ΕΡΩΤΑΣ=ΧΗΜΕΙΑ??????(NTR)

***Έρωτας είναι να έχεις όλα τα αστέρια και εσύ να θέλεις μόνο ένα, να έχεις τον ωκεανό και συ να θέλεις μια σταγόνα, να έχεις όλο το κόσμο και εσύ να θέλεις μόνο εκείνη/ ον ….***

Ερωτας = Χημεια ;

Ένας φίλος μου είπε, ότι ο έρωτας είναι ένας τύπος από την χημεία…
…που αν περάσει το πρώτο 18μηνο, αυτός ο τύπος χάνεται!
Σκέπτομαι… Ναι, ωραία, είναι χημεία…, συμφωνώ απόλυτα!
Και μάλιστα μια χημεία που όταν βρεις το άλλο μισό του τύπου, μπορεί να προκαλέσει μια τρομερή έκρηξη από συναισθήματα .

Δεν θα συμφωνήσω όμως ότι μετά από 18 μήνες (βάζουν και χρονικό περιθώριο οι επιστήμονες) αυτός εξαντλείται!
Έτσι του έδωσα την εξής απάντηση
- Μπορεί να εξαντληθεί, μπορεί και να χαθεί, όπως επίσης μπορεί καν να μην φτάσει εκεί που λένε, αλλά όμως δεν μπορεί να τελειώνει πάντα στο 18μηνο.
- Με κοιτά,.... δηλαδή;
- Κοίτα. Ας το δούμε σαν να είναι ένας μαθηματικός τύπος χημείας:

Έρωτας = Έλξη + πόθος (ερωτική επιθυμία)

 Χ  διάρκεια.

Ας το αναλύσουμε....

Αν κάποιο από αυτά τα στοιχεία φύγει, τότε ναι, ο έρωτας μπορεί να διαλυθεί. 

Αν όμως κάποιο από αυτά τα στοιχεία ενδυναμωθεί, τότε συνεπάγεται .....ότι θα προκληθεί αγάπη!

- Εσύ λες ότι τελειώνει.... Ωραία, εγώ παίρνω τον τύπο και τον αλλάζω 

Έρωτας = έλξη + πάθος Χ διάρκεια/θέληση Χ (αντοχή + επιθυμία)...

Αν ο έρωτας έχει όλα αυτά τα συστατικά θα εξελιχτεί σε αγάπη.

Από την άλλη, αν πούμε ότι κάποιο από αυτά τα στοιχεία εξαφανιστεί

 - στο χέρι μας είναι - τότε πρέπει εμείς οι ίδιοι να βάλουμε μέσα στο τύπο αυτό, ένα άλλο στοιχείο που μπορεί να μας δώσει πίσω αυτό που πάει να χαθεί!!!!!

Ο έρωτας λοιπόν αποτελείτε από : 

Το άλλο κομμάτι του εαυτού μας που ερωτευόμαστε +
Το alter ego+
Το άλλο μου εγώ+
Η ανάγκη μας να θέλουμε κάποιον  πολύ.

 Τόσο πολύ που να μην μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτόν. +

Να είμαστε μαζί του και να γεμίζουμε χαρά και δύναμη, ηρεμία και γαλήνη.+
Αν αυτό το άτομο είναι μακριά να θέλουμε απεγνωσμένα να είμαστε κοντά του. +
Να περνάμε τόσο όμορφα στην αγκαλιά κάποιου και να νοιώθουμε πως όλος ο κόσμος βρίσκεται στα πόδια μας.+

Νιώθουμε να λειτουργούν και 5 αισθήσεις μας, νιώθουμε να πλησιάζουμε το Θεό αλλά και τον θάνατο.+
Νιώθουμε ότι όλα τα προβλήματα είναι λυμένα ή μπορούν να ξεπεραστούν με την παρουσία του άλλου. +

Να φαίνονται  όλα μικρά μπροστά σε αυτή την συνεύρεση την ερωτική, την σωματική, την επαφή με όποιον τρόπο. Ακόμα και στην πλατωνική μορφή της σχέσης. +
Αν δεν έχει γίνει ο άλλος δικός μας, μόνο και μόνο η παρουσία του να μας γεμίζει την ψυχή.......

Αυτά λοιπόν τα στοιχεία είναι που κάνουν τον έρωτα να εξελίσσεται και να περνά στο ανώτερο στάδιο της χημείας που λέγετε αγάπη!

θα σας δώσω ένα αποτέλεσμα που βγήκε από μια ομάδα επιστημόνων που ερεύνησε τον έρωτα και έβγαλε το εξής συμπέρασμα:

Οι ειδικοί εξηγούν τον  έρωτα, ως ένα παιχνίδι των ορμονών που ξεκινάει σαν ένας διάλογος εξ αποστάσεως μεταξύ δύο ανθρώπων χάρη στις φερομόνες. 

Αυτές εκκρίνονται από αδένες, που βρίσκονται κοντά στα γεννητικά όργανα και χωρίς να το συνειδητοποιούμε εισχωρούν στο οσφρητικό μας σύστημα, στη συνέχεια στον εγκέφαλό μας και... ο  έρωτας

«χτυπάει κατακούτελα».

Στη συνέχεια, ένα χαμόγελο, μια ματιά, μια κουβέντα κινητοποιούν μέσα μας ευχάριστα συναισθήματα που κι αυτά με τη σειρά τους προκαλούν έκκριση αδρεναλίνης και ντοπαμίνης, κάτι που μας κάνει να χρειαζόμαστε και να επιθυμούμε σφοδρά την παρουσία του άλλου... 

Ένας έρωτας γεννιέται.

 O έρωτας αυτός μπορεί να είναι πράγματι πολύ δυνατός και να οδηγήσει σε μια έντονη και βαθιά ερωτική σχέση.

