ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ... ΜΠΟΡΟΥΜΕ Ν ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ????(NTR)

Πόσο μπορείτε ν' αλλάξετε;

 

Θα μπορούσατε να ακολουθήσετε το παράδειγμα της Michelle Obama, που εγκατέλειψε την εντυπωσιακή της σταδιοδρομία στην δικηγορία, για να γίνει η πρώτη κυρία του πλανήτη στο πλευρό του Barack Obama;

Φαντάζομαι ότι δύσκολα θα λέγατε όχι σε μια τέτοια προοπτική.

 Θα μπορούσατε όμως να γίνετε από ομοφυλόφιλη, ετεροφυλόφιλη, όπως έκανε η 40χρονη ηθοποιός και συγγραφέας Anne Heche, για το χατίρι του καλού της, του κάμεραμαν Coley Laffoon;

 Εδώ μάλλον η απάντηση είναι λίγο πιο σύνθετη.

Όπως και να' χει όμως, αυτές οι δύο γυναίκες αποφάσισαν να κάνουν σημαντικές αλλαγές στη ζωή τους, αποκλειστικά για τους άνδρες τους. 

Εσείς, σε τι βαθμό είσαστε έτοιμες να ανατρέψετε τις συνήθειές σας, να ξεβολευτείτε και να μπείτε σε νέες περιπέτειες;

Και φυσικά δεν συζητάμε για την αλλαγή στο χρώμα των μαλλιών σας, στην απόχρωση που χρησιμοποιείτε στο κραγιόν σας ή ακόμα και στο μέγεθος του στήθους σας, που θα κάνατε για κάποιον, αποσκοπώντας να τον εντυπωσιάσετε. Συζητάμε για ουσιαστικές αλλαγές, όπως η μετακίνησή και η εγκατάστασή σας σε μια άλλη, νέα πόλη, η αλλαγή της δουλειάς σας ή ακόμα και η απομάκρυνσή σας από το φιλικό και το συγγενικό σας περιβάλλον. Συζητάμε για αλλαγές, που θα έφερναν τα πάνω-κάτω στη ζωή σας, αποκλειστικά για χάρη του ανθρώπου που σας ενδιαφέρει.

Φυσικά, κριτήριο για τέτοιες μεταλλάξεις είναι ο «άλλος».

 Στην περίπτωση λοιπόν, που αυτός ο «άλλος» έχετε αποφασίσει ότι είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό πρόσωπο για σας, ας δούμε πόσο εύκολο είναι να τον ακολουθήσετε και τι θα πρέπει να κάνετε.

Όταν η αλλαγή δεν είναι επιλογή σας

Αυτή την περίπτωση, την έζησα με φιλικό μου ζευγάρι, όταν χρειάστηκε να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους και τις συνήθειες που είχαν, μετά από έναν 20ετή επιτυχημένο γάμο. Οι απρόσμενες οικονομικές καταστάσεις,με τις οποίες ήρθαν αντιμέτωποι, τους υποχρέωναν να πάρουν σοβαρές αποφάσεις και να οδηγηθούν σε ανατροπές.

Κατέληξαν, λοιπόν, από κοινού ότι δεν είχαν άλλα περιθώρια κι ότι η μόνη τους προοπτική περνούσε μέσα από τη ρήξη με το παρελθόν τους.

Κανένας από τους δυο τους δεν έπρεπε απαραιτήτως να αλλάξει, αλλά έπρεπε και οι δυο να κάνουν μια υπέρβαση, που σε πρώτη εκτίμηση προκαλούσε δέος! Συνειδητά, λοιπόν, πήραν τις αποφάσεις τους και προχώρησαν σε αλλαγές, αναδεικνύοντας τις δυνατές τους προσωπικότητες.

Σ' αυτές τις καταστάσεις, είναι που βλέπεις πλέον πιο ξεκάθαρα την δυνατότητα του άλλου για να διαχειριστεί τις αδυναμίες του, τις ιδιορρυθμίες του και τις τυχόν ανεπάρκειές του.

 Καταλαβαίνεις τα βαθύτερα γνωρίσματα της προσωπικότητάς του, που έχουν επίπτωση σε όλες τις σχέσεις μας, είτε σαν σύζυγοι, είτε σαν γονείς προς τα παιδιά μας ή ακόμα και στις σχέσεις προς τους συναδέλφους και τους φίλους.

Από πού ν' αρχίσετε

Το Α και το Ω αυτής της διαδικασίας είναι η συνειδητοποίηση της κατάστασης στην οποία βρίσκεστε.

 Θα σας πω, λοιπόν, μια προσωπική μου εμπειρία. 

Κάποια στιγμή, σε μια έντονη συζήτηση που είχα με τον άντρα μου -που αφορούσε τη συμπεριφορά του γιού μας απέναντί μου- μου είπε κατάμουτρα : «Καλά να πάθεις, αφού ανέχεσαι τα πάντα. Δεν θέλω να μου ξαναπείς κουβέντα γι' αυτό το θέμα».

Μέσα μου, σκέφτηκα θυμωμένη: «πώς είναι δυνατόν να μου μιλάει έτσι!»

Είπαμε πολλά, που λίγο πολύ μπορεί να έχετε ζήσει κι εσείς σε αντίστοιχες συζητήσεις, όπως για οιδιπόδεια συμπλέγματα, ότι τον έχω κακομάθει και άλλα παρόμοια. Μετά την ένταση της συζήτησης, έκατσα ήρεμα και τα ξανασκέφτηκα. Όντως στα περισσότερα είχε δίκιο.

Η αγάπη μου και η «αδυναμία της μάνας» στο παιδί της, είχαν καθιερώσει ένα κώδικα επικοινωνίας, που δεν επέτρεπε στο να παραμείνουν διακριτοί οι ρόλοι του γονιού και του παιδιού.

