Τετάρτη 10 Απριλίου 2013

Αυτογνωσία...!!!(NTR)

Επειδή η ζωή μας είναι μικρή ωφείλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι ΤΩΡΑ!

Ας μιλήσουμε για αυτογνωσία

Τι είναι τελικά αυτή η περιβόητη "αυτογνωσία"; Πόσο αναγκαία είναι; Πόσο την εφαρμόζουμε και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι;

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν "νους υγιής εν σώματι υγιή"...εμείς το έχουμε ξεχάσει...ή έχουμε εναποθέσει την ευθύνη της ζωής μας στη θρησκεία, την ιατρική, τη πολιτεία και πάει λέγονας.

Ιδού η πρόκληση: Ας αναλάβουμε και πάλι τα ηνία της ζωής και της ευτυχίας μας.

........ για να διακρίνω το φώς και τη δύναμή μου,πρέπει να κοιτάξω ερευνητικά μέσα στο σκοτάδι μου.
Ετσι μόνο κανεις μπορει να αναμοχλευσει τα της ψυχής του,αν εχει την δύναμη να δει την σκοτεινιά του,την ευτέλειά του.

Μόνο αν δεχτούμε το διάβολο μέσα μας μπορούμε να δεχτούμε και τον άγγλεο μέσα μας.

Πώς το κάνουμε όμως; Πώς ξεσκεπάζεις όλα αυτά που δεν θέλεις να δεις, που δεν θέλεις να είσαι; Πως τολμάς κάτι αν δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει, τι θα υπάρχει από την άλλη μεριά και δεν είσαι εκ των προτέρων σίγουρος αν θα φτάσεις στην άλλη μεριά;

........ να σου π ω πως εγω το καταλαβαίνω και με βοηθάει......οταν νοιώθω άσχημα ........ψάχνω να αναλύσω τα συναισθήματα μου.........ψάχνω να βρω την ποταπή μου πρώτη σκέψη και το γιατι .....ψάχνω να δω την πιο μάυρη αληθεια που μπορει να εμπεριέχει συναίσθημα ζήλειας,ανασφάλειας,φόβου.........δεν αποφεύγω να αρνηθώ αυτην μου την πλευρά οταν την εντοπίσω,τώρα πια πολυ πιο εύκολο απο πριν...
Με αυτον τον τρόπο καταλαβάινω τα του εαυτου μου αλλά και τα του εαυτου μου σε σχεση με τους αλλους.Και θεωρώ πως αυτοι οι "διάβολοί "μας εμφανιζονται κυρίως και στις ερωτικές μας σχεσεις και εκει κανεις ανακαλυπτει τα όριά του.

Αυτός έιναι ο τρόπος να γνωρίσεις πραγματικά τον εαυτό σου.

Αυτοί οι "διάβολοι" όμως δεν είναι διάβολοι για μένα, είναι απλά κρυμμένες πλευρές του εαυτού μας που έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης και ένα σκοπό.
Εμφανίζονται πιο πολύ στα πρόσωπα που είναι πιο κοντά μας (και όχι μόνο στις ερωτικές μας σχέσεις) γιατί με αυτούς τολμούμε να είμαστε πιο αληθινοί. Σε αυτούς εμφανίζονται τον πραγματικό μας εαυτό, τουλάχιστον όπως και όσο τον καταλάβαίνουμε και έχουμε συναίσθηση του.

Ο θυμός είναι φόβος ,λες.Φόβος απώλειας...........άρραγε τι φοβόμαστε να χασουμε ?Είναι φοβοι πραγματικοί φόβοι υπαρκτοί ή μόνο στο μυαλο μας ανύπαρκτοι,φανταστικοί,καταλειπα των παιδικών μας χρόνων?

Είτε ανύπαρκτοι φόβοι, είτε φανταστικοί, είτε οτιδήποτε άλλο, δεν είναι όμως πραγματικόι για μας αφού μας επηρεάζουν μας εμποδίζουν;

Είναι σα να λες σε ένα μικρό παιδί που φοβάται το σκοτάδι "τι φοβάσαι, δεν υπάρχει λόγος"...και φυσικά αυτό το ακούει το παιδάκι αλλά δεν το αντιλαμβάνεται. Το αντίθετο μάλιστα: νιώθει και ΕΝΟΧΕΣ που φοβάται!

........ και τι κάνουμε λοιπον.........πως μπορούμε να πείσουμε το "παιδί " μεσα μας ότι δεν πρεπει να φοβαται το "κάθε σκοτάδι".Βέβαια θα μου πεις πρέπει να βρούμε τα "σκοτάδια" μας πρώτα, τι φοβόμαστε

Κουράγιο είναι λένε να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας...

Είναι ΘΑΡΡΟΣ να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας γιατί θέλει ψυχική δύναμη και αυτή είναι δυσκολότερη από οποιαδήποτε σωματική δύναμη. Είναι όμως ΖΩΗ ταυτόχρονα γιατί έτσι ζούμε πραγματικά και όχι σε ένα κόσμο ψεύτικο γεμάτο φαντάσματα σε κάθε γωνία.