Τελικά είναι ένα μυστήριο ο έρωτας…
 Ένα μυστήριο, που ποτέ και κάνεις μας δεν θα μπορέσει να το εξηγήσει ακριβώς, αλλά ούτε και να δώσει την χρονική διάρκεια του, ούτε την εξέλιξή του….
Ένα μυστήριο που λέγεται “έρωτας”, δεν ξέρεις που ,πως κι από πού θα σου έρθει στο κεφάλι - εύχομαι να μην έρθει κατακούτελα - ένα άγνωστο μυστήριο που έχει μείνει ανεξιχνίαστο στο πέρασμα του χρόνου!

Είναι ένα μυστήριο, που ο καθένας μας αν κάθησει και  ασχοληθει - γιατί το θέλει πραγματικά - και το λύσει, τότε ένα είναι σίγουρο....
 Θα είναι πιο δυνατός στην ζωή έχοντας μαζί του το άλλο του μισό!

ΕΡΩΤΑΣ Η ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ….(NTR)

Ερωτομανία (ή αλλιώς σύνδρομο του rambault από τον Γάλλο ψυχίατρο που το 1921 δημοσίευσε ένα πολύ καλό review πάνω στο θέμα)

 είναι μία αυταπάτη, 

στην οποία ένα άτομο έχει την πεποίθηση ότι, ένα άλλο άτομο -συνήθως μεγαλύτερο σε ηλικία υψηλού κοινωνικού status και μακριά από το περιβάλλον του ασθενή- είναι ερωτευμένο μαζί του....

Η ασθένεια εμφανίζεται συχνά κατά την διάρκεια της ψύχωσης ιδιαίτερα σε ασθενείς με σχιζοφρένεια, χρόνια παραληρητική διαταραχή ή και διπολική διαταραχή σε μανιακή φάση.

Κατά την διάρκεια της ασθένειας, ο/η ερωτομανής, πιστεύει ότι ένας κρυφός θαυμαστής εκφράζει τον έρωτα του μέσα από τηλεπάθεια, σήματα, ειδικές ματιές ή μέσω των ΜΜΕ. Συνήθως τότε ο ασθενής στέλνει κάρτες, δώρα ή μηνύματα....

Η ερωτομανία συνδέεται συχνά με τη βασανιστική αγάπη ή την έμμονη αγάπη ή τον παθολογικό έρωτα....

Το πυρηνικό σύμπτωμα της διαταραχής είναι ότι, ο πάσχων έχει μια ακλόνητη πεποίθηση πως ένας κρυφός θαυμαστής είναι ερωτευμένος μαζί του.

 Σε ορισμένες περιπτώσεις ο πάσχων μπορεί να πιστεύει ότι πολλοί θαυμαστές είναι ερωτευμένοι μαζί του. 

Υπάρχουν τρία στάδια της ασθένειας:

-Το στάδιο της αναμονής (που μπορεί να διαρκέσει έως και χρόνια), όπου ο ασθενής περιμένει το είδωλο του να εκδηλωθεί.

-Το στάδιο όπου αρχίζει να βλέπει ότι το είδωλο του δεν ανταποκρίνεται στον έρωτα του, με αποτέλεσμα να έχει τάσεις αυτοκτονίας και να πέφτει σε κατάθλιψη.

-Το τελικό στάδιο, όπου ο ασθενής αρχίζει και γίνεται επιθετικός ακόμα και σε τρίτα πρόσωπα, τα οποία νομίζει ότι στέκονται εμπόδιο στην επιτυχία τους.

Στα αίτια της ασθένειας περιλαμβάνονται:

-Η έλλειψη αγάπης από την ζωή του ασθενή

-Η ανυπαρξία του σωστού ανδρικού/γυναικείου προτύπου, για την ομαλή ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου

-Η απειρία στον έρωτα από την πλευρά του ασθενή, με αποτέλεσμα να παρεξηγεί αθώες κινήσεις όπως η στάση του σώματος

Η θεραπεία μπορεί να γίνει με τα αντιψυχωσικά και ενδεχομένως να διαρκέσει από μήνες έως και χρόνια.

Παραδείγματα ερωτομανίας εντοπίζουμε, για παράδειγμα, στη γαλλική ταινία 

«Μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά», όπου πρωταγωνιστεί η Ωντρέ Τοτού, γνωστή από την ταινία «Αμελί». 

Στην ταινία «Enduring Love» επίσης έχει γραφτεί τραγούδι από το συγκρότημα Dream Theater με τίτλο Ερωτομανία.

Πλατωνικός Ερωτας.......(NTR)

Ο περίφημος πλατωνικός έρωτας προέκυψε από τη θεωρία του Πλάτωνα για τον έρωτα.  Πριν αναλύσουμε τον πλατωνικό έρωτα σαν στοιχείο της καθημερινότητας μας, ας δούμε τι ήταν ο έρωτας κατά τον Πλάτωνα, καθώς έχει αρκετές διαφορές σε σχέση με αυτό που θεωρούμε εμείς σήμερα πλατωνικό έρωτα.

Ο ΕΡΩΤΑΣ στην Αρχαια Ελλαδα... ήταν αντικείμενο πολλών συζητήσεων και φιλοσοφικών αναζητήσεων. Οι μεγάλοι σοφιστές και φιλόσοφοι της εποχής είχαν διαφωνήσει πολλές φορές για το τι είναι  ο έρωτας, αλλά κάποιοι όπως ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης αντιμετώπισαν τον έρωτα από μια άλλη, κάπως ασυνήθιστη σκοπιά.

Ο Πλατωνικός Έρωτας στην Αρχαιότητα...

Ο Πλάτωνας θεωρεί ότι ο έρωτας είναι μια εφαρμογή της ηθικής και ότι η ιδέα του έρωτα υπάρχει στο θεό σε καθαρή κατάσταση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι υπάρχει ως ιδέα, και δεν έχει σχέση με την ηδονή που είναι φθαρτή και παροδική.