 Του καθοδηγητή και του καθοδηγούμενου.

 Κι όταν έβλεπα ότι ο γιός μου βρισκόταν σε λάθος δρόμο, δεν μπορούσα με ήρεμο τρόπο να του περάσω τα σωστά μηνύματα.

Χρειάστηκε, λοιπόν, να αναθεωρήσω συμπεριφορές, με ήπιο τρόπο να κάνω ρήξεις, χωρίς να κινδυνεύω να χάσω την επικοινωνία που είχα με το παιδί μου και σταδιακά με πολλή προσπάθεια και επιμονή κατάφερα να βάλουμε τη σχέση μας σε μια νέα φάση εμπιστοσύνης και αλληλοεκτίμησης.

Τώρα πια, όταν διαφωνούμε, σταμάτησα να νιώθω σαν απατημένη καταναλώτρια πολυκαταστήματος, που πασχίζει να βρει το δίκιο της και οι συζητήσεις μας έχουν πραγματικά ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Πότε οι αλλαγές έχουν αποτέλεσμα και πότε όχι

Σε κάποια επίπεδα, οι αλλαγές είναι υγιείς και σε κάποια άλλα δεν είναι. 

Εάν για παράδειγμα, προκειμένου να είσαστε μαζί με κάποιον, χρειάζεται να φτάσετε σε «μεταμόσχευση προσωπικότητας», μάλλον είσαστε σε λάθος δρόμο. 

Τόσο η δική σας προσωπικότητα, όσο και η προσωπικότητα του άλλου, θα πρέπει να συμβαδίζουν σ' ένα σημαντικό βαθμό. Θα πρέπει να υπάρχουν χαρακτηριστικά που αρέσουν ή λείπουν από τον άλλον και μαζί να δημιουργούν ένα αρμονικό σύνολο.

Οι αντιθέσεις, φυσικά, είναι πάντα μέρος του παιχνιδιού σε μια σχέση, αρκεί να υπάρχει η διάθεση κι από τις δυο πλευρές για συνεννόηση και για σύνθεση των διαφορετικών απόψεων. 
Δείτε λοιπόν τις καταστάσεις με ψυχραιμία και μην απογοητεύεστε στις δυσκολίες....

Πως μπαίνουν οι τρίτοι στην Επικοινωνία μας(NTR)

 

Σε μια ένταση μεταξύ δυο ατόμων, αυτά εμπλέκουν ένα τρίτο για την μείωση της. 

Για παράδειγμα, ένα ζευγάρι είναι πιθανό να καυγαδίζει για τα παιδιά, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να έχει διαφορές στην δική του σχέση.

Στη θεραπευτική διαδικασία, ο θεραπευτής προσπαθεί να απελευθερώσει το τρίτο άτομο από αυτή την εμπλοκή και να ενδυναμώσει τα όρια μεταξύ των δυο.

Στα ατομικιστικά (όπως οι δυτικές κοινωνίες) περιβάλλοντα και κοινωνίες, παρατηρούμε ότι το κέντρο τους είναι η απομονωμένη πυρηνική οικογένεια και κέντρο αυτής ο δεσμός του ζευγαριού.

Τα όρια πρέπει να φυλάσσονται καλά μεταξύ των γονέων γιατί η ύπαρξη της οικογένειας στηρίζεται σε αυτά.

Στα συλλογικά περιβάλλοντα (ανατολικές χώρες και παλιότερα είδη δυτικών παραδοσιακών οικογενειών) έχουμε δια βίου δεσμούς μεταξύ γονιού και παιδιού. Ακόμη σε ορισμένες μειονότητες, οι δεσμοί γονιού παιδιού γίνονται αρκετά ισχυρές.

Στις ασιατικές κοινωνίες, που είναι και αυτές συλλογικές, η έννοια του εαυτού είναι διπλή, συμπεριλαμβάνει δηλαδή τον ατομικό εαυτό που έχει να κάνει με την προσωπικότητα του ατόμου, και τον

 οικογενειακό εαυτό όπου έχει να κάνει με την τιμή και την φήμη της οικογένειας καταγωγής.

 Ένας οικογενειακός θεραπευτής θα έλεγε ότι ένας από τους στόχους στη θεραπεία είναι η διαφοροποίηση (να ακολουθήσει δηλαδή τον δικό του δρόμο) από την οικογένεια.

Έτσι, σε ένα ατομικιστικό περιβάλλον, η κόρη ή ο γιος θα ζητούσε από τους γονείς να μην της/του μιλούν για τα προβλήματα τους και να εστιάσουν στην δική του/της ανάγκη. 

Κάτι τέτοιο θα ακουγόταν εγωιστικό και απίθανο σε μια συλλογική κοινωνία, μια και οι ανάγκες τους και οι ανάγκες μου είναι έννοιες πολύ κοντινές.

Ιεραρχίες γενιάς και γένους

Στα ατομικιστικά περιβάλλοντα υπάρχει μια αμοιβαιότητα μεταξύ των συζύγων και ένα δίνω και παίρνω.

Οι γονείς προσπαθούν να διατηρούν ένα κοινό μέτωπο. 

Από την άλλη μεριά, τα αδέλφια είναι ίσα μεταξύ τους στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. 

Στη συνεχεία, και καθώς τα χρόνια παίρνουν, η εξουσία των γονιών μειώνεται και η σχέση παίρνει μια φιλική χροιά.

Από την άλλη μεριά, στις συλλογικές κοινωνίες μιλάμε για ιεραρχία της ηλικίας. Η ισότητα πλησιάζει κοντά στο τέλος της ζωής των γονιών. 