Oλος ο κόσμος φοβάται. Αλλοι δεν το παραδέχονται, άλλοι αυτοκαταστράφονται, άλλοι πολεμάνε τους άλλους (υποτιθέμενους εχθρούς) όταν ο πραγματικός εχθρός είναι μέσα μας...
Με μια διευκρίνηση...ο εχθρός μέσα μας είναι εχθρός μόνο ... δεν τον γνωρίζουμε, όσο είναι από μας κρυφός. Η πραγματική ανάγκη είναι να εισακουσθεί, να βγει στην επιφάνεια. Τότε απλά βλέπουμε ότι πολεμούσαμε κάτι που στην ουσία ήταν πάντα δικό μας, ήταν πάντα ΕΜΕΙΣ. Δεν κινδυνεύουμε δηλαδή από κάτι, ούτε θα χάσουμε κάτι αν ξεσκεπάσουμε αυτόν τον υποτιθέμενο εχθρό.

Το δυστύχημα είναι ότι έχουμε μάθει από πολύ νωρίς, από όλους, ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας, ότι είμαστε αδύναμοι και ότι πρέπει να είμαστε ένα με το πλήθος γιατί αλλιώς θα είμαστε απόκληροι, θα μείνουμε μόνοι.
Οι απορειες μας ειναι σημαντικες για το συνολο

Βρισκομαστε σε μια φαση της ιστοριας στην οποια οι αποριες μας σχετικα με τον σκοπο μας οχι μονο δεν ειναι πολυτελεια αλλα ενα απο τα σημαντικοτερα ερωτηματα που πρεπει να θεσουμε.
Ατομικα ξερουμε οτι ειναι καιρος να παρουμε θεση.Γιατι??
Δύσκολες περιόδοι θα έρχονται και θα χρειάζεται να τις περνας και βγαίνεις από μέσα πιο δυνατή. Δεν είναι αυτό που μας συμβαίνει, είναι ΤΟ ΠΩΣ αντιδρούμε σε αυτό που μας συμβαίνει που μας καθιστά δυνατούς και κυρίρχους. Αυτό έχει να κάνει με τις πεποιθήσεις που έχουμε (εις γνώσην μας ή όχι) στο μυαλό μας οι οποίες κατευθύνουν τις πράξεις και τις συμπεριφορές μας καθώς και τα συναισθήματα μας.
Αυτό είναι η αυτογνωσία, να γνωρίσεις δηλαδή τι υπάρχει στο υποσυνείδητο σου, τι κυριαρχεί στο μυαλό σου και ποιά είσαι τελικά. Δεν είναι εύκολο και σίγουρα δεν το κάνεις μόνη. Χρειάζεται καθοδήγηση και στήριξη γιατί είναι μια πορεία αυτοανακάλυψης. Σίγουρα όμως αξίζει τον κόπο γιατί τότε κατεθύνεις ΕΣΥ τη ζωή σου και όχι οι καταστάσεις εσένα...
Πιστεύω ότι πριν αποκτήσουμε τη γνώση πρέπει να ανοιχτούμε σε αυτήν...και άρα πριν μιλήσει κανείς για αυτογνωσία καλό θα ήταν να ασχοληθεί με την παρατήρηση του εαυτού του.Δυστυχώς αυτό δεν το κάνουμε συχνά...και περιμένουμε συνήθως να μάθουμε τον εαυτό μας δίκην επιφοίτησης.
Το να κρατάει κάποιος ένα ημερολόγιο...για το τι κάνει και τι σκέφτεται καθημερινά είναι μια μορφή να αντικατοπτρίσει στα μάτια του ποιός είναι.Γενικά ο γραπτός λόγος βοηθάει στην αυτοπαρατήρηση...και αν θέλετε και το κλάμπ σας...δίνει την ευκαιρία όχι μόνο να παραθέσουμε τις απόψεις μας αλλά να διαβάσουμε κι εμείς οι ίδιοι αυτά που γράφουμε (κι αφορούν τις οπτικές μας) και άρα να παρατηρήσουμε κι εμείς τον εαυτό μας.Έτσι συνειδητοποιούμε ποιοί είμαστε...και μόνο αν καταλάβουμε καλά ποιοί τελικά είμαστε...μπορούμε να αρχίσουμε να κάνουμε βήματα αλλαγής.

Ο γραπτός λόγος είναι ο πιο γρήγορος τρόπος αναπρογραμματισμού του νου και η παρατήρηση είναι το μέσον για να δούμε τι κρύβουμε πραγματικά μέσα μας.
Σίγουρα εχουμε πολλα να ανακαλυψουμε και να κερδίσουμε.
Θυμαμαι εκεινη την άσκηση με την γάτα...
...ενας μικρος ήθελε πολυ να αποκτησει μια γατα....να παρει μια γατουλα στο σπιτι...αλλά η μαμα του... αρνήθηκε με τρόπο ....τι να σας πω λες και επροκειτο να χασει.....αληθεια τι να χασει...!!!....επροκειτο για ένα κατοικίδιο....
Κι όμως αγαπητοι/ες μου πισω απο την γατα υπηρχαν ένα σωρο προβληματισμοι...ενα σωρο αγωνίες της...(μαμας του)ενας σωρος ... πανικού!!!!
Αγωνία μην χασει την αναεξαρτησία της!
αγωνία μην δεσμευτει ως προς τον χρόνο.!
αρνηση να περιποιειται την γατα κι οποια γατα και γατο....
προβληματισμος....θελω γατα???Θέλω γατο??
Ευκολο νομιζετε ειναι .....επαιζε... θελω ???? δεν θελω????εκει στην μεση βρισκοταν ..και μετα αντε παλι......
Οχι δεν θελω γατα!ελεγε….
=θελω, επιθυμω, να ειμαι μονη μου!
επιθυμω να εχω ολο το χρονο δικο μου!
ειμα πολυ καλα μονη μου!
Δεν θελω κανενα στο κεφαλι μου προς το παρόν=
(άρα δεν μιλούσαμε γαι γάτα αλλά για άνθρωπο) .........
αρα δεν φοβαμαi καμια γατα.........
Ενα μάθημα αυτογνωσίας...απο μια γάτα!!!!

