και το μέλλον μας. Το αίσθημα της προσωπικής αξίας για τον καθένα είναι το όχημα που οδηγεί στην επιτυχία και την υλοποίηση των προσωπικών του στόχων.

Την πρώτη γεύση της προσωπικής μας αξίας την ζούμε μέσα από την γέννησή μας, την εμπειρία εκείνη που χρειάστηκε για πρώτη φορά να συγκεντρώσουμε όλη μας τη δύναμη για να μπορέσουμε να γεννηθούμε.

 Αυτή η πρώτη εμπειρία έχει το αποτύπωμά της στα κύτταρά μας και η δυναμική της μας συνοδεύει σε κάθε στιγμή της ζωής μας όπου χρειάζεται να βάλουμε τα «δυνατά μας» και να τα καταφέρουμε.....

Με το πέρασμα του χρόνου το αίσθημα της προσωπικής αξίας εξελίσσεται και δίνει τη σκυτάλη του στο αίσθημα της εμπιστοσύνης που έχουμε για τον εαυτό μας, δηλαδή την αυτοπεποίθηση μας και αυτή με τη σειρά της δίνει τη σκυτάλη της στο αίσθημα της εκτίμησης μου έχουμε για τον εαυτό μας, δηλαδή την αυτοεκτίμηση μας. 

Αυτές οι τρεις ποιότητες καθορίζουν στον καθένα μας πόσο επιτρέπει στον εαυτό του να αυτοπροβάλλεται μέσα από τις δεξιότητές του και τελικά να θέτει και να επιτυγχάνει τους στόχους του.

Σε έναν ιδανικό κόσμο αυτές οι τρεις ποιότητες μέρα με τη μέρα θα εξελίσσονταν όλο και περισσότερο και θα ενισχύονταν μέσα μας κάνοντάς μας λαμπερούς και πετυχημένους ανθρώπους.

 Στον δικό μας κόσμο μπορεί αυτές οι ποιότητες να τσαλακώνονται καθημερινά μέσα από την άγνοια, την ελλιπή γνώση και τις τραυματικές εμπειρίες, όμως συνεχίζουν να υπάρχουν και κάθε μέρα μας κάνουν ικανούς να τα καταφέρνουμε με τις προκλήσεις της ζωής μας.

Αυτές οι ποιότητες είμαστε εμείς οι ίδιοι, είναι τα εφόδιά μας, είναι οι πόροι δύναμης που έχουμε συλλέξει μέσα από τις εμπειρίες μας. 

Την «αξία» του εαυτού μας μπορούμε να την τονώσουμε και να την αναδείξουμε, αρκεί πρώτα να την αναγνωρίσουμε μέσα μας και να την πιστέψουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό να γνωρίσουμε τι κάνουμε καλά στη ζωή μας, γιατί αυτή η επίγνωση θα μας βοηθήσει να ανθίσουμε και να καρποφορήσουμε, ενώ η εστίαση σε όσα δεν πετυχαίνουμε είναι σαν ρεύμα ποταμού που ξεριζώνει τα πάντα στο πέρασμά του.

 Οι προσωπικές εμπειρίες μπορεί να χρωμάτισαν τη ζωή μας, όμως την παλέτα των χρωμάτων την κρατάμε εμείς στα χέρια μας.  Ας αλλάξουμε λοιπόν τα χρώματα στη ζωή μας γιατί αξίζουμε, μπορούμε και θα τα καταφέρουμε!!!!!!!

Συντροφική σχέση: Αδιαφορία και γκρίνια εναντίον ευτυχίας. Ποια κερδίζει; (NTR)

Λίγο μετά ή αρκετά μετά από την έναρξη μιας συντροφικής σχέσης βρισκόμαστε να ζούμε με τον άνθρωπο που επιλέξαμε στον ίδιο χώρο. Στην αρχή όλα δείχνουν και είναι καλά. Περνάμε μαζί τις ελεύθερες ώρες μας, κάνουμε πράγματα που αρέσουν και στους δύο, είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι, νομίζουμε πως βρήκαμε το άλλο μας μισό.