Ακόμα, παρατηρούμε σε πολλές περιπτώσεις και το πατριαρχικό προνόμιο, με άλλα λόγια την εξουσία του άνδρα απέναντι στη γυναίκα και του αδελφού στην αδελφή.

Τρόποι επικοινωνίας και επίλυσης προβλημάτων

Στα συλλογικά περιβάλλοντα ευνοείται η έμμεση και καλυμμένη επικοινωνία.

Αυτό γίνεται για να αποφευχθεί να έρθει το μέλος της οικογένειας σε δύσκολη θέση από ένα άλλο. Έτσι, όταν βρίσκονται έξω συμφωνούν. Η επιφανειακή αυτή αρμονία σπάει όταν το άτομο μιλά πίσω από την πλάτη του ενδιαφερόμενου. Αυτό γίνεται κυρίως για δυο λόγους:

1. Για να αποσυμπιέσει την ένταση της διαφωνίας.
2. Για να θέσει το τρίτο άτομο που ακούει ως βοηθό για να αλλάξει ο ενδιαφερόμενος.

Στις διευρυμένες οικογένειες, αυτή η εμπλοκή μπορεί να συμπεριλαμβάνει όλα τα μέλη σε ένα διάλογο, ακόμα και οικογενειακούς φίλους.

Ελαφριά τρίγωνα (εμπλοκή τρίτων)

Ένα από αυτά είναι το κουτσομπολιό και η συζήτηση των προβλημάτων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου που συνδέονται φιλικά. Κάτι τέτοιο δεν ενέχει κίνδυνο για την σχέση του ζευγαριού και είναι αντιθέτως ένας τρόπος να βελτιωθεί πιθανόν και η σταθερότητα. Οι Φιλιππινέζοι χρησιμοποιούν τη μεταφορά της πληροφορίας από το ένα μέλος της οικογένειας στο άλλο, μέχρι να φτάσει στον ενδιαφερόμενο, σε μια προσπάθεια εκείνος να αλλάξει. Αυτός είναι για εκείνους ένας τρόπος να κριτικάρεις κάποιον χωρίς να υπάρχει ανοιχτή διαμάχη.

Δια-γενεϊκες συμμαχίες

Παρατηρώντας πάλι τα δυο αυτά επίπεδα, θα λέγαμε ότι σε μια ατομικιστική κοινωνία η διατάραξη της ισορροπίας της οικογένειας όταν ένα παιδί γίνεται σύμμαχος με τον γονιό είναι σίγουρη. Από την άλλη πλευρά, αυτό είναι ένα συχνό φαινόμενο στις συλλογικές κοινωνίες, που δεν διαταράσσει ισορροπίες.

Η εξήγηση σε αυτό είναι ότι οι δυναμικές είναι προκαθορισμένες και δεν απειλούνται.

 Παράδειγμα τέτοιων τριγώνων είναι η χρήση της μητέρας από τα παιδιά σαν ενδιάμεσος προς τον πατέρα, σε αυστηρά πατριαρχικές κοινωνίες.

Συμμαχίες ίδιας γενιάς

Αυτές είναι πιθανό να γίνουν με ένα εξωτερικό άτομο φίλο ή ερωτικό σύντροφο και συμβάλλει στην απεξάρτηση του ατόμου από την οικογένεια, αν και μπορεί να βιωθεί από την ίδια σαν μια απειλή.

 Στην πραγματικότητα, δεν είναι όλα τόσο ξεχωριστά σε κοινωνίες και περιβάλλοντα. 

Ακόμα και οι πιο παραδοσιακές οικογένειες έχουν εξωτερικά ερεθίσματα και επιρροές, που συμβάλλουν στην αλλαγή τους.

Γενικά μιλώντας, θα λέγαμε ότι έτσι όπως είναι διαμορφωμένη η δική μας κοινωνία ο άμεσος τρόπος επικοινωνίας και όχι η εμπλοκή κάποιου τρίτου στην διαδικασία αυτή είναι ένας τρόπος που μας βοήθα να μεταφέρουμε το μήνυμα που θέλουμε στον άλλο, αλλά και να προστατέψουμε τον όποιο τρίτο θα έμπαινε ανάμεσα.....

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ..ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΖΩΗΣ....(NTR)

" Το Άλογο και ο Σπουργίτης.. "

Ήταν χειμώνας, χιόνια σκέπαζαν τα βουνά και τους κάμπους· κάτασπρες ήταν οι στέγες των σπιτιών.

Tα σπουργίτια δεν έβρισκαν τροφή και πεινούσαν.

Ένα σπουργίτι πέταξε στο στάβλο ενός αλόγου.– Mου δίνεις την άδεια να φάω κι εγώ λίγους σπόρους; του λέει. 

Όλα γύρω τα σκέπασαν τα χιόνια. 

Δε βρίσκω να φάω και πεινώ το άμοιρο. Aν έβρισκα, δε θα ζητιάνευα.

Tο άλογο αποκρίθηκε με καλοσύνη:

– Έλα κοντά με θάρρος και φάε όσο θέλεις. Eίναι εδώ αρκετό κριθάρι και για μένα και για σένα.

Tο σπουργίτι πλησίασε, κι έτσι έτρωγαν μαζί, σαν αγαπημένοι φίλοι. Aφού χόρτασε, το σπουργίτι είπε:

– Σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ πολύ. Mου έκανες μεγάλη χάρη και δε θα τη λησμονήσω. 

Kι ενώ πετούσε, έλεγε με το νου του:– H χάρη θέλει αντίχαρη. 

Mα τι μπορώ να κάμω, εγώ ο μικρός, στο μεγάλο και δυνατό άλογο;

Πέρασε ο χειμώνας, ήρθε η άνοιξη, κι ύστερα το καλοκαίρι. 

Πολύ μεγάλη ήταν η ζέστη.