Το θέμα δεν είναι μόνο τι μπορούμε να μάθουμε κοιτάζοντας λιγάκι «πίσω» από τα γεγονότα, και μαθαίνοντας καλύτερα τον εαυτό μας. Το θέμα είναι ότι συνειδητοποιούμε ότι έχουμε πολύ περισσότερες και διαφορετικές επιλογές τις οποίες είναι αδύνατον να δούμε αν δεν κάνουμε αυτήν την ενδοσκόπιση.

Σκεφτόσουνα εσύ πριν ότι έχεις και την επιλογή για αλλο ζωακι; Η ... τη γάτα ή... τίποτα. Και μάλιστα χρειάστηκε να χρησιμοποιήσεις την εξουσία σου (απαγορεύοντας στον μικρό τη γάτα) γιατί στην ουσία δεν μπορούσες να στηρίξεις με επιχειρήματα την απόφαση σου.

Αυτό οδηγεί σε τρόπους διαπαιδαγώγησης και σε μηνύματα που άθελα μας δίνουμε στα παιδιά μας μέσα από δικούς μας περιορισμούς και τη δική μας άγνοια του εαυτού μας
Τι απολαυση λοιπον που είναι το παιχνίδι της ψυχης μας....

Τελικά κάνουμε την ζωη μας δύσκολη γιατι δεν μπορουμε να σκεφτουμε και αλλες λυσεις και άλλους τρόπους .....δεν μαθαμε να σκεφτόμαστε εναλλακτικά...
Ποσο σημαντικό τελικά ειναι κι αυτο το καμμάτι....εναλλακτικη λυση.

"Υπαρχει κι αλλος τρόπος?"Μπορω να σκεφτώ διαφορετικά?"

Είναι η πλάγια σκέψη, η σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων που αν θέλεις έχουν κατηγορηθεί και περιθοριοποιηθεί τόσο πολύ για αυτήν τα δυσλεξτικά άτομα.

Και εμείς πιστέψαμε, (ότι είμαστε προβληματικοί), υιοθετήσαμε την ευθεία σκέψη και ακυρώσαμε τους εαυτούς μας, με αντάλλαγμα την ένταξη μας στο σύστημα. Αλλά έλα που ΟΙ ΥΠΌΛΟΙΠΟΙ πρέπει να μάθουν τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ τρόπο σκέψης για να σωθούμε και να εξελιχθούμε σαν είδος

Αυτογνωσία είναι η ικανότητα να προβλέπουμε τις αντιδράσεις μας με ακρίβεια. Όταν δεν έχουμε Αυτογνωσία, αυξάνονται οι πιθανότητες να υπερτιμήσουμε ή να υποτιμήσουμε τις δυνάμεις μας και τις αντοχές μας

Θυμάσαι την τελευταία φορά που ησουν ερωτευμένος?Η καρδιά σου αναστέναζε.Ήταν τόσο υπέροχο εκείνο το συναίσθημα!Το ίδιο είναι και όταν αγαπάς τον εαυτό σου, μόνο που εσύ δεν θα τον εγκαταλείψεις ποτέ.
Όταν αποκτήσεις την αγάπη για τον εαυτό σου, τότε θα είναι μαζί σου για ολη την υπόλοιπη ζωή!!

Οι σχέσεις μας

Η πρωταρχική σχέση

Παίρνω αφορμή από την τελευταία πρόταση στο προηγούμενο θέμα για να θέσω ένα καινούργιο.

Πόσο καλά γνωρίζουμε τον εαυτό μας; Μπορούμε να τον γνωρίσουμε απόλυτα;

ΑΠΟΛΥΤΑ είναι μεγάλη λέξη και δεν θέλω να χρησιμοποιώ τέτοιες απόλυτες λέξεις. Παρ όλα αυτά πιστεύω ότι η πρωταρχική σχέση είναι με τον εαυτό μας.

Μπορούμε να τον γνωρίσουμε λοιπόν; Πόσο εφυκτό είναι; Πόσο αναγκαίο είναι και γιατί;

Ποτε δεν ξέρουμε τον εαυτό μας,όλο μας εκπλήσσει και όλο μας ανακαλύπτουμε πότε μόνοι μας και πότε συγκρίνοντας την διάθεση μας με αυτην των άλλων.Θαρρω πως μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής μου θα ψάχνω να με βρώ και να ανακαλύψω τι κρύβεται μέσα μου και τι διαφοροποιείται

Και όμως αυτό σημαίνει ζωή. Να μπορούμε να δεχόμαστε τη διαφορετικότητα που υπάρχει γύρω μας. Να επιλέγουμε από αυτην τι θέλουμε να κρατήσουμε και τι όχι και να προχωράμε στο δικό μας δρόμο.