Περνώντας όμως ο καιρός, μπαίνει η καθημερινότητα στην μέση και χωρίς να το καταλαβαίνουμε η ζωή μας μετατρέπετε μέρα με την ημέρα σε μια συνήθεια, σε μια σταθερότητα τόσο βαρετή που θυμίζει θάνατο. Μια ζωή που δεν μας κάνει ευτυχισμένους αλλά δεν μπορούμε να πούμε και το αντίθετο δηλαδή ότι είμαστε δυστυχισμένοι. Και ξαφνικά ανακαλύπτουμε πως ότι μας ευχαριστεί και ότι έχει νόημα στην ζωή μας το ζούμε χωρίς αυτόν τον άνθρωπο που επιλέξαμε για σύντροφο. Και όλο πιο συχνά αρχίζουμε να λείπουμε από το σπίτι ψάχνοντας να βρούμε αλλού πηγές ευχαρίστησης ή ίσως απλά να καθόμαστε παραπάνω στην δουλειά, λέγοντας στον εαυτό μας και στο άλλο μας μισό ότι έχουμε πολύ δουλειά ενώ στην πραγματικότητα απλώς προτιμούμε να είμαστε εκεί παρά στο σπίτι μαζί του/της. Και έτσι ο καιρός περνάει και μέρα με την μέρα απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τον/την σύντροφό μας. Και φτάνουμε κάποια στιγμή στο σημείο να μην αναγνωρίζουμε πια ο ένας τον άλλον, να νιώθουμε ξένοι μεταξύ μας, να μην έχουμε τα ίδια «θέλω» να μην μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας, τις ανησυχίες μας, τις επιθυμίες μας. Να είμαστε στον ίδιο χώρο αλλά να μην βλέπει ο ένας τον άλλον, να μιλάμε αλλά να μην ακούμε ο ένας τον άλλον.

Τότε ίσως νιώσουμε κάποιες ενοχές για το γεγονός ότι δεν είμαστε αυτοί οι σύντροφοι που θέλαμε κάποτε να γίνουμε ή/και δεν είμαστε οι γονείς που θέλαμε να γίνουμε. Και τότε σκεφτόμαστε πως φταίει το έτερο ήμισυ γι’ αυτό και όχι εμείς. Και αυτό με την σειρά του μας οδηγεί στο να αποφεύγουμε τον/την σύντροφό μας με διάφορους τρόπους είτε να λείπουμε τελείως από το σπίτι είτε να είναι εκεί μόνο το φυσικό μας σώμα και όχι όλη μας η ύπαρξη. Αδιαφορούμε για το τι σκέφτεται, τι νιώθει, πως περνάει τη μέρα της/του. Τότε μέσα μας αρχίζει μια μάχη ανάμεσα σε δύο αντικρουόμενα στοιχεία. Το ένα είναι ότι νιώθουμε πως αυτή η σχέση δεν μας ικανοποιεί πια, δεν μας γεμίζει, μας αφήνει αδιάφορους. Το άλλο είναι ότι ξέρουμε πως κάποτε είχαμε ένα όνειρο για μια σχέση που θα μας ικανοποιούσε και θα μας γέμιζε. Και ενώ γίνεται αυτή η μάχη μέσα μας τις περισσότερες φορές δεν κάνουμε απολύτως τίποτα προς καμιά κατεύθυνση. Καθόμαστε εκεί απλά και βλέπουμε τη ζωή μας να περνάει έτσι αδιάφορα μπροστά από τα μάτια μας. Και τι να κάνουμε; Αφού βαθιά μέσα μας δεν πιστεύουμε πια στο όνειρο, νομίζουμε ότι κάναμε λάθος παλιότερα και ότι δεν υπάρχει σχέση έτσι όπως την φανταζόμασταν, τουλάχιστον αυτό μας έδειξε η μέχρι τώρα εμπειρία μας. Κι έτσι αφού δεν έχουμε την σχέση που θα θέλαμε και τελικά μάλλον δεν υπάρχει η σχέση που θα θέλαμε καταδικάζουμε τον εαυτό μας στην μοναξιά και μαζί με τον εαυτό μας καταδικάζουμε και τον ή την σύντροφό μας αφού κλείνουμε τις διόδους προσέγγισης και δεν αφήνουμε εκείνον ή εκείνη να μας πλησιάσει.