 Πλήθος μύγες ήταν στο στάβλο και πείραζαν το άλογο και δεν το άφηναν να ησυχάσει.

 Tότε είπε ο σπουργίτης:– Nά ώρα, να κάμω κι εγώ κάτι στο καλό άλογο. 

Πέταξε μέσα στο στάβλο και κατάπινε τις μύγες.

Έτσι χόρταινε, μα και λευτέρωνε το φίλο του από τη μεγάλη ενόχληση.

 Tο άλογο χλιμίντριζε από ευχαρίστηση, σα να έλεγε στο σπουργίτη:

– Σ’ ευχαριστώ, αγαπητό μου σπουργιτάκι

**********************************************************************************

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. 

Είπε:
"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας" 

Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία,
η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ. 

Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,
η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.' 

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: 

"Ποιος λύκος νικάει;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ...............

"Αυτός που ταΐζεις."

*******************************************************************************

Μια πολύ όμορφη ιστορία...

Την ιστορία που θα σας διηγηθώ, μου την είπε ένα αηδόνι για δικούς του λόγους φυσικά, που δεν έκατσα να ρωτήσω.

Πριν πολλά πολλά χρόνια λοιπόν στην Ανατολή, βασίλευε ένας σπουδαίος αυτοκράτορας,έξυπνος όσο κάθε σοφός, μορφωμένος και ανίκητος στη μάχη.

Οι υπήκοοι του θα ήταν τυχεροί σε άλλες συνθήκες, όμως δυστυχώς, ο αυτοκράτορας ήταν καταραμένος...

Υπήρχαν πρωινά που ο μεγάλος άρχοντας ξυπνούσε γεμάτος χαρά και ευδαιμονία. 

Χάριζε τους φόρους στους πολίτες, ελευθέρωνε τους φυλακισμένους, έκανε συνθήκες ειρήνης και διοργάνωνε γιορτές που κρατούσαν μέχρι το πρωί.

Τα θησαυροφυλάκια όμως έτσι άδειαζαν, οι εγκληματίες αποθρασύνονταν, οι πολέμαρχοι λεηλατούσαν τα περίχωρα, και οι δουλειές ξέμειναν πίσω.

Κάποιες άλλες μέρες, ο αυτοκράτορας ξυπνούσε κακόκεφος.

Τότε καταργούσε τις γιορτές, και κλείδωνε το θησαυροφυλάκιο της χώρας. Κήρυττε πόλεμο στους γείτονες και στρατολογούσε άντρες και γυναίκες.

Εκτελούσε φυλακισμένους χωρίς δίκη, κακομιλούσε στην σύζυγο του. Η χώρα υπέφερε, και οι πολίτες επισης...

Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε για χρόνια και η χώρα, φύλλο στον άνεμο, έφτασε στο χείλος της καταστροφής.

Στο ενδιάμεσο των εξάρσεων, ο αυτοκράτορας παραπονιόταν για τις τρέλες του και παρακαλούσε τους σοφούς να του βρούνε μια λύση.

Και έτσι, οι λόγιοι και οι σοφοί της χώρας έβαλαν τα δυνατά τους για να λύσουν την κατάρα.

Αλχημιστές δοκίμασαν να ισορροπήσουν τα πέντε στοιχεία στο σώμα του, μοναχοί τον καθοδήγησαν να διαλογιστεί, μάγοι προσπάθησαν να διώξουν τα μοχθηρά πνεύματα.

Όλα δούλευαν για λίγο μόνο, και έπειτα από μερικές μέρες, ο αυτοκράτορας πάλι ξυπνούσε είτε κλαίγοντας είτε τραγουδώντας.

Κανείς δεν είχε τη λύση, μέχρι που κατέφθασε στην πόλη ένας άντρας με απλές μαύρες ρόμπες και ταπεινή όψη.

Οι φρουροί τον οδήγησαν μπροστά στον αυτοκράτορα που, τρέμοντας ο ίδιος το επόμενο του ξέσπασμα, είχε κλειστεί στην αίθουσα του θρόνου.

«Μεγάλε άρχοντα», είπε ο νεοφερμένος «σου έφερα ένα μαγικό δαχτυλίδι. Θα το βγάζεις πριν κοιμηθείς και θα το φοράς κάθε πρωί που θα ξυπνάς, και η κατάρα θα λυθεί».

Ο αυτοκράτορας πήρε το δαχτυλίδι, το κοίταξε και αμέσως χαμογέλασε.

Σηκώθηκε αμέσως από το θρόνο και ανακοίνωσε πως ήταν και πάλι ο άρχοντας της χώρας.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν,κυβέρνησε με φιλοψυχία, δικαιοσύνη και εγκράτεια,και η χώρα ευημέρησε στις καλές και τις κακές ημέρες.

Όταν ο βασιλιάς πέθανε, οι σοφοί του έβγαλαν το μαγικό δαχτυλίδι και το εξέτασαν.

Προς έκπληξη τους, δεν είχε καθόλου μαγεία επάνω του:ήταν ένα απλό σιδερένιο δαχτυλίδι, με μια μόνο επιγραφή στο εσωτερικό της.

Αυτή διάβαζε ο αυτοκράτορας, κάθε πρωί όταν άνοιγε τα μάτια του, και έπνιγε τις διαθέσεις της ημέρας.

Και τι έλεγε η επιγραφή; Ρώτησα το αηδόνι...

‹‹Έλεγε,......" Και αυτό θα περάσει»

*********************************************************************************

Μια φορά και έναν καιρό, εκεί ψηλά -ψηλά στον Ουρανό, όπου δεν υπάρχουν ούτε οι πίκρες, ούτε ο πόνος- πετούσαν, παίζοντας οι δύο Ψυχές.
Ας τις ονομάσουμε Μικρούλης και Μικρούλα.
Αυτές ήσαν ελεύθερες εκεί, ένιωθαν τόσο καλά και χαρούμενα, έπαιζαν μεταξύ τους, ακτινοβολώντας αντί της γήινης γλώσσας ένα τρυφερό-τρυφερό γαλανόλευκο φως.