Εχω αποφασίσει να ζω συνειδητά, να αγαπάω καθημερινά και όχι μόνο στις γιορτές, να φροντίζω (ψυχικά) τον εαυτό μου και αυτούς που αγαπώ καθημερινά και να θυμάμαι "την σωτηρία της ψυχής μου" καθημερινά. Αν αυτό είναι λάθος για μερικούς, δεν με επηρεάζει. Δεν εξαρτώμαι, δεν αγχώνομαι, δεν κλονίζομαι. Από την άλλη, έιμαι πάντα έτοιμη για μια επικοδομητική συζήτηση με κάποιον που θέλει πραγματικά να ξέρει τι πιστεύω.

Μην επηρεάζεσαι από ότι συμβαίνει γύρω σου αν εσύ μέσα σου είσαι γαλήνιος/α και σταθερος/ή στις απόψεις σου.προχωρα….

Ο πιο καλός δρόμος προς την αυτογνωσία είναι η παρακολούθηση του εαυτού μας.
Τι κάνεις, τι νιώθεις, πώς αντιδράς σε αυτό που συμβαίνει...

Οπως σημαντικό, σπουδαιο και ενδιαφέρον είναι να κάνουμε το ταξίδι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας!!

Καθε μερα να αναγνωρίζουμε κάτι θετικό η αρνητικό στον εαυτο μας, να ταξιδευουμε σε αυτόν!!!

Ειναι κατι υπέροχο και σίγουρα μοναδικο..γιατι ο καθένας έχει το δικό του ταξίδι να ακολουθήσει αν βεβαια να το θελήσει!! Σε αυτο το ταξίδι θα δουμε αγνωστα πράγματα για μας, κάποια επικινδυνα και κάποια ωφελημα...

Αυτα είναι που μας κάνουνε να αναγνωρίζουμε τον εαυτο μας, τα οριά μας, τα μπορώ μας και τα θέλω μας στη ζωη.....!!!!

Προτιμάτε το "χάιδεμα" των αυτιών ή ρισκάρετε την ρήξη σε μια οποιαδήποτε σχέση???(NTR)

Aν αντιληφθείτε το "γιατί" κάποιος συμπεριφέρεται μ έναν συγκεκριμένο τρόπο,δεδομένη περίοδο της ζωής του ή ακόμη αυτή η συμπεριφορά είναι τρόπος ζωής.....τολμάτε να του αναλυσετε το τι του συμβάινει με ωμοτητα και καθαρότητα ή του το λετε ευγενικά και πλαγίως προκειμενου να αποφύγετε μια ρήξη της όποιας σχεσης σας?
Εγω αφου πρώτα δώσω πολυ χρόνο και προσπαθήσω πολύ ομολογώ,ιδίως με ανθρώπους που σχετίζομαι,προτιμώ να είμαι απόλυτα σαφής και ειλικρινής ίσως και σκληρή στο λόγο μου και δεν φοβαμαι την όποια αρνητική συμπεριφορά που μπορεί να εισπραξω.Την αντέχω ...........Εσείς????

Να σημειώσω ότι με αυτον τον τρόπο έχω κερδίσει φίλους καρδιάς και ανθρώπους που προτιμάν να μην με βλέπουν....απλά γιατι ξερουν ότι έχω δίκιο.

Αυτή η «ειλικρίνεια» ακούγεται σαν επίθεση, σαν κριτική, σαν απόρριψη (του άλλου); Αν ναι, τότε θα αμυνθεί. Δεν θα τη δεχτεί, πολύ πιθανόν να μη την καταλάβει και να την αρνηθεί. Δεν θα έχουμε κερδίσει τίποτα παρά να απομακρυνθεί. Όλα καταλήγουν στο τι θέλουμε πραγματικά.

Το κίνητρο ποιο είναι; Να αποδειχτούμε εμείς σωστοί; Έχουμε την ανάγκη να ελέγχουμε; Αρνούμαστε τη διαφορετικότητα και ότι μπορεί να υπάρχουν δυο πλευρές στο ίδιο νόμισμα;

Η ανάγκη μας είναι να βοηθήσουμε τον άλλον να καταλάβει τη δική μας θέση;

Τότε δεν θα του μιλήσουμε για τον εαυτό του αλλά για μας.

Τι πιστεύουμε, ποια είναι τα συναισθήματα μας σε σχέση με εαυτό που κάνει, αλλά ταυτόχρονα δίνοντας του την ασφάλεια ότι αυτά είναι δικά μας και ότι δεν διακυβεύεται η αξία του. Άλλο ο άνθρωπος σαν αξία και άλλο μια πράξη του η οποία μπορεί να είναι λάνθασμένη (για μας).

Δεν είναι πάντα εύκολος ο διαχωρισμός και αυτό που έχει σημασία είναι να θέτουμε τα δικά μας όρια, να είμαστε σαφής και ειλικρινείς για να ξέρει ο άλλος τι να περιμένει από μας και μετά να είναι ελεύθερος να είναι ο εαυτός του.