Αυτή θέλαμε να είναι η ζωή μας όταν ήμασταν παιδιά; Αυτή θέλαμε να είναι η ζωή μας όταν ήμασταν έφηβοι; Αυτή θέλουμε να είναι η ζωή μας από εδώ και πέρα; Όχι, όχι, όχι. Αλλά τι μπορούμε να κάνουμε για να έρθουμε πιο κοντά στο όνειρο μας όταν δεν το πιστεύουμε πια;

Το πρώτο βήμα που μπορεί να γίνει είναι να θυμηθούμε το όνειρο. Τι θέλαμε τότε; Απλά πράγματα, ένα σύντροφο που θα μας καταλάβαινε, που θα μας αγαπούσε, που θα ήταν δίπλα μας, που θα ήταν πιστός/η, που θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε μαζί του/της. Υπάρχει κάποιος άνθρωπος που δεν τα θέλει αυτά οποία κι αν είναι η ηλικία του; Όχι. Τότε γιατί ενώ όλοι τα ίδια θέλουμε δεν μπορούμε να τα βρούμε και να τα προσφέρουμε σε μια σχέση έτσι ώστε να ζούμε ευτυχισμένοι μέσα σε αυτή; 
Το κλειδί σε αυτή την ερώτηση είναι η λέξη «προσφέρουμε». Μπορούμε να προσφέρουμε εμείς στην σχέση;
 Μπορούμε, εάν το θέλουμε.........................
Το θέλουμε όμως...... στην πραγματικότητα;

Όταν θέλουμε κάτι π.χ. επαγγελματική καταξίωση χρειάζεται προσπάθεια καταρχάς για να βρούμε την κατάλληλη δουλειά. 
Αφού την βρούμε χρειάζεται να δουλέψουμε σκληρά αφενός μεν για να την κρατήσουμε αφετέρου για να αναδειχθούμε στην ιεραρχία ή στην κορυφή του επαγγέλματος που διαλέξαμε.
 Εφόσον το καταφέρουμε και αυτό θα χρειαστεί να δουλέψουμε εξίσου σκληρά για να διατηρηθούμε εκεί ψηλά που φτάσαμε. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την συντροφική σχέση. 
Χρειάζεται προσπάθεια για να βρούμε την κατάλληλη σχέση, προσπάθεια για να την κρατήσουμε, προσπάθεια για να γίνει καλύτερη, προσπάθεια για να κρατηθεί στο καλύτερο δυνατό επίπεδο. 
Αυτό είναι αρκετά δύσκολο και κουραστικό, όχι όμως και ακατόρθωτο.

Αυτός ο δρόμος είναι ο δύσκολος.

Ο εύκολος δρόμος είναι αυτός ο οποίος περιλαμβάνει πολύ γκρίνια και αδιαφορία για ότι συμβαίνει.
Πόσοι από εμάς δεν έχουμε πει κάποια στιγμή στην ζωή μας ότι δεν μας καταλαβαίνουν, ότι δεν μας αγαπούν και ότι είμαστε άτυχοι σε ότι αφορά την επιλογή της/του συντρόφου; 
Πόσοι από εμάς δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να αδιαφορούμε για την σχέση μας ή για το ότι δεν έχουμε σχέση; 
Ο εύκολος δρόμος περιλαμβάνει γκρίνια και αδιαφορία αλλά για να γλυτώσουμε από την κούραση που προκαλεί η σκληρή δουλειά για τη σχέση, τον προτιμούμε!!!