Ο έρωτας που αφορά το θεό είναι για τον Πλάτωνα μια ιδέα γεμάτη πάθος, αλλά όχι για τη σαρκική επαφή, αλλά για το ηθικό και φυσικό κάλλος. Επομένως, μπορούμε να μοιάσουμε στο θεό μόνο αν αγαπάμε την ομορφιά, χωρίς κάποια άλλη διέγερση, χωρίς δηλαδή να επιζητούμε τον αισθησιακό πόθο.

Ο Πλάτωνας θεωρεί ότι έρωτας είναι η ανάγκη και η ορμή να γνωρίσουμε κάτι καινούριο και να το μάθουμε, με τον τρόπο που ένας ερωτευμένος αναζητά και θέλει να μάθει αυτόν που αγαπά περισσότερο. Έτσι και η ψυχή έλκεται από τις ιδέες, τις οποίες γνωρίζει πριν ακόμα ενωθεί με το σώμα του ανθρώπου. Το σημαντικό επομένως για τον Πλάτωνα είναι να κατανοήσουμε ότι η ψυχή και ο έρωτας μπορούν να ταυτιστούν, ή έστω να αποτελέσουν ένα κοινό στοιχείο.

Ο έρωτας κατά τον Πλάτωνα γεμίζει την ψυχή μας όταν επαναφέρει στη μνήμη μας ιδέες και απόψεις που είχαμε κάποτε γνωρίσει. Εξάλλου για τον φιλόσοφο, ο έρωτας είναι η τάση μας να κατακτήσουμε, όχι η ίδια η κατάκτηση. Σε αυτή τη θεωρία έχει βασιστεί όλη η ιδέα του πλατωνικού έρωτα όπως τον εννοούμε σήμερα: ο ιδανικός έρωτας που δεν έχει να κάνει με την κατάκτηση.

Απόσπασμα από το Συμπόσιο του Πλάτωνα για τον Έρωτα

…Αν τύχει κάποτε μάλιστα να συναντήσει το ίδιον εκείνο το πραγματικό του ήμισυ,
…τότε πλέον η συγκίνησή τους είναι εξαιρετική από το αίσθημα στοργής, κοινής καταγωγής, έρωτος. Ούτε στιγμή, θα έλεγα, δεν δέχονται ν” αποχωρισθούν.

…Οι ίδιοι δεν θα ήσαν σε θέση καν να εκφράσουν, τι θέλει επί τέλους ο ένας από τον άλλον. Διότι δεν είναι καθόλου δυνατόν να πιστευθεί, ότι είναι η ερωτική απόλαυση, και ότι επομένως χάριν αυτής ευχαριστούνται ο ένας από του άλλου την συμβίωση με πάθος τόσο σφοδρό. Κάτι άλλο είναι μάλλον -το βλέπει κανείς- αυτό που θέλει και των δύο η ψυχή, κάτι που δεν μπορεί να εκφράσει.

Διαισθάνεται όμως τι θέλει και το υποδηλώνει σκοτεινά.

Και αν, την ώρα που είναι πλαγιασμένοι μαζί, ερχόταν από πάνω τους ο Ήφαιστος με τα εργαλεία του και τους ρωτούσε:
«Τι είν” αυτό που ζητείτε, άνθρωποι, ο ένας από τον άλλον;»

Και αν εκείνοι δεν ήξεραν τι ν” απαντήσουν, και τους ρωτούσε και πάλι:
«Θέλετε μήπως αυτό; να μείνετε μαζί ο ένας με τον άλλον όσον το δυνατόν περισσότερο, ώστε και νύκτα και ημέρα να μην αποχωρίζεσθε;…»

Μόλις ακούσει αυτά, ούτε ένας -είμαστε βέβαιοι- δεν θα έλεγε όχι, ούτε θα εκδήλωνε άλλη επιθυμία. Αντίθετα θα πίστευε, πως άκουσε απαράλλακτα ό,τι τόσον καιρό τώρα ποθούσε, να ενωθεί και να συγχωνευθεί με τον αγαπημένο του, ώστε να γίνουν ένας αντί δύο.

Η αιτία τούτου είναι, ότι αυτή ήταν η πρωταρχική φύση και ότι κάποτε ήμασταν ολόκληροι.

    Του ολοκλήρου λοιπόν ο πόθος και η ορμή έχει τ” όνομα 
     ****Έρως****

***ΕΡΩΤΑΣ!!!!**(NTR)

Έρως ανίκατε μάχαν.....

Και να που είσαι πάλι κολλημένη στον τζάμι, κοιτάς το υπερπέραν χωρίς να διακρίνεις τίποτα το ιδιαίτερο.

Δεν ξέρεις αν είναι μέρα ή νύχτα, δεν έχεις δει καν το ρολόι, απλά περιμένεις, αναμένεις, ελπίζεις και αναπολείς!

Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε πιάσει τους εαυτούς μας να «φεύγουν», να «χάνονται» μέσα στο πλήθος, χωρίς να συγκρατούν πρόσωπα και σχόλια περαστικών, εκτός και αν αυτά σχετίζονται με τον «έναν», μ' εκείνον, μ' αυτόν που θέλουμε, που σκεφτόμαστε, που ποθούμε, που τελικά ερωτευόμαστε...

Τι είναι άραγε ο έρωτας;???

 Γιατί μας πιάνει και μας αφήνει το ίδιο αναπάντεχα κάθε φορά; Άραγε αποτελεί το μόνο απτό στοιχείο που μας υπενθυμίζει ότι είμαστε θνητοί και άρα αδύναμοι άνθρωποι; Ή απλά σηματοδοτεί το «διάλλειμα» της ρουτινιασμένης καθημερινότητας και ο καθένας μας τον «δημιουργεί» όταν θέλει να ψιλο-ξεφύγει;

Είναι κάτι που επιλέγουμε, όπως η ανάγκη μας για μια βόλτα ή ένα αστείο, ή απορρέει από την ίδια μας την φύση, ισάξια με την επιθυμία μας για τροφή και νερό;

Και αν τελικά είναι κάτι από τα παραπάνω - ή και τίποτα από αυτά - ποιος είναι ο γνώμονας με τον οποίο επιλέγουμε το έτερον μας ήμισυ;

Με μια πρόχειρη σκέψη θα απαντούσαμε πως από την στιγμή που ξέρουμε τι θέλουμε, ψάχνουμε πάντα αυτά τα κριτήρια, αυτά τα standars που θα πρέπει να πληροί ο χαρακτήρας κάποιου προκειμένου να μας εμπνεύσει το υψηλό αίσθημα που λέγεται «έρωτας». Κι όμως, πόσοι τελικά από τους πρώην μας έχουν κοινά στοιχεία; Πόσοι από αυτούς θα μπορούσαν να κάνουν ακόμα και παρέα μεταξύ τους; Προφανώς κανένας με κανέναν και άρα το ζήτημα επαναπροσδιορίζεται με περιθώρια λύσης το άπειρον...