Μήπως, από την άλλη, αυτό που βλέπουμε στον άλλον είναι κάτι που ουσιαστικά δεν θέλουμε να δούμε στον εαυτό μας;

Συμπερασματικά, ναι, είναι χρήσιμο και επιβάλλεται να είμαστε ειλικρινείς. Πόσο ειλικρινείς όμως είμαστε με τον εαυτό μας και πόσο τον ξέρουμε πραγματικά;

********Από την πλευρά μου μιλάω για θετική κριτική και βεβαίως με τρόπο τέτοιο που να αποκλειει την υποψία απο τον άλλον ότι τον απορρίπτεις.Γιατί δικαίως δεν θα έχουμε το αναμενόμενο αποτέλεσμα,που κυρίως αποσκοπεί στο να έχει κα μια άλλη οπτική γωνία και φυσικά το δικαίωμα της επιλογης βάσει των δικών του επιθυμιών αλλά και σε σχεση με το τι μπορεί.Δεν μπορούμε όλοι τα ίδια πράγματα είναι αλήθεια.********

Το κίνητρο ποιο είναι; Να αποδειχτούμε εμείς σωστοί; Έχουμε την ανάγκη να ελέγχουμε; Αρνούμαστε τη διαφορετικότητα και ότι μπορεί να υπάρχουν δυο πλευρές στο ίδιο νόμισμα;

*****Αν είναι τα παραπάνω κίνητρα έ ... μάλλον εμεις θα έχουμε το πρόβλημα .....******

***** άλλο μια συγκεκριμένη πράξη κι άλλο η ολότητα του χαρακτήρα του ανθρώπου******

Μήπως, από την άλλη, αυτό που βλέπουμε στον άλλον είναι κάτι που ουσιαστικά δεν θέλουμε να δούμε στον εαυτό μας;
*****Αν καταφέρουμε να δούμε την προβολή μας κι αυτο θα είναι ενθαρρυντικο για μας,αν θέλουμε να το εντοπίσουμε.Θα δούμε τον καθρέφτη μας και είναι πολύ σημαντικό για την δική μας εξέλιξη*****

Συμπερασματικά, ναι, είναι χρήσιμο και επιβάλλεται να είμαστε ειλικρινείς. Πόσο ειλικρινείς όμως είμαστε με τον εαυτό μας και πόσο τον ξέρουμε πραγματικά;

********λες να είναι εφικτό να πουμε ότι τον ξερουμε πολύ καλα?

Εγώ λεω ότι τον ψάχνουμε σύνεχεια και τον ανακαλύπτουμε κάθε μερα.****

Ειλικρίνεια λοιπόν...

Αλλά η ειλικρίνεια έχει πολλά πρόσωπα….

Ειλικρίνεια είναι και να μη πεις κάτι που ξέρεις ότι ο άλλος δεν θα το καταλάβει και απλά θα πληγωθεί αν το πεις….

Υπάρχει σωστός χρόνος να πεις κάτι; Εγώ λέω ναι.Γιατι στη Ζωη μας πρεπει να υπαρχει τροπος και όχι κοπος…..

Αυτό μπορεις να το κάνεις μόνο εφ όσων έχεις έρθει σε επαφή με τον ίδιο σου τον εαυτό και έχεις ελέγξει τα κίνητρα σου...τα πραγματικά κίνητρα.

.......άρα στην ουσία ψάχνεις αυτό που λέω τους <<διαβόλους σου>>,γιατι αυτο το σημειο είναι που θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε ποσο η ειλικρίνεια μας έιναι ειλικρίνεια

κι όχι ανάγκη επίδειξης υπεροχής,

άσκησης εξουσίας.........επιθυμία υποβίβασης του άλλου...

Αυτοί οι <<διαβόλοι>> σου είναι ουσιαστικά αυτό που βλέπεις και παίρνεις από τον άλλον. Αλλά δεν είναι πάντα τόσο εύκολο όσο ακούγεται να τους ξεσκεπάσεις. Χρειάζεται αφοσίωση, κατανόηση και αποδοχή του εαυτού σου στη διαδικασία αυτή.

χαίρομαι που δημιουργείται το "κρίσιμο πλήθος" σιγά σιγά

..κρίσιμο πλήθος.......?????
Θυμάμαι ένα υπέροχο ψυχίατρο σε μια ομάδα......μας έλεγε πάντα να χρησιμοποιείται την ερώτηση

της επεξήγησης,κυρίως….. σε σχεσεις,αλλά εγω το υιοθέτησα και ότι,δεν καταλαβαινω πλήρως ........ρωταώ.......{το ιδιο πρεπει να κανετε κι εσεις...}

Η έννοια του κρίσιμου πλήθους βασίζεται (πλέον) και σε επιστημονικά δεδομένα με απλά λόγια ότι, αν ένας ορισμένος αριθμός κυττάρων αρχίζει να συμπεριφέρεται με ένα ορισμένο τρόπο, τότε αυτόματα θα αρχίσουν να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο και τα υπόλοιπα κύτταρα, έστω και αν δεν έχουν άμεση επαφή και σχέση με τα πρώτα.

Αν το μεταφέρεις αυτό σε επίπεδο ενέργειας στον ψυχικό κόσμο των ανθρώπων,καταλαβαίνεις πόση (θετική) ενέργεια είναι ικανός ο άνθρωπος να παράγει συλλογικά και τι μεταβολές μπορεί να έχει αυτό στον κόσμο μας.

Βασικά, αυτή είναι η αρχή πάνω στην οποία βασίζεται η κάθε αλλαγή, θετική ή αρνητική. Απλά, σε αυτή τη φάση της κοσμικής εξέλιξης, επικρατεί η αρνητική ενέργεια γιατί έχει προσωρινά (με την στενή ανθρώπινη αντίληψη του χρόνου)επικρατήσει.