Αξίζει όμως να ζήσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας μέσα στην γκρίνια, την μεμψιμοιρία, την δυστυχία απλά και μόνο για να μην κουραστούμε δουλεύοντας για το καλύτερο που μπορούμε να έχουμε; 
Όχι δεν αξίζει.....
 Όλοι αξίζουμε και μπορούμε να έχουμε υγιείς συντροφικές σχέσεις. Όλοι αξίζουμε και μπορούμε να δίνουμε και να παίρνουμε αγάπη, επικοινωνία, κατανόηση, αποδοχή, σεβασμό, ασφάλεια, ενδιαφέρον και ότι άλλο ο καθένας και η καθεμία από εμάς έχει ανάγκη για να είναι ευτυχισμένος/η και να εξελιχθεί ως άνθρωπος.

Συντροφικές Σχέσεις και Συναισθηματική Απομάκρυνση(NTR)

«Πώς φτάσαμε ως εδώ;»… Όταν δεν μπορούμε να συνδεθούμε με ασφάλεια με τους συντρόφους μας, εγκλωβιζόμαστε σε τρία βασικά μοτίβα μεταξύ των οποίων είναι: «Βρες τον κακό» και «Το βάζω στα πόδια», όπως και το μοτίβο «Πόλκα της Διαμαρτυρίας».....

Πρόκειται για αρνητικά μοτίβα μέσα στα οποία εγκλωβιζόμαστε κάποιες φορές μέσα στη σχέση μας. Η διάρκεια αυτών των μοτίβων εξαρτάται από το βαθμό στον οποίο η σχέση είναι ασφαλής......

«Όταν θέλουμε να διατηρήσουμε τον συναισθηματικό μας δεσμό και δεν παίρνουμε την επιβεβαίωση που ζητάμε, υπάρχουν μόνο δυο τρόποι να προστατευθούμε.
 Ο ένας είναι να αποφύγουμε τη δέσμευση, δηλαδή να προσπαθήσουμε να κοιμίσουμε' τα συναισθήματά μας, να κλειστούμε στον εαυτό μας και να αρνηθούμε τις ανάγκες μας για συναισθηματικό δέσιμο.

Ο άλλος είναι να ακούσουμε το άγχος και να αγωνιστούμε για αναγνώριση και ανταπόκριση»
 Το γεγονός ότι μέσα από κάθε σχέση μαθαίνουμε δεν ακολουθούμε μια σταθερή στρατηγική. Μπορούμε να είμαστε επικριτικοί σε μια σχέση και αποστασιοποιημένοι σε μια επόμενη σχέση.

«Βρες τον Κακό»- (μοτίβο επίθεσης- επίθεσης)

Πρόκειται για ένα μοτίβο όπου οι δύο σύντροφοι μπαίνουν σε μια κατάσταση αλληλοκατηγορίας που οδηγεί σε συναισθηματική απόσταση, μπλοκάροντας την επανασύνδεση και αποκλείοντας τη δυνατότητα εύρεσης μιας ασφαλούς εστίας.

Βασικός στόχος είναι η αυτοπροστασία, ενώ οι κύριες κινήσεις είναι η αλληλεπίθεση, η αλληλοκατηγορία ή το φταίξιμο.

Νιώθουμε πληγωμένοι ή τρωτοί με τον σύντροφό μας και βγαίνουμε εκτός εαυτού. Δεν υπάρχει συναισθηματική ασφάλεια και προσπαθούμε να βρούμε τρόπο να αντιδράσουμε. Έτσι, κατηγορούμε τον άλλο «Δεν φταίω εγώ, αλλά εσύ».