- Σ' αγαπώ!- άφηνε την ακτίνα του Ουράνιου φωτός η μια Ψυχή, ζεσταίνοντας με την αγάπη της την άλλη.
- Και γω σ' αγαπώ ακόμη πιο πολύ- άφηνε εις απάντηση την δική της ακτίνα του φωτός η άλλη Ψυχή, ζεσταίνοντας με την αγάπη της την πρώτη.
- Εγώ σ' αγαπώ πιο πολύ!
- Όχι, εγώ σ' αγαπώ πιο πολύ!

Έτσι χαίρονταν αυτές χωρίς τα βάσανα, έχοντας στην διάθεσή τους ολόκληρο το Σύμπαν, πετώντας στα ατελείωτα πέρατά του με τρομερή ταχύτητα, ακτινοβολώντας παντού το φως: Σ' αγαπώ!

Οι Άγγελοι του Ουρανού χαμογελούσαν και χαίρονταν γι' αυτές τις δυο Ψυχές, που έπαιζαν αμέριμνες και απολάμβαναν την αγάπη μεταξύ τους.
Μια φορά η Ψυχή, που την έλεγαν Μικρούλα κοίταξε προς τα κάτω και είδε τον πλανήτη Γη.

- Μικρούλη! Τι λες, δεν πάμε εκεί κάτω να δούμε πως είναι;

- Όχι, δεν χρειάζεται, Μικρούλα! Καλά είμαστε εδώ. Εκεί κάτω θα χαθούμε και δεν θα είμαστε μαζί.

- Μικρούλη! Θέλω να πάω εκεί κάτω να δω πως είναι. Θα με αφήσεις μόνη;

- Άκουσέ με, Μικρούλα! Θα μας ποτίσουν πριν την ενσάρκωση με το νερό την Λήθης και θα δυσκολευτούμε πάρα πολύ να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον. Έτσι θα μπλεκόμαστε με τον κάθε τυχόντα με την κρυφή ελπίδα να βρούμε στο πρόσωπό του ο ένας τον άλλον και στο τέλος θα απογοητευόμαστε και θα βασανιζόμαστε. Μπορεί να μην βρεθούμε ποτέ και να περάσουμε όλη την γήινη ζωή ψάχνοντας ο ένας τον άλλον. Καλύτερα ας μείνουμε εδώ, Μικρούλα!

- Μη φοβάσαι, Μικρούλη! Ακόμα κι' αν δεν βρεθούμε εκεί κάτω- πάλι θα γυρίσουμε εδώ και πάλι θα βρεθούμε. Θέλω να δω πως είναι εκεί κάτω! Έλα, πάμε, Μικρούλη!

- Εντάξει, αφού το θέλεις τόσο πολύ -απρόθυμα απάντησε ο Μικρούλης- θα έλθω μαζί σου εκεί κάτω, αλλά να θυμάσαι- θα περάσει πάρα πολύς καιρός ως που να ανταμωθούμε και αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον.

- Δεν πειράζει! Έτσι θα μάθουμε να αγαπάμε και να εκτιμάμε ακόμη πιο πολύ ο ένας τον άλλον,- είπε η Μικρούλα.

Οι Ψυχές του Μικρούλη και της Μικρούλας ήλθαν στον Άγγελο της Ενσάρκωσης.

- Θέλουμε να πάμε κάτω στην Γη.
- Το σκεφτήκατε καλά αυτό;- τους ρώτησε ο Άγγελος.
- Ναι. Αποφασίσαμε να πάμε κάτω και να δούμε πως θα είναι εκεί τα πράγματα για μας.
- Εντάξει τότε, ετοιμαστείτε για την ενσάρκωση,- τους είπε ο Άγγελος.- Ποιος από σας θέλει να γεννηθεί πρώτος; Ποιος θα κατέβει πρώτος κάτω στην Γη;

Ο Μικρούλης και η Μικρούλα κοιταχτήκανε, κάνοντας ο ένας στον άλλον την βουβή ερώτηση-ποιος;

- Εγώ θα κατέβω πρώτος- είπε ο Μικρούλης- αλλά εσύ Μικρούλα μην αργήσεις πολύ να έλθεις, μην μ' αφήνεις για πολύ καιρό μόνο μου εκεί.
- Εντάξει- του είπε η Μικρούλα- μετά από σένα και γω θα κατέβω αμέσως. Πήγαινε τώρα.

Ο Μικρούλης, κοιτώντας για τελευταία φορά την Μικρούλα, που για πρώτη φορά θα την άφηνε μονάχη, πλησίασε στενοχωρημένος τον Άγγελο της Ενσάρκωσης.

- Πρέπει να πιεις όλο το νερό της Λήθης- του είπε ο Άγγελος- θα ξεχάσεις τα πάντα- ποιος είσαι στην πραγματικότητα, ποια είναι η Μικρούλα σου, δεν θα θυμάσαι τίποτε πια, αλλά μέσα σου θα διατηρηθεί εκείνο το θολό αίσθημα του κάτι που ήταν παλιά και μ' αυτό το αίσθημα εσύ θα προσανατολίζεσαι εκεί κάτω στην Γη. Και τώρα πιες το νερό της Λήθης!

Ο Μικρούλης έριξε για άλλη μια φορά το βλέμμα του στην Μικρούλα, ρωτώντας την βουβά- να το πιω;
Πιες! - το ίδιο βουβά με το βλέμμα της του απάντησε η Μικρούλα- και γω θα πιω μετά από σένα.