Την ίδια ώρα που ποιητές και μουσικοί γεμίζουν σελίδες και δίσκους για χάρη του πολυσυζητημένου έρωτα, βγάζοντας «ψωμί» και καταθέτοντας ψυχή, οι επιστήμονες, ψυχολόγοι και ερευνητές έρχονται να προσδώσουν στο όλο θέμα, μια πιο πρακτική οπτική, τον βάζουν στο δοχείο και τον κατευθύνουν απευθείας στα εργαστήρια προς ανάλυση.

Πρωτοπόρος του εγχειρήματος ο Φρόυντ, ταύτισε τον έρωτα με την ανάγκη για ικανοποίηση της ερωτικής μας διάθεσης και ορμής. Ο Πλάτων από την άλλη, ταύτισε τον έρωτα με μια ηθική, με μια συνοπτική διαδικασία εκεχειρίας με τους Θεούς, γεγονός που θα τους χάριζε και την αιωνιότητα. Ποιος δεν θυμάται τον Θεό Έρωτα στην όψη του φτερωτού αγγέλου που "διασκέδαζε" να ενώνει τις ζωές των ανθρώπων με το περίφημο βέλος του;

Διαπιστώνουμε τον ωφελιμισμό που απορρέει από τις παραπάνω ψυχολογικές εκδοχές και θέλει τον άνθρωπο να ερωτεύεται γιατί επωφελείται, να επωφελείται και άρα να ερωτεύεται. Και όμως, τα πράγματα όσο ξεκούραστα και να δείχνουν μέσα από την λογική «άντρα θέλω, τώρα τον θέλω», ξεφεύγουν από αυτήν. Χειροπιαστό παράδειγμα, το γεγονός ότι ποτέ δεν ερωτευτήκαμε «κατά παραγγελία» ούτε κατά βούληση. Μάλιστα τις περισσότερες φορές ήμασταν ανυποψίαστες, ανέτοιμες, ακόμα και μη-διαθέσιμες για αυτό.

Ο Έριχ Φρομ υποστήριξε πως δεν υπάρχει καμία άλλη διαδικασία, τόσο ελπιδοφόρα και ψυχοφθόρα, όσο ο έρωτας, η οποία παρόλα αυτά αποτυγχάνει συχνότερα από οποιαδήποτε αντίστοιχη ανθρώπινη προσπάθεια ή ενέργεια.

Τα πρώτα συμπτώματα: 

Πρωταρχική αγωνία που σχετίζεται με το πως μας βλέπεις ο άλλος στο bar, αν έχουν σταθεί κολακευτικά τα μαλλιά μας πίσω απ' το αυτί και αν τελικά του αρέσουμε άβαφες.

 Στη συνέχεια, ένας ασυγκράτητος ενθουσιασμός που έχει να κάνει με την συνειδητοποίηση του πόσο όμορφή είναι η ζωή, τι χαζή ήμουν που δεν το είχα καταλάβει νωρίτερα και ξενυχτούσα αδιάκοπα και ανώφελα με παρέες που ούτε καν θυμάμαι τα ονόματά τους. 

Και, φυσικά μια δυναμική βεβαιότητα, ότι κανένας άνθρωπος πάνω στην γη, ανεξάρτητα από το τι δηλώνουν οι γονείς του, τον έχει αγαπήσει περισσότερο από όσο εμείς.

Συνειδητά ή ασυνείδητα ερωτευόμαστε το «τέλειο» ή έστω αυτό που θεωρούμε εμείς ως τέτοιο. Ευτυχώς για όλους η τελειότητα είναι κάτι το διαφορετικό από άνθρωπο σε άνθρωπο, κάτι το υποκειμενικό και έτσι αφήνει τον καθένα μας να βγει «στην γύρα», ψάχνοντας για το δικό του μισό, το οποίο θα του εφαρμόζει άριστα και δεν θα μπορεί να το «δανειστεί» κανείς άλλος. 

Προφανής η κτητικότητα, αλλά και η αυταπάτη που γεννά ο ανθρώπινος εγκέφαλος στην προσπάθεια να ωραιοποίησει τον καλά βιωμένο του κόσμο και να τον επαναδιατυπώσει πάνω σε πιο «χρωματιστό φόντο».

Αμερικάνοι ερευνητές, αντιτιθέμενοι στην φροϋδική αντίληψη, αποδεσμεύουν τον έρωτα από την σεξουαλική διέγερση. Αντίθετα, τον θέτουν στα όρια μιας βιολογικής ανάγκης, όπως αυτή του ύπνου, χωρίς την οποία δεν θα μπορούσαμε να «τα βγάλουμε πέρα».

Το State University της Νέας Υόρκης ερεύνησε το ζήτημα σε ένα πεδίο ανάλυσης 2.500 τομογραφιών από 17 «ερωτευμένους» εγκεφάλους που διένυαν τις πρώτες μέρες ή βδομάδες του πάθους τους. 

Οι φοιτητές που συμμετείχαν στο πείραμα κοιτούσαν την φωτογραφία του αγαπημένου/αγαπημένης τους την ώρα που υποβάλλονταν σε μαγνητική τομογραφία. Οι εικόνες που βγήκαν ως τα αποτελέσματα της μελέτης, συγκρίθηκαν με άλλα, στα οποία οι ίδιοι φοιτητές κοιτούσαν την φωτογραφία κάποιου απλού γνωστού τους. .....Αποτέλεσμα??????