Η μεταβολή της ενέργειας σε θετική και κατ' επέκταση η πνευματική ωρίμανση των ανθρώπων θα γίνει όταν δημιουργηθεί το "κρίσιμο πλήθος", αρκετοί άνθρωποι δηλαδή που θα σκέφτονται και θα λειτουργούν θετικά, μέσα από συνειδητοποιημένη επιλογή, άσχετα αν οι υπόλοιποι μένουν στην αρνητική ενέργεια. Αναμφίβολα θα "παρασυρθούν" και έτσι θα ανατραπούν τα δεδομένα.

Για αυτό πιστεύω ότι η αλλαγή αρχίζει από μέσα μας και ότι αυτό σιγά σιγά επηρεάζει και τους γύρω μας, μέχρι αυτό να απλωθεί τόσο, όσο χρειάζεται για να εκτοπίσει το αρνητικό. Δεν συμμερίζομαι δηλαδή την άποψη "γιατί να αλλάξω από τη στιγμή που αυτό δεν θα εχει κανένα αποτέλεσμα στον κόσμο".

με ενδυναμώνει ταυτόχρονα αυτό που πιστεύω και που ίσως πολλες φορές κλονίζεται όχι όσον αφορά τον εαυτο μου,ειναι παγιωμένη μεσα μου η άποψη ότι λειτουργώντας θετικά όλα γύρω αλλάζουν θετικά......άσχετα με το ποσο θετικά μπορει κανεις μόνος του,ποσο μπορει να βοηθηθει απο καποιον και να ανακαλυψει μεσα του δυναμεις απεριόριστες,αλλά για το ποσο μπορει να λειτουργήσει θετικά στο πλήθος..........αλλά τωρα ακριβώς που γραφω μου ερχεται στο νου κατι απλό που θα το αναφέρω….

Οταν εδώ και χρόνια ολοι κρέμαγαν τα σκουπίδια τους στα κάγκελα εγώ τα πήγαινα στον κάδο της γειτονιάς.......μετά απο καποιες υποδέιξεις ευγενικές και ενίοτε καυστικες.....τωρα μία μία κυρια με τα σκουπιδάκια της στον καδο προχωρά.
Δημιιουργήθηκε το κρίσιμο πληθος της γειτονιάς......... ακόμη και στο παρκάρισμα .....α ναι δεν το πιστευω.......ας φάινονται απλά ειναι σημαντικά για την λειτουργια μιας γειτονιάς και όχι μόνο αυτα..

Για αυτό είναι σημαντικό να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να λειτουργούμε συνειδητά...

επηρεάζουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε όλους που είναι γύρω μας...
Βασικά, αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας της μεγαλύτερης μάζας του κόσμου, οπότε η απάντηση είναι: ναι, μπορείς να κάνεις πράγματα αν δεν ΕΙΣΑΙ...απλά δεν ξέρεις ποτέ αν αυτά είναι εσύ ή όχι.

Συνήθως είναι όλα δανικά γιατί δεν έχεις την αυτοπεποίθηση και τη γνώση να αναλάβεις την ευθύνη της ευτυχίας σου.

Χρειάζεται αφύπνιση, αυτογνωσία και
ελεύθερη επιλογή για να είναι σε θέση κάποιος να ΕΙΝΑΙ, και δεν χρειάζεται να ΚΑΝΕΙ κάτι άλλο για να αποδείξει (είτε στους άλλους είτε στον εαυτό του) ποιός είναι πραγματικά.

Τρίτη 9 Απριλίου 2013

Πως οι κακές σκέψεις εμποδίζουν την απόλαυση της ζωής ???(NTR)

Συχνά οι άνθρωποι παραπονιούνται για «μπλοκαρίσματα» στη ζωή τους, για κακή διάθεση, για το ότι δε μπορούν να απολαύσουν τη ζωή ενώ δεν υπάρχει κάτι που αντικειμενικά να πηγαίνει στραβά, για το ότι έχουν τύψεις και ενοχές ή για το ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί κανόνες, οι οποίοι δεν τους επιτρέπουν να νιώσουν……….. ελεύθεροι ...

Μέσα από την κλινική δουλειά μου, παρατηρώ ότι οι άνθρωποι δημιουργούν κανόνες και κανονισμούς οι οποίοι διέπουν τη σκέψη τους και τη ζωή τους, για το πώς πρέπει να ζουν, να εργάζονται, να ερωτεύονται, να έχουν κοινωνική ζωή.
Όταν κανείς έρθει αντιμέτωπος με αυτές τις αυστηρές και άκαμπτες πεποιθήσεις του μένει έκπληκτος για το πώς του γεννήθηκαν τέτοιες ιδέες και πώς καθορίζουν τη ζωή του.

Γιατί οι πεποιθήσεις έχουν τόση δύναμη???

1. Οι πεποιθήσεις είναι οι σκέψεις και οι υποθέσεις που κάνουμε σχετικά με το πώς πρέπει να είναι τα πράγματα, πώς πρέπει να φέρονται οι άνθρωποι και πώς λειτουργεί ο κόσμος

2. Συνήθως οι πεποιθήσεις αυτές δεν είναι συνειδητές, δε γνωρίζουμε την ύπαρξή τους ούτε και τη δύναμη που έχουν πάνω μας. Είναι τόσο δυνατές, επειδή δεν είναι ορατές.

3. Νομίζουμε ότι οι πεποιθήσεις μας είναι «η Αλήθεια» -και έτσι γίνονται η Αλήθεια για εμάς.

4. Οι πεποιθήσεις καθοδηγούν και προσδιορίζουν τις αποφάσεις και τη συμπεριφορά μας, κυριολεκτικά ελέγχουν τη ζωή μας.