Ο Μικρούλης ήπιε όλο το νερό και αμέσως ξέχασε τα πάντα- ποιος είναι, ποια είναι η Μικρούλα έγινε τελείως διαφορετικός, δεν θυμόταν απολύτως τίποτε.
Τον έριξαν κάτω στην Γη στην κοιλιά μίας μάνας που του διάλεξαν οι Άγγελοι από πάνω.
Λίγο αργότερα τα ίδια έκαναν και στην Μικρούλα. Και αυτή ξέχασε τα πάντα.
Μόνο ένα θολό αίσθημα έμεινε και στους δυο- το σημάδι του παρελθόντος, - αυτή η ακατανόητη φωνή, που κάποια φορά ψιθύριζε, και κάποια φορά φώναζε μέσα τους:

- Όχι! Δεν είναι αυτός! Όχι, δεν είναι αυτή! Μα που βρίσκεται ο δικός μου, 
Θεέ μου;!
Που βρίσκεται η δική μου, Θεέ μου;! 

Από τότε πέρασαν πάρα πολλά χρόνια. 
Ο Μικρούλης και η Μικρούλα δεν κατάφεραν να βρεθούν, είχαν χαθεί μέσα στο ατελείωτο χείμαρρο της γήινης ζωής, συνάπτοντας σχέσεις με τους άλλους, με την τυφλή ελπίδα- μήπως τελικά είναι αυτός; Μήπως τελικά είναι αυτή;
Ο καθένας τους έχει κάνει την δική του οικογένεια και ανήκε πια οριστικά αλλού.
Είχαν χάσει την κάθε ελπίδα να βρει ο ένας τον άλλον στην Γη, απλά περίμεναν την ώρα της αντάμωσης στον Ουρανό για να πουν ο ένας στον άλλον τόσα πράγματα, που δεν χωράει ο νους....

Όμως οι Άγγελοι του Ουρανού αποφάσισαν να τους οργανώσουν την συνάντηση- και αυτοί τελικά συναντήθηκαν, αλλά όχι ελεύθεροι πια.

Τους άφησαν να δουν ο ένας τον άλλον μόνον από μακριά για να θυμηθούν εκείνα, που προ πολλού είχαν ξεχάσει μέσα στα βάσανα και τις δοκιμασίες της γήινης ζωής........

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΓΓΕΛΟΙ????(NTR)

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΓΓΕΛΟΙ????

-Μαμά, υπάρχουν αληθινοί άγγελοι; ρώτησε η Λιένα.

-Δεν ξέρω, μωρό μου. Ίσως ναι, αλλά μάλλον δε μοιάζουν όπως τους δείχνει αυτό το βιβλίο, είπε η μαμά δείχνοντας το βιβλίο που ξεφύλλιζε η τετράχρονη Λιένα.

-Εγώ θα πάω να ψάξω για να δω αν υπάρχουν και πώς είναι, είπε με παιδικό πείσμα η μικρή.

-Δεν είναι άσχημη ιδέα. Τι θά λεγες νά ρθω κι εγώ μαζί σου, μωρό μου;

-Δεν είμαι μωρό πια! Κοίτα πόσο ψηλή είμαι!

-Έχεις δίκιο, αλλά είναι τόσο ωραία μέρα που θά θελα κι εγώ να κάνω μια βόλτα.

Ξεκίνησαν λοιπόν μαζί, το κοριτσάκι τρέχοντας και πηδώντας, κι η μαμά σέρνοντας το κουτσό της πόδι.

Ξαφνικά, βλέπουν να έρχεται μια άμαξα που την οδηγούσε μια πεντάμορφη κοπέλα, με ξανθά μαλλιά και διαμάντια και κοσμήματα στο λαιμό και στα μπράτσα.

-Είσαι άγγελος;, τη ρώτησε η Λιένα όταν πλησίασε.

Η κοπέλα δεν απάντησε, αλλά κοίταξε λοξά και παγωμένα το παιδί. Ύστερα έδωσε μια στα γκέμια του αλόγου και αυτό τινάχτηκε μπροστά σαν αστραπή, γεμίζοντας με σκόνη την κακόμοιρη τη Λιένα. Η μαμά της την πήρε στην αγκαλιά της και της καθάρισε τα χείλη, το πρόσωπο και τα ρούχα από τη σκόνη.

-Δεν ήταν άγγελος, είπε η Λιένα.

-Μάλλον όχι, συμφώνησε η μητέρα.

Συνέχισαν το δρόμο τους, το κορίτσι πηδώντας και τρέχοντας και η  μητέρα σέρνοντας το κουτσό πόδι της.

Στη στροφή του δρόμου αντάμωσαν  μια όμορφη κοπέλα ντυμένη στα ολόλευκα. Τα μάτια της ήταν φωτεινά σαν αστέρια και το πρόσωπό της λευκό σαν το χιόνι.

Η Λιένα έτρεξε και την αγκάλιασε.

-Εσύ είσαι πραγματικά άγγελος, της είπε. Τώρα είμαι σίγουρη.

-Παλιόπαιδο!, έκανε αυτή θυμωμένη.

-Μου λέρωσες το ολόλευκο φόρεμά μου! Πως θα συναντήσω τώρα τον πρίγκιπα

Πραγματικά εκείνη τη στιγμή φάνηκε από μακριά ένας πρίγκιπας καβάλα στο άσπρο άλογό του. Η κοπέλα έσπρωξε βίαια τη μικρή από την αγκαλιά της, χωρίς καν να της περνά από το μυαλό πόσο πιο ελκυστική θα ήταν στα μάτια του νέου με ένα παιδί στην αγκαλιά.