Οι εστίες δραστηριότητας του έρωτα «κρύβονται» σε κύτταρα του υποσυνειδήτου που είτε παράγουν, είτε προσλαμβάνουν ντοπαμίνη. Το εν λόγω χημικό στοιχείο ανιχνεύεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις στον εγκέφαλο, όταν περιμένουμε, όταν ανυπομονούμε για κάτι. Η ανυπομονησία, όμως, από τον ίδιο της τον ορισμό, ξεπερνά κάθε έννοια λογικής. Παράλογος και επίμονος λοιπόν ο έρωτας βρίσκει την έδρα του, τα αίτιά του, εκεί ακριβώς που εδράζονται και τα αίτια του μίσους. Παθιαζόμαστε να μισούμε με τον ίδιο τρόπο που λατρεύουμε να αγαπάμε κάποιον. Πρόκειται για δυο ακρότητες που φαίνεται καταλαβαίνουν η μια την άλλη, πολύ περισσότερο από όσο τελικά τις κατανοούν οι ίδιοι οι παθόντες.

Ο έρωτας είναι τυφλός....

Οι ερευνητές, ακόμη διαπίστωσαν ότι στον εγκέφαλο τον πιο «παθιασμένων» ενεργοποιείται ο λεγόμενος «κερκοφόρος» πυρήνας, ο οποίος εγγράφεται εκ διαμέτρου αντίθετα από την περιοχή που καταγράφει το πόσο ελκυστικός είναι κάποιος, το πόσο δηλαδή τα χαρακτηριστικά προσώπου και σώματος ταιριάζουν με τα κοινωνικά διαμορφωμένα πρότυπα της εκάστοτε εποχής.

Ακόμα και αν περιστοιχιζόμαστε από ένα σωρό επίδοξους «γαμπρούς», ο πραγματικά ερωτευμένος δεν έχει μάτια για κανέναν άλλον, πέραν αυτού που του υπέδειξε ο κερκοφόρος πυρήνας του. Αυτό δεν σημαίνει πως η επιλογή του κάθε ερωτευμένου δεν μπορεί να αλλάξει, όταν αλλάζουν οι συνθήκες τις ζωής του ή τα «θέλω» του.

Αυτό σημαίνει πως ο έρωτας πέρα από τυφλός, είναι και απόλυτος. 

Δεν μπορεί να συμβαίνει ανάμεσα σε πολλά πρόσωπα, δεν μπορεί να φορεθεί ως ρούχο από πολλούς κατόχους ή και να μοιραστεί σε πολλές καρδιές.

 Ο ενθουσιασμός, το πάθος, η ένταση, η ανάγκη για συντροφικότητα, η ανασφάλεια, η αυτοεπιβεβαίωση, η μοναξιά, τα κόμπλεξ ή η επιθυμία μας για καλή ζωή είναι εκφάνσεις του εαυτού μας που απαντώνται από τον έρωτα και είτε τον διογκώνουν, είτε τον ελαχιστοποιούν, σε καμία περίπτωση όμως δεν τον ορίζουν.

Θα ήταν πέρα για πέρα ενθαρρυντικό κάθε γνωριμία να σηματοδοτεί και την αρχή ενός μεγάλου έρωτα. 
Μην πιστέψετε όμως ότι αυτό θα συμβαίνει, γιατί αν το κάνετε απλούστατα αποκλείεται να συμβεί. !......
Ποιος θα το 'θελε εξάλλου...!!!!
***Αφού στον πηγεμό για την Ιθάκη, κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τα παραπλανητικά στάδια, που στην τελική, συναποτελούν την ουσία για ολόκληρο το ταξίδι...***

ΑΓΑΠΗ****(NTR)

Αγαπάμε αληθινά μόνο όταν αγαπάμε χωρίς λόγο. 


Αν αγαπάς και υποφέρεις, αγάπα περισσότερο. 


Αν μια αγάπη διαρκεί, είναι γιατί κάτι μένει ακόμη μέσα μας ανικανοποίητο. 


Εκείνο που με συνδέει μ' έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης. 


Η αγάπη είναι η πρωτομαγιά της καρδιάς. 


Η αγάπη είναι μια αρρώστια του μυαλού. Δίνει αφή στις παραισθήσεις. Κάνει τα κορμιά να αναριγούν. Κάνει τα όνειρα να αιμορραγούν. Τη μοναξιά να τρίζει τις σκάλες τα μεσάνυχτα και να τρομοκρατεί. 


Η αγάπη είναι μια μαγευτική απάτη την οποία ο άνθρωπος δέχεται με την καλή του θέληση.


Η αγάπη είναι ο εξάντας της αλήθειας.


Η αγάπη είναι το φάρμακο της περηφάνιας μας και της αυταρέσκειάς μας. Ο γιατρός όλων των ατελειών μας. 


Η αγάπη φωτίζει με τη λάμψη του παραμυθιού την καθημερινότητα.


Η ζωή μας δίδαξε ότι η αγάπη δε συνίσταται στο να κοιτάμε ο ένας τον άλλο, αλλά στο να κοιτάμε προς την ίδια κατεύθυνση. 


Θες ν' αγαπηθείς; Τότε μην αφήσεις την καρδιά σου να παρεκκλίνει απ' το μονοπάτι της. Παρέμεινε αυτός που είσαι τώρα. 


Μόνο μία ευτυχία υπάρχει στη ζωή, ν'αγαπάς και ν'αγαπιέσαι. 


Μονάχα η αγάπη γιατρεύει, ολοκληρώνει, μας οδηγεί πέρα από τον εαυτό μας.

Νίκα την οργή με την αγάπη, απάντησε με καλό στο κακό και την τσιγκουνιά νίκα με γενναιοδωρία. 