Γενικές πεποιθήσεις που μπλοκάρουν

Πρέπει πρώτα να καλύψεις τις ανάγκες των άλλων πριν από τις δικές σου

Πρέπει πρώτα να ευχαριστήσεις τους άλλους πριν ευχαριστηθείς εσύ

Για να κάνεις κάτι σωστά, πρέπει να το κάνεις μόνος/η σου

Πρέπει κάθε μέρα να τελειώνεις αυτό που άρχισες ....

Πρέπει να είσαι διαρκώς απασχολημένος/η

Η ξεκούραση είναι πολυτέλεια

Πρέπει να είσαι τέλειος για όλους/ες

Όποιος κοιμάται πολύ είναι τεμπέλης...

Τα καθήκοντα μιας γυναίκας δε τελειώνουν ποτέ

Αν είναι να κάνεις κάτι, πρέπει να γίνει με τον καλύτερο τρόπο

Πεποιθήσεις σχετικά με τη δουλειά που μπλοκάρουν

Αν δε δουλεύεις σκληρά πολλές ώρες, δε θα πας μπροστά

Σκληρή δουλειά = λεφτά = επιτυχία

Όταν σε βλέπουν με τις ώρες στο γραφείο σημαίνει ότι είσαι αφοσιωμένος

Δε χρειάζομαι διαλείμματα

Δεν επιτρέπεται να λέμε Όχι

Tο να ζητήσουμε βοήθεια είναι σημάδι αδυναμίας ????..

Αν ο προϊστάμενος είναι εκεί, πρέπει και εγώ να είμαι εκεί

Πρέπει να είμαι διαθέσιμος/η στη δουλειά 24 ώρες το 24ωρο.

Το να είσαι «σκλάβος/α» στη δουλειά είναι παράσημο

Κάνε οτιδήποτε για να πετύχεις, να πας μπροστά !!!!!!!!!!!!

Όλες οι παραπάνω φράσεις προέρχονται από αληθινούς ανθρώπους. Δεν είναι λοιπόν περίεργο πως όταν οι άνθρωποι σκέφτονται έτσι, δεν έχουν ούτε χρόνο αλλά ούτε και ισορροπία στη ζωή τους.!!!!!!!!!!!!!!

Οι φράσεις που περιέχουν «πρέπει» είναι συνήθως προσωπικές πεποιθήσεις και όχι η αναντίρρητη πραγματικότητα (π.χ. πρέπει να σιδερώσω όλα τα ρούχα/πρέπει να γράψω την αναφορά της Δευτέρας και να την έχω έτοιμη από Πέμπτη βράδυ για να είμαι σωστή).

Οι γενικεύσεις και οι κρίσεις τύπου «όποιος φεύγει νωρίς από το γραφείο είναι τεμπέλης» είναι επίσης πεποιθήσεις. Το πρόβλημα με αυτές τις «κατασκευασμένες» πεποιθήσεις είναι ότι δε προσφέρουν κάτι καλό.

Για να αποκτήσει κανείς καλύτερο έλεγχο και ισορροπία στη ζωή του, προτείνονται τα εξής:

Βρείτε ποιες σκέψεις κάνετε που έρχονται σε αντίθεση με την ισορροπία και την ξεκούραση

Βρείτε αντεπιχειρήματα σε αυτές τις πεποιθήσεις.

Σταματήστε να τις δέχεστε σαν την μόνη αλήθεια.

Δες τε τις με κριτική ματιά.

Συνειδητοποιήστε ότι πρόκειται για μια προσωπική εκδοχή του,

τι είναι καλό και σωστό, ?????αλλά υπάρχουν και άλλες πεποιθήσεις....

Επαναπροσδιορίστε τις σκέψεις που σας περιορίζουν και αντικαταστήστε τις με νέες πεποιθήσεις (ή επεκτείνετέ τις ώστε να μην είναι απόλυτες και άκαμπτες).

Παραδείγματα εποικοδομητικών πεποιθήσεων:

Είναι καλό και θέλω να βρίσκω για τον εαυτό μου ελεύθερο χρόνο καθημερινά
Η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια, είναι απαραίτητη για τη ψυχική και σωματική υγεία, για να έχω ενέργεια και να είμαι παραγωγικό άτομο
Υπάρχουν φορές που καλό είναι να λέει κανείς Όχι!!!!!!

Tα διαλείμματα βοηθάνε στο να βελτιωθεί η απόδοση στη δουλειά
Μπορώ να ικανοποιήσω τόσο τις δικές μου όσο και τις ανάγκες των άλλων, μπορώ να τα κάνω και τα δύο??!!

Δεν είναι ανάγκη να τα φορτώνομαι όλα-και άλλοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν κάποια πράγματα εξίσου καλά με εμένα-οπότε μπορώ να κάνω κατανομής εργασιών ............

Συνταγή Αλλαγής

Αυτή την εβδομάδα παρατηρήστε τις προτεραιότητές σας -τη σειρά με την οποία κάνετε πράγματα- και παρατηρήστε πώς το σύστημα των πεποιθήσεων σας επηρεάζει τις καθημερινές σας επιλογές

Κάντε στον εαυτό σας ερωτήσεις που αποκαλύπτουν τις κρυμμένες σας πεποιθήσεις που σας μπλοκάρουν («γιατί δουλεύω ατελείωτες ώρες;», «γιατί ασχολούμαι με το σπίτι ενώ χρειάζομαι ξεκούραση;»γιατι με καταπιεζουν????)