Η Λιένα βρέθηκε για άλλη μία φορά χάμω, με σκόνη στα χείλη, στο πρόσωπο και στο φόρεμά της. Έβαλε τα κλάματα. Η μητέρα της την πήρε αγκαλιά και της σκούπισε τα ρούχα και τα δακρυσμένα μάτια.

-Ούτε αυτή ήταν άγγελος! έβγαλε το συμπέρασμα.

-Μάλλον όχι, ξανά ειπε η μητέρα.

-Ας βαδίσουμε όμως ακόμα λίγο. Μπορεί να βρούμε κάπου έναν πραγματικό άγγελο.

-Όχι, μαμά. Νιώθω τόσο κουρασμένη! Πώς θα γυρίσω με τα πόδια στο σπίτι μας;

-Γιατί νομίζεις ότι ήρθα μαζί σου; Θα σε πάω εγώ αγκαλιά!

Με το κοριτσάκι σφιχτά στην αγκαλιά της η μητέρα πήρε το δρόμο της επιστροφής, τραγουδώντας του με χαμηλή φωνή τα αγαπημένα του τραγούδια.

Ξαφνικά η Λιένα σήκωσε το κεφαλάκι της από τον ώμο της μάνας της και την κοίταξε στα μάτια:

-Μανούλα, μήπως είσαι εσύ ο άγγελος;

-Τι σκέψη κι αυτή, Λιενούλα! Που ακούστηκε άγγελος με τετοιο.... φουστάνι; απάντησε η μητέρα γελώντας καλόκαρδα

-Εσυ μανουλα εισαι.....!!!!!! Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ!!!!!

Οπως και σε κάθε ατομο ~~~η Μανουλα ~~~ είναι Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ!!!!!

Και τον ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΠΑΝΤΑ!!!!!!!!!!

ΑΓΑΠΩ ΕΜΕΝΑ .....ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ!!!!!(NTR)

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.

 Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος  με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ.....

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

 Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις,την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. 

Από τότε κατάφερα να γαληνέψω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.

 Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον.

 Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά,ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

 Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα.

Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”.Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο.
 Έτσι έσφαλλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ. 

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζώ στο παρελθόν και να ανησηχώ για το μέλλον μου.
Τώρα ζώ περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν.

Έτσι σήμερα, ζώ την κάθε μέρα και αυτό το λέω ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο.

 Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο.
Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

 Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες.

Σήμερα ξέρω ότι ~~!!~~ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ~~!!~~

ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ!!!!!!!!!!(NTR)

Αγάπα σεαυτόν

«…αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθ. κβ”, 37-39).

Ας μου επιτραπεί να χρησιμοποιήσω την ευαγγελική αυτή περικοπή ως εφαλτήριο για την αποτύπωση κάποιων σκέψεων. 

Δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει ότι στο χωρίο αυτό αποτυπώνεται η ιδέα του αλτρουισμού και της αλληλεγγύης.

 Τουλάχιστον αυτό γίνεται αντιληπτό με την πρώτη ανάγνωση. Δεν πρέπει, ωστόσο, να παραβλέψουμε ότι σε αυτή τη γραμμούλα υποκρύπτεται και μία άλλης μορφής αγάπη, η αγάπη για τον εαυτό μας.

Αυτή θεωρείται ως πρόκριμα, ως θεμελιώδης προϋπόθεση για να καταστεί εφικτή η αγάπη προς οποιονδήποτε άλλον. 

Μ’ αυτή θα ασχοληθώ κι εγώ.

 Με την ουσιαστική γνώση και βαθιά κατανόηση της ίδιας μας της ύπαρξης. Επομένως, ξεκινώ παραφράζοντας το παραπάνω χωρίο και λέω στον καθένα ξεχωριστά: «ΑΓΑΠΑ ΣΕΑΥΤΟΝ».

 Για μένα, αυτή είναι η πρώτη εντολή, η βασική αρχή, το θεμέλιο εκείνο, το μόνο γερό και στέρεο βάθρο πάνω στο οποίο μπορεί να οικοδομηθεί καθετί άλλο. 

Ας διευκρινίσω όμως στο σημείο αυτό πως δεν υποβαθμίζω σε καμία περίπτωση τη σημασία της αγάπης για παιδιά, γονείς, συντρόφους, φιλικά πρόσωπα και άλλους..... 

Απλώς τώρα επέλεξα να μιλήσω για τη συγκεκριμένου είδους αγάπη.

Φαίνεται δεδομένη αυτή. Αμφιβάλλω όμως αν είναι όντως έτσι. 

Σήμερα ξεχάσαμε να αγαπάμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Ξεχάσαμε να τον σεβόμαστε. 

Ξεχάσαμε να τον υπολογίζουμε. 

Πού είναι τα ειλικρινή και τρυφερά αισθήματα απέναντι του;

 Πού είναι η αξιοπρέπεια που του αρμόζει; 

Γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι η ευτυχία βρίσκεται μέσα μας;

Περιμένουμε μια ζωή άλλους, από μηχανής θεούς, για να φέρουν στην ασπρόμαυρη καθημερινότητα τη χαμένη αγάπη, τη χαμένη χαρά, τη χαμένη ομορφιά και να τη γεμίσουν με χρώματα και φως. 

Μάταια τους περιμένουμε.

 Αυτό που μας λείπει και αναζητούμε απεγνωσμένα βρίσκεται εντός μας.

Εμείς θα φέρουμε την αγαλλίαση στην καρδιά μας, την ευτυχία, την πληρότητα, την ηρεμία, την αυτάρκεια, την ισορροπία.

Γι’ αυτό ας ξεκινήσουμε από εμάς πρώτα. 

Το ξέρω πως δεν είναι εύκολο. 