Όποιος αγαπά θέλει να σκλαβώνει, όμως η καλύτερη αγάπη είναι η κρυφή. Το καλύτερο είναι να σ' αγαπούν όπως αγαπούν τη μοναξιά. 


Στην αγάπη, ο σίγουρος τρόπος για να σε αγαπάει ο άλλος είναι να μην τον αγαπάς.

Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη αρετή. Είναι η πιο μεγάλη και από το μαρτύριο. Και αν γιατί. Χωρίς το μαρτύριο, η αγάπη σώζει. Χωρίς την αγάπη, το μαρτύριο δεν ωφελεί σε τίποτε. 
 

Αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν αγάπη, δεν είναι παρά αυτό που νιώθουν οι ερωτευμένοι. Δεν είναι κάτι που διάλεξαν ή κανόνισαν να τους συμβεί, όμως ήρθε, και φυσικά ήταν καλοδεχούμενο. Όμως όπως ήρθε, είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα, απότομα ή μη, θα εξασθενίσει, θα φθαρεί και θα χαθεί.

 Η πραγματική αγάπη όμως είναι αυτό που συμβαίνει ανάμεσα σε φίλους…...

Επειδή η θυσία για τον φίλο δεν γίνεται τυχαία, επειδή δεν είναι αποτέλεσμα ψυχοσωματικών διεργασιών αλλά αποτέλεσμα ελεύθερης θέλησης και αυταπάρνησης, είναι πανίσχυρη και άφθαρτη στο χρόνο…..

 Ό,τι είναι αληθινό κρατάει για πάντα. Και το μόνο αληθινό που υπάρχει σ'αυτόν τον κόσμο και δεν είναι απ' αυτόν τον κόσμο είναι η αγάπη. ….

…..     Μη γυρνάς την πλάτη σε ανθρώπους που χαίρονται έστω με ένα     χαμόγελό σου και πάψε να σέρνεσαι σε ανθρωπους που δεν βρίσκουν χρόνο να σπαταλίσουν για  σενα...!!!!!

     Υπάρχουν δύο κύριες επιλογές στην ζωή: να αποδεχθείς

      τις καταστάσεις    ως έχουν, ή να αποδεχθείς την ευθύνη να τις αλλάξεις.

ΑΓΑΠΗ…!!!!.....(NTR)

ΑΓΑΠΗ…!!!~~~!!!

Η αγάπη είναι μία προσωρινή τρέλα στον εγκέφαλο.

Έχεις ποτέ φέρει στο μυαλό σου το ερώτημα: «Τώρα έχω ερωτευτεί;».

Δεν είναι μία απλή ερώτηση.

Κάποιοι ερωτεύονται κεραυνοβόλα και πέφτουν με τα μούτρα πολλοί άλλοι με κάθε γυναίκα ή άντρα που γνωρίζουν, ενώ κάποιοι άλλοι δυσκολεύονται να ερωτευτούν.

Δυστυχώς η πραγματική,η αληθινή αγάπη στις μέρες μας ειδικά, είναι σπάνιο φαινόμενο.

Οι άνθρωποι πλέον δεν αγαπούν αληθινά.

Την επόμενη φορά που ο έρωτας θα σου χτυπήσει την πόρτα.Πρόσεχε!

Ίσως εσύ όντως να είσαι ερωτευμένη μαζί του και να έχεις φάει κόλλημα. Όμως αυτός αισθάνεται το ίδιο για σένα;

Η αγάπη είναι κάτι πολύ ξεχωριστό που συμβαίνει λίγες φορές στη ζωή μας.

Πρέπει να αφοσιώνεσαι ολοκληρωτικά και να ζεις γι αυτόν που αγαπάς.

Ενώ ο έρωτας έρχεται και φεύγει... Είναι κάτι περιστασιακό. Έρχεται και φεύγει.Είναι απλά ένα έντονο πάθος και μια φλόγα που έχεις εκείνη την στιγμή.Και σε λίγο θα εξασθενήσει αλλά εσύ δεν το ξέρεις...Είσαι κολλημένος.

 Ο έρωτας είναι σαν τον πυρετό.Σ' ανάβει και σε ''πεθαίνει''.Μα κι αν πάρεις αντιπυρετικό, εκείνος συνεχίζει να σε βαραίνει.

 Ο έρωτας είναι κάτι μαγικό.Σε κάνει τρελή και δεν σε αφήνει ήσυχη.Μέχρι που στο τέλος σε πικραίνει... 

Όταν αγαπάς κάποιον αληθινά αν περάσει από δίπλα σου αισθάνεσαι σαν να σε διαπερνάει κάτι πολύ δυνατό,πολύ ωραίο,πολύ παράξενο που σε κάνει να αναστενάζεις από μέσα σου.

Αυτό το συναίσθημα ίσως είναι το καλύτερο συναίσθημα που υπάρχει.

Είναι η αληθινή αγάπη! Φυσικά και από τον έρωτα και την αγάπη πληγωνόμαστε.Όμως πιστεύω από την αγάπη περισσότερο.

Όταν αγαπήσουμε κάποιον πραγματικά ακόμα κι αν μας έχει πληγώσει...στη συνέχεια της ζωής μας δεν τον ξεχνάμε.Τον θυμόμαστε με πίκρα όμως παρ' όλα αυτά και σαν μια γλυκιά ανάμνηση. Είναι μια αγιάτρευτη πληγή!

Αλήθεια πιστεύεις στην αιώνια αγάπη; Μην το αρνηθείς. Κατά βάθος όλοι πιστεύουμε. 

Αλλιώς θα ερωτευόμασταν μόνο μια φορά. Πιστεύω πως για να φτάσουν δυο άνθρωποι στα σκαλιά της εκκλησίας, δηλαδή να παντρευτούν...

Πρέπει να είναι πολύ σίγουροι πως ταιριάζουν και μπορούν να ζήσουν για πάντα μαζί.

Με τα ελαττώματα και τα προτερήματα του καθενός.