Η επίθεση είναι ο πιο «ασφαλής» τρόπος αντίδρασης, ώστε να βάλουμε τα συναισθήματά μας στην άκρη. Βάζοντας στην άκρη τα συναισθήματα αρχίζουμε και βλέπουμε τη σχέση όλο και λιγότερο ικανοποιητική, όλο και πιο επικίνδυνη και τον σύντροφό μας όλο και πιο αδιάφορο ή ανεπαρκή.

Τι πρέπει να κάνουμε;

 Θα πρέπει να έχουμε τη διάθεση να δούμε πόσο έχουμε πληγώσει ο ένας τον άλλο και να ζητήσουμε συγγνώμη. 

Προσπαθούμε να μειώσουμε αυτό τον τρόπο αντίδρασης, γιατί 
«όσο περισσότερο επιτίθεσαι τόσο περισσότερο επικίνδυνος μου φαίνεσαι, όσο περισσότερο προσέχω μην μου επιτεθείς τόσο δυνατότερο είναι το χτύπημα της αντεπίθεσής μου».

Έτσι, μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο που είναι δύσκολο να βγούμε. 

Το πρώτο βήμα για να σταματήσουμε αυτό το μοτίβο είναι να αναγνωρίσουμε και οι δύο σύντροφοι ότι κανένας από τους δύο δεν χρειάζεται να είναι ο Κακός.

Έτσι, προσπαθούμε πριν τρέξουμε στην αλληλοκατηγορία, να εστιάσουμε στο παρόν και σε αυτό που συμβαίνει τώρα, να δούμε την επικριτική μας συμπεριφορά απέναντι στον άλλο, και να αναγνωρίσουμε ότι ο πραγματικός εχθρός είναι αυτός ο φαύλος κύκλος στον οποίο έχουμε οδηγήσει τη σχέση μας.

«Το Βάζω στα Πόδια» - Παγώνω και Απομακρύνομαι…

Σύμφωνα με το συγκεκριμένο μοτίβο «παγώνω και το βάζω στα πόδια».

 Βασικό χαρακτηριστικό του μοτίβου είναι η απόσυρση καθώς το άτομο νιώθει απογοήτευση.

Και οι δύο σύντροφοι έχουν κλειστεί σε μια παγωμένη άμυνα και άρνηση.

 «Ο καθένας κοιτάζει να προστατεύσει τον εαυτό του, προσπαθώντας να συμπεριφέρεται σαν να μην αισθάνεται και να μην έχει ανάγκη από τίποτα»

Αυτό συμβαίνει όταν ο σύντροφος που μέχρι τώρα προσπαθούσε να προσελκύσει την προσοχή του άλλου, επιλέγει και ο ίδιος τη σιωπή.

 Συνήθως, είναι ζευγάρια που από την αρχή συναισθηματικά ποτέ δεν ήταν κοντά ο ένας στον άλλο, ενώ είναι άτομα που είναι πιθανό να μεγάλωσαν σε ορθολογιστικές ψυχρές οικογένειες στις οποίες υπήρχε συναισθηματική απόσταση.

Ο κάθε σύντροφος όταν νιώθει ότι χάνει το δεσμό αυτόματα παίρνει απόσταση και αρνείται την ανάγκη για συναισθηματική εγγύτητα.

 Ουσιαστικά και οι δύο σύντροφοι επιλέγουν να μην μιλούν για συναισθήματα.....

 Σε συναντώ…                               

 Σε ακούω...

 Σου μιλάω…

 Σε αγκαλιάζω...                                                             

 Σ’ έχω...

 Σε σφίγγω...

 Σε φιλάω...

 Σ’ αιχμαλωτίζω...

 Σε απορροφώ...

 Σε πνιγώ...

 Σ’ αγαπώ; 

                                                                  

ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ Ν ΑΠΟΦΕΥΓΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ(NTR)

Συζυγική ζωή~ Λάθη που μπορείτε να αποφεύγετε~

 

Η συζυγική σχέση χρειάζεται συνεχώς φροντίδα.