Δεν επιτυγχάνεται στιγμιαία αλλά είναι ένα διαρκές ταξίδι, μια επίπονη προσπάθεια που απαιτεί υπομονή, κόπο και χρόνο, που δυστυχώς σήμερα δεν διαθέτουμε. 

Πρέπει όμως να επιμείνουμε.

 Πρέπει. Το οφείλουμε στον εαυτό μας. 

Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτόν.

Αναγνωρίζω βέβαια ότι αγαπήσαμε τον εαυτό μας.

 Πολύ μάλιστα. Αλλά αυτό έγινε με το λάθος τρόπο.

 Δεν τον αγαπήσαμε ουσιαστικά, με κατανόηση, με ειλικρίνεια, με τρυφερότητα, με ευαισθησία, συμπόνια, επιείκεια, εκτίμηση και σεβασμό (κάθε λέξη που αναφέρω έχει τη σημασία της). 

Τον αγαπήσαμε μ’ έναν τρόπο που οδήγησε στο ακριβώς αντίθετο άκρο, αυτό που τουλάχιστον εγώ απεχθάνομαι: την έπαρση, την αλαζονεία, την υπεροψία, το ναρκισσισμό και τον κομπασμό. 

Τον αγαπήσαμε μ’ έναν τρόπο που οδήγησε σε νοσηρές καταστάσεις, όπως η αυτοταπείνωση, ο υποβιβασμός, ο εξευτελισμός.

Αγαπήσαμε τον εαυτό μας μ’ έναν τρόπο που ψαλίδισε τις φτερούγες της ψυχής μας και δεν την άφησε να πετάξει για να βρει το δρόμο της. 

Γιατί η καταγωγή της και ο μόνος προορισμός της είναι η αγάπη.

Εγώ πάντως δεν μπορώ να δεχτώ κάτι άλλο. 

Αγαπήσαμε τον εαυτό μας μ’ έναν τρόπο που δηλητηρίασε κάθε αληθινό δεσμό μαζί του. 

Έναν τρόπο που μαράζωσε κι εμάς τους ίδιους και τις σχέσεις μας με τους άλλους. 

Έναν τρόπο που έδωσε έμφαση σε οτιδήποτε εφήμερο, φθαρτό, εξωτερικό χωρίς να επενδύσει στην καλλιέργεια της ομορφιάς της ψυχής μας.

 Έναν τρόπο που ήταν κομμένος και ραμμένος στα πρέπει των άλλων και όχι στα δικά μας θέλω.

 Μα είναι δυνατόν να ζούμε για τους άλλους και όχι για εμάς; Δική τους είναι η ζωή; 

Αυτοί θα πληγωθούν; Αυτοί θα μας πουν ευχαριστώ;

Ποτε δεν καθίσαμε να συνομιλήσουμε με τον εαυτό μας. 

Είχαμε χρόνο για οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό. Ανάθεμα κι αν ακούσαμε τι ήθελε να πει. 

ΔΕΝ  τον ρωτήσαμε ποτέ 

«Τι θα σε κάνει ευτυχισμένο; Τι λαχταράς, ψυχή μου; Τι επιθυμείς πραγματικά, καρδιά μου;».

Μια ζωή προσπαθούμε να δείχνουμε καλύτεροι από τους άλλους, όχι όμως για κάποιο σπουδαίο λόγο.

 Όχι γιατί έτσι θα βελτιωθούμε πραγματικά αλλά μόνο για το φαίνεσθαι. 

Μόνο για την προβολή. 

Μόνο για να φάμε, για να κατασπαράξουμε τον άλλο.

 Για να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε κάποιον που θεωρούμε ανώτερό μας.

Ποιον να φτάσεις; 

Ποιον να μιμηθείς; 

Ποιον;

Πες μου, ποιον;

 Μα δεν μπορείς να καταλάβεις ότι είσαι ξεχωριστός;

Ότι είσαι σπουδαίος; 

Ότι όμοιός σου δε θα υπάρξει ποτέ; 

Γιατί δεν βλέπεις ή δεν θες να δεις τη μαγεία που υπάρχει μέσα σου; 

Καθένας αξίζει τόσα πολλά. 

Καθένας μπορεί να προσφέρει τόσα πολλά. Καθένας είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Ένα θαύμα. Ναι! Αυτό είσαι......

 Εσύ έχεις κάτι που σίγουρα δεν έχω εγώ και εγώ μπορεί να έχω κάτι που ίσως δεν έχεις εσύ.

 Αγκάλιασε με τα πιο τρυφερά αισθήματα το ίδιο σου το είναι και λάτρεψε την ύπαρξή σου.

 Όταν απευθύνεσαι στον εαυτό σου, χρησιμοποίησε τα πιο όμορφα λόγια.

Συμπεριφέρσου με γλυκύτητα. 

Ξέρεις, η επαφή μαζί του απαιτεί λεπτούς χειρισμούς. 

Αγάπα αυτό που είσαι. 

Να είσαι περήφανος γι’ αυτό. 

Αγάπα την ίδια σου την υπόσταση, το κάθε κύτταρό σου. 

Τόσο απλά! 
Αν εχεις μια βαθιά επίγνωση του ποιος είσαι, αν πατάς γερά στα πόδια σου, αν γενικά είσαι ευτυχισμένος με αυτό που είσαι, τότε απλόχερα μπορείς να δώσεις χωρίς καν να περιμένεις αντιπαροχές. 

Σε κάθε επίπεδο. 
Τότε μπορείς να μοιράσεις τα κομμάτια σου εδώ κι εκεί, χωρίς να συντριβείς. Τότε ίσως να μπορέσει να εφαρμοσθεί και η εντολή του εισαγωγικώς αναφερθέντος ευαγγελικού χωρίου, ώστε να γίνει ένα βήμα
προς την αγάπη και για τους άλλους......