 Αυτό που μας κάνει να ερωτευόμαστε συνέχεια σε όλη μας τη ζωή είναι η προσδοκία πως αυτή τη φορά θα κρατήσει για πάντα.

 Η αγάπη δεν έχει εγγύηση. Αν λήξει πρέπει,απλα…. να την εγκαταλείψεις.

Υπάρχουν κάποια βασικά στοιχεία και αρχές που αν φροντίσουμε να έχουμε θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε την ιδανική σχέση...

ΑΓΑΠΗ....ΠΑΡΑΜΥΘΙ ...(NTR)

Ένα απο τα πιο γλυκά παραμύθια που αξίζει την προσοχή μας...γιατί στα παραμύθια κρύβονται οι μεγαλύτερες αλήθειες της ζωής!

Ήταν που λέτε μια φορά κι ένα καιρό ένα σκιουράκι. Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό. Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε, που θα 'μοιαζε μ' όλα τα' άλλα, αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια. Μόλις σουρούπωνε, το 'σκαγε απ΄ τη φωλιά του και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα που πήγαιναν να πιουν νερό...

Περνούσαν λέαινες, ζαρκάδια κι αρκούδες και λαγοί κι ασβοί και βατραχάκια... Το σκιουράκι ένιωθε πως με όλα έμοιαζε λιγάκι, πως όλα τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό. Έτσι, τα σταματούσε όλα, τα κοίταζε στα μάτια και τα ρωτούσε:

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Τα πιο πολλά γελούσαν. Αλλα δεν έμπαιναν στον κόπο να απαντήσουν. Και άλλα του απαντούσαν: Δεν έχω χρόνο...Και άλλα του απαντούσαν: δεν ξέρω τι είναι ν' αγαπάς...

Κι αυτό γινόταν κάθε σούρουπο κι έτσι είχαν τα πράγματα, ώσπου μια μέρα, το σκιουράκι ξαναρώτησε και τότε ένας ασβός του χαμογέλασε και του είπε:

- Μπορώ. Έλα να αγαπηθούμε.

- Μπορείς; Πόσο χαίρομαι! Πες μου, όμως, τι πά' να πει ν' αγαπηθούμε;

- Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς να καταλάβεις. Και τώρα άκου: Ν' αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα πά' να πει να κοιταζόμαστε στα μάτια.

Κι έτσι κοιταζόταν στα μάτια για μερόνυχτα...

- Τώρα αγαπιόμαστε;

- Όχι βέβαια. Αλίμονο αν ήταν τόσο απλό.

Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να φτιάξουμε κάτι μαζί.

Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενα!...

- Τι ωραίο να σ' αγαπάω! Τώρα δεν αγαπιόμαστε;

- Όχι ακόμα. Γιατί ν' αγαπηθούμε πά' να πει και να 'χουμε κάτι ο ένας απ' τον άλλον. Δώσ' μου λίγο απ' το καστανόμαυρο τρίχωμά σου κι εγώ θα σου δώσω απ΄ το κίτρινο των ματιών μου.

Κι έκαναν έτσι...

Το σκιουράκι καθρεφτίστηκε στα μάτια του ασβού και καμάρωσε την κίτρινη λάμψη τους στα δικά του μάτια. Κι ύστερα του χάρισε το πιο γλυκό καστανόμαυρο τρίχωμα που είχε στην πλάτη του.

- Τώρα αγαπιόμαστε;

- Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο. Πρέπει να αγκαλιαστούμε σφιχτά, πολύ σφιχτά, και να τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μιαν αχτίδα από φως. Έλα, με το ένα, με το δύο, με το τρία, να προλάβουμε αυτήν εκεί την αχτίδα.

- Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεεεεεεεε... ωπ!

- Τώρα αγαπιόμαστε;

- Τώρα ναι αγαπιόμαστε.

Και που λέτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κάπως έτσι έγινε κι έτρεχαν για τον ήλιο. Κι άρχισε να πέφτει βροχή, γλυκιά σα μέλι. Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους, που απ' την τεράστια ταχύτητα - που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ' αστέρια - έγιναν ένα... Κι ύστερα βγήκε ένα ουράνιο τόξο τόσο λαμπερό, που όλοι στη γη βάλανε το χέρι πάνω από τα μάτια να μην τυφλωθούνε, κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω απ' τα σύννεφα...

Και πέρασε καιρός. Να 'τανε χρόνια, να 'τανε ένα λεπτό μονάχα, κανένας δε θα μπορούσε να μας πει, γιατί ο χρόνος ήταν άχρονος, μέχρι που ο ασβός ψιθύρισε:

- Κουράστηκα. Μη σου κακοφανεί. Μπορεί και να ζαλίστηκα απ' το τρέξιμο.Θα 'θελα να γυρίσω πίσω.

- Κουράστηκες; Όμως, δεν τρέχουμε πατώντας στο χώμα. Είναι το φως που μας κρατά ...;και είναι σαν να πετάμε δίχως κούραση να καταπονεί τα μικρά μας πόδια. Δεν είναι κουραστικό.

- Για μένα είναι. Έπειτα το 'χω ξανακάνει. Λίγοι το αντέχουν δεύτερη φορά. Είν' επικίνδυνο. Γυρίζω πίσω...

Αυτά είπε. Και με μεγάλη ευκολία, πήδηξε σ' ένα μετεωρίτη που κατέβαινε στη γη και χάθηκε...

- Μη φεύγεις, φώναξε το σκιουράκι. Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ πια να σταματήσω, κι είν' αστείο να τρέχω μόνος μου στον ουρανό...

Όμως, τη φωνή του την άκουσε μονάχα το σκοτάδι, κι ίσως - δε σας τ' ορκίζομαι το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά.

- Εεεεεεε... ωωωωωωωωωωπ... Είναι κανείς εδώ; Δεν έχει νόημα πια να πάω στον ήλιο. Ποιος θα μπορούσε να μου πει πώς θα ξαναγυρίσω πίσω;

Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήτανε άδειο, κι έτσι απάντηση δεν πήρε παρα μόνο σιωπή.