Προσπαθήστε να βρείτε από πού προέρχονται αυτές οι πεποιθήσεις ή ποιος σας τις δίδαξε ...
Συζητήστε με ανθρώπους που τους βρίσκετε ισορροπημένους και θαυμάζετε τον τρόπο με τον οποίο έχουν οργανώσει τη ζωή τους.

Ρωτήστε τους για τις δικές τους πεποιθήσεις
Επιλέξτε μια πεποίθηση για να την αλλάξετε ή να την ξαναθέσετε με άλλα λόγια, ώστε να βοηθά στο να βρείτε ισορροπία στη ζωή σας (π.χ., αλλάξτε το «η δουλειά πριν την ευχαρίστηση» σε «δουλειά παράλληλα με την ευχαρίστηση»).

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν λανθασμένα ότι δεν είναι «ψυχικά δυνατοί». Άλλοι μπορεί να φοβούνται μήπως δεν «φανούν» ψυχικά δυνατοί στο περιβάλλον τους.
Η αυτοεικόνα μας «σχηματίζεται» ως ένα σχετικά σταθερό «νοητικό σχήμα» από τον

εγκέφαλο, μέσα από δύο παράγοντες. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε εμείς για τον εαυτό μας,

μέσα από την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, και από αυτό που αντιλαμβανόμαστε από μικρή ηλικία, ότι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς (γονείς, οικογένεια).
Όσο έξυπνο δηλαδή και αν είναι ένα παιδί, αν μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που το αποκαλούν «μέτριο», το μυαλό του δεν θα μπορέσει λόγω του περιβάλλοντος να αναπτύξει τις ικανότητές του. Το ίδιο, μπορούμε να πούμε, ότι ισχύει για τις συναισθηματικές αντιδράσεις μας. Ένας άνθρωπος μπορεί να μάθει να αντιδρά «δυναμικά» απέναντι στα εξωτερικά γεγονότα, και άλλος να τα δέχεται με θλίψη ή παθητικά, θεωρώντας λανθασμένα τον εαυτό του «αδύναμο». Επειδή όμως πρόκειται για μάθηση, το άγχος η θλίψη ως συναισθηματικές αντιδράσεις, μπορούν να απομαθευτούν σε οποιαδήποτε ηλικία. Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι όλοι οι άνθρωποι μαθαίνουμε συνεχώς και γινόμαστε σε όλη μας την ζωή
«ψυχικά δυνατοί», δεν γεννιόμαστε με κάποιο «χάρισμα»
ψυχικής δύναμης, το οποίο άλλοι έχουν και ....άλλοι όχι....

Τι θεωρεί όμως μία κοινωνία ως ψυχική δύναμη????

Ένα λανθασμένο στερεότυπο, είναι ότι ο άνθρωπος που δεν «εξωτερικεύει» τα προβλήματά του, δεν δείχνει τις «αδυναμίες» του στους άλλους, είναι «δυνατός ψυχικά». Υπάρχει ο παντοδύναμος αυτός άνθρωπος; Ο άνθρωπος που δεν φοβάται; Φυσικά και όχι, ο άνθρωπος διαθέτει το έμφυτο συναίσθημα του φόβου, για προστασία του οργανισμού. Οι άνθρωποι που «έχουν μάθει» να φέρονται έτσι, να «κλείνονται», είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπίσουν το άγχος, την μελαγχολία και την πτώση της ψυχικής διάθεσης. Γίνονται πιο «ευάλωτοι» σε αυτά, διότι «έχουν μάθει» λανθασμένα, ότι είναι «αδυναμία» το να εξωτερικεύουν σκέψεις και συναισθήματα τους. Πιο «ευάλωτοι» διότι δεν μιλούν για τις «ανησυχίες» τους σε άλλους, δεν «συγκρίνουν» με σωστό τρόπο τις σκέψεις τους με άλλων ανθρώπωνκαι νομίζουν ότι μόνο αυτοί νιώθουν «αδύναμοι», ενώ στην πραγματικότητα κανένας άνθρωπος δεν είναι «παντοδύναμος». Μπορεί αυτό το «κλείσιμο» στον εαυτό να αλλάξει; Η απάντηση είναι φυσικά και μπορεί.

«Ψυχική δύναμη» συχνά θεωρείται λανθασμένα, το να ανταπεξέλθει κάποιος μόνος του, σε δύσκολες καταστάσεις που του δημιουργούν άγχος ή θλίψη. Παρατηρείται το γεγονός, ότι ένας άνθρωπος δεν νιώθει «ψυχικά αδύναμος» αν τον πονά το στομάχι του και απευθυνθεί σε έναν γαστρεντερολόγο. «Δεν νιώθει ότι οφείλει» να γνωρίζει τα πάντα για το στομάχι ως όργανο.Το άγχος ή ή θλίψη όμως, λόγω άγνοιας, εκλαμβάνονται από το άτομο ως χαρακτηριστικά ενός «αδύναμου μυαλού» και όχι ως «φυσιολογικές αντιδράσεις» του, οι οποίες αντιμετωπίζονται οριστικά με την καθοδήγηση ειδικού.

Ο άνθρωπος πιστεύει ότι είναι πολύ σημαντικό να δείχνει ψυχικά «δυνατός» στους άλλους. Συχνά υπάρχει ο ασυνείδητος φόβος του, ότι ειδάλλως θα