Τα προβλήματα της καθημερινής ζωής είναι αναπόφευκτα και μπορούν να επηρεάζουν τις σχέσεις στο ζευγάρι.

 Ορισμένα λάθη που γίνονται συχνά, προκαλούν ένταση, νευρικότητα. 

Αποτελούν αιτία γένεσης δυσάρεστων καταστάσεων, προσωρινών ή κάποτε δυστυχώς μόνιμων, που υποβιβάζουν την ποιότητα ζωής.

Υπάρχουν τρόποι που βελτιώνουν τη συζυγική σχέση. 

Η κάθε σχέση έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

 Και οι δύο στο ζευγάρι πρέπει συνεχώς να εξετάζουν πώς μπορούν να επενδύουν και να αξιοποιούν τις δικές τους ιδιαιτερότητες και ταυτόχρονα να αποφεύγουν ή να ελαχιστοποιούν λάθη, κακές συνήθειες που βλάπτουν τη σχέση τους.

Ας δούμε λοιπόν ποια είναι τα συχνότερα λάθη που γίνονται στις συζυγικές σχέσεις και που είναι καλύτερα να αποφεύγετε.

Η έλλειψη αναγνώρισης και σεβασμού του ή της συζύγου μπορεί να έχει δυσάρεστες επιπτώσεις, που μπορεί να είναι εμφανείς ή όχι. 

Οι άνθρωποι χρειάζονται να νιώθουν ότι τους εκτιμούν, ότι τους σέβονται.

Ακόμη, ενδόμυχα χρειάζονται να νιώθουν ότι οι άλλοι τους ευχαριστούν για όσα κάνουν για αυτούς. Για το λόγο αυτό, είναι λάθος όταν στο ζευγάρι ο ένας λέει κακά πράγματα για τον άλλο σε συγγενείς, φίλους ή συναδέλφους. Αντίθετα, η έκφραση σεβασμού, εκτίμησης και αναγνώρισης για τη συμβολή του άλλου, βελτιώνει τη συζυγική ζωή.

Δεν πρέπει ο ένας από τους δύο να νιώθει ότι πάντα έχει δίκιο.

 Στο λάθος αυτό συμπεριλαμβάνεται και η τάση του ενός στο ζευγάρι να επιπλήττει τον άλλο ή να του κάνει συχνά κήρυγμα ή να έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο. 

Η τάση αυτή μπορεί να απομακρύνει και να αποξενώνει τον ένα από τον άλλο.

Οι άνθρωποι συνήθως δεν εκτιμούν πολύ αυτούς που τα ξέρουν όλα και πάντοτε. Οι άνθρωποι κουράζονται όταν ακούν κάποιον να απαντά ακόμη και σε απλές ερωτήσεις με μακρές ομιλίες.

Είναι καλό στο ζευγάρι να παραδέχονται ο ένας και ο άλλος ότι κάνουν κάποτε λάθη και ότι δεν έχουν την απάντηση και τη λύση για όλα τα προβλήματα.

Η μη απόδοση της αναγκαίας προσοχής στον άλλο όταν τη χρειάζεται, είναι πηγή αρνητικών αισθημάτων. 

Όταν ο ένας μιλά και ο άλλος δεν δείχνει τη δέουσα προσοχή και σημασία, κοιτάζει την τηλεόραση ή τον υπολογιστή, δημιουργούνται παρεξηγήσεις.

 Επίσης, λάθος είναι και οι διακοπές ή οι παρεμβάσεις στον άλλο όταν μιλά.

Η μη τήρηση των υποσχέσεων κλονίζει την εμπιστοσύνη. Ας μην ξεχνούμε ότι οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια.

 Όταν ο ένας στο ζευγάρι λεει ότι θα κάνει κάτι, πρέπει να το κάνει.