- Μου φαίνεται πως τώρα τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα.

Κι άρχισα να κρυώνω. Κι αν τρέχω έτσι μόνο μου για πάντα; Εεεεεεε... με ακούει κανείς;... Βοήθεια! Δεν είναι κανείς εδώ;

Τότε, μια μικρή φωνούλα έφτασε στ' αφτιά του, τόσο γλυκιά και σιγανή σα να 'βγαινε από μέσα του.

- Ψιτ, ψιτ! Σκιουράκι!

- Μου μίλησε κανείς; Τίποτε δεν βλέπω.

- Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου. Είμαι η ηλιαχτίδα που σε μετέφερε μαζί με τον ασβό βόλτα στον Γαλαξία.

Ακόμα πάνω μου τρέχεις. Ακου. Μόνο εγώ μπορώ να σε γυρίσω πίσω. Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω από τη γη, ύστερα σιγά-σιγά θα κατέβουμε. Μόνο που 'χω τρέξει άπειρα χιλιόμετρα κι η ενέργειά μου έχει σχεδόν εξαντληθεί. Για να γυρίσουμε πρέπει να θυσιάσεις κάτι από σένα, να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να προχωράμε...

- Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω;

- Ξέρω κι εγώ;Το τρίχωμά σου, τις μικρές πατούσες σου, ένα κομμάτι από την καρδιά σου...

- Το τρίχωμά μου, οι πατούσες μου, δικά σου. Μόνο που καρδιά δεν έχω πια. Την πήρε ο ασβός μαζί του. Κι αυτό δεν αλλάζει...

- Εντάξει, παίρνω τις μικρές σου πατούσες , δεν το θέλω μα δεν γίνεται αλλιώς. Ελπίζω να μας φτάσουν. Έκαψε την πρώτη... Πονάς το ξέρω. Μην κλαις, δεν το αντέχω. Ησύχασε. Κρατήσου τώρα. Αλλάζουμε πορεία.

Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά... Το σκιουράκι μ' ένα πόδι, κοίταζε τη γη - τόσο μικρούλα - κι όμως του φαινότανε πως διέκρινε στο δάσος τον ασβό του.

Κι ήταν το κέντρο της γης ο ασβός γι' αυτό. Μόνο εκείνος μέτραγε εκεί κάτω. Τίποτ' άλλο.

- Παράξενο να μπαίνεις σε τροχιά. Το κέντρο της ζωής σου είν' αυτό το κάτι που τρέχεις γύρω του. Κι όμως είν' άσκοπο να τρέχεις, γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις, ούτε και να ξεφύγεις απ' αυτό...

- Σσσσσσστ! Μη μιλάς, δάγκωσε τα χείλη, είπε η λιαχτίδα.

Συνέχισε να καίει τα μικρά ποδαράκια του σκίουρου. Καταβαίνουμε...

Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν κάνοντας τούμπες στον αέρα,μέσα σε ρεύματα τόσο τρελά, που όλα δείχνουν πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε. Το σκιουράκι δίχως πόδια, κι η γη να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, το δάσος να φαίνεται πια καθαρά, τα δένδρα, τα πουλάκια, το ποτάμι και ξαφνικά...

Πλατς!... Και μετά τίποτα...

Όταν το σκιουράκι, ύστερα από ώρα, άρχισε να συνέρχεται, πόναγε σ' όλο του το κορμί. Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν κοντά του και το φρόντιζε με επιθέματα επάνω στις πληγές του, και του 'βαζε κομπρέσες κι επιδέσμους και το χάιδευε στοργικά...

- Ο ασβός μου, σκέφτηκε κι άνοιξε τα μάτια.

Όμως, είδε τότε ένα κάστορα που ούτε τον είχε ματαδεί ποτέ. Ήταν ένας μικρόσωμος κανελής κάστορας μ' αστεία μουσούδα, και το βλέμμα του ήταν τόσο φωτεινό, που σαν σε κοιτούσε νόμιζες πως λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στη ματιά του. Κι είχε ένα χαμόγελο τόσο, μα τόσο τρυφερό, και το σκιουράκι πλημμυρισμένο από ευγνωμοσύνη δάκρυσε. Κοιταζόταν σιωπηλά ώρα πολλή. Ύστερα, ο κάστορας ρώτησε κάτι που το σκιουράκι άπειρες φορές είχε ρωτήσει πιο παλιά, όταν ήταν ανυποψίαστο για όλα...

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Το σκιουράκι αναστέναξε, χωρίς καθόλου λύπη.

- Φοβάμαι πως δεν μπορώ.Δεν έχω πια καρδιά για ν' αγαπήσω...

- Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω ένα κομμάτι απ'τη δικιά μου.

- Όμως ν' αγαπηθούμε πά'να πει να τρέχουμε μαζί - κι εγώ δεν έχω πόδια.

- Να τρέχουμε, έτσι άσκοπα, γιατί;

- Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να κάνουμε μαζί ένα δρόμο, όπως μπορούμε. Το πιο σπουδαίο είναι να 'μαστε οι δυο μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέχουμε, ούτε που θα πάμε...

Μικρό μου σκιουράκι, αν μπορείς να μ'αγαπάς, θα σου φτιάξω ξυλοποδαρα από αγριοτριανταφυλλιά.

Κι αν δε θες, θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια.

Κι αν κουραστείς, θα σε πάρω αγκαλιά ...

Και θα μαι εγώ εσύ κι εσύ εγώ...

Και δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ...

Θα 'μαστε εμείς...

Τι έγινε μετά, κανείς δεν έμαθε στα σίγουρα - κι εγώ που να το ξέρω; Λένε πως τους είδανε να φεύγουνε για την Ανατολή, περπατώντας με τα χέρια, και να γελάνε, να γελάνε... Ο απόηχος απ' το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα των δένδρων - λένε... Πάντως, ποτέ - μα ποτέ - κανείς πια δεν τους ξανάδε..