Η απουσία ενδιαφέροντος για τις σεξουαλικές ανάγκες του άλλου στο ζευγάρι, είναι αιτία δυσλειτουργιών της σχέσης. Στις περιπτώσεις που ο ένας από τους δύο έχει πρόβλημα όσον αφορά τη σεξουαλική επιθυμία είναι προτιμότερο το ζευγάρι να ζητά βοήθεια από εξειδικευμένους συμβούλους.

Η απουσία ειλικρινείας, μπορεί να είναι καταστροφική για μια συζυγική σχέση. Τα μυστικά από τον άλλο, τα ψέματα, δημιουργούν αποστάσεις. Η απουσία εμπιστοσύνης υπονομεύει το μέλλον της σχέσης.

 Η συζυγική απιστία δυναμιτίζει τη σχέση και είναι συχνά πηγή πολλών δεινών και για τους δύο.

Τα πειράγματα από τον ένα στον άλλο, μπορεί να είναι εξαιρετικά ενοχλητικά. Για το λόγο αυτό εάν κάτι που λεει ο ένας ενοχλεί τον άλλο για οποιοδήποτε λόγο, αυτό τότε πρέπει άμεσα να διακόπτεται.

Ο εγωισμός και η απληστία χαρακτηρίζονται από το ότι ο ένας στο ζευγάρι θέλει να ξοδεύει για τον εαυτό του αλλά όταν ο άλλος κάνει κάτι, τότε δημιουργεί πρόβλημα.

 Το λάθος αυτό μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και βαθμούς σοβαρότητας. Είναι αιτία προστριβών με απρόβλεπτες συνέπειες.

Ο θυμός και οι διαπληκτισμοί είναι καταστάσεις που παρατηρούνται σε όλα τα ζευγάρια. 

Το θέμα είναι ο σωστός και εποικοδομητικός χειρισμός των καταστάσεων αυτών. 

Το λάθος είναι να επιζητεί ο ένας να είναι ο νικητής, να έχει πάντα δίκιο, χρησιμοποιώντας τις εκρήξεις θυμού για να το πετύχει.

Θα μπορούσαμε να συγκρατήσουμε μερικές βασικές αρχές που θα στηρίζουν διαχρονικά τη συζυγική σχέση, κτίζοντας ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένεια:

• Εκτίμηση, σεβασμός, αναγνώριση της προσφοράς του άλλου
• Υποστήριξη στον άλλο για την επίτευξη των στόχων του
• Όταν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις ή ακόμη διαμάχες, οι αντιπαραθέσεις να γίνονται με δίκαιο, πολιτισμένο τρόπο
• Επιθυμία για συγχώρεση. Κανένας δεν είναι τέλειος και να είστε πρόθυμοι να συγχωράτε τον άλλο
• Ευγενική συμπεριφορά του ενός προς τον άλλο
• Δώστε χρόνο καθημερινά για να μοιραστείτε με το ταίρι σας τα όνειρα, τις επιθυμίες, τις επιδιώξεις, τους στόχους σας
• Καθίστε μαζί για λίγο -τουλάχιστο κάθε μέρα- για να μιλήσετε για διάφορα προβλήματα για να βελτιώσετε την επικοινωνία μεταξύ σας
• Αποφασίζετε μαζί για τα οικονομικά, τα παιδιά σας, τις διακοπές
• Αφιερώστε χρόνο για να έχετε μαζί στιγμές ρομαντικές και οικειότητας
• Μιλήστε για τις καθημερινές σας εμπειρίες και μην ξεχνάτε να γελάτε μαζί τουλάχιστο μια φορά κάθε μέρα

Τα λάθη σε μια συζυγική σχέση είναι πολλά και δεν μπορούν να εκλείψουν.... Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να αναγνωρίζονται και να λαμβάνονται μέτρα για τη διόρθωση και την αποφυγή επανάληψης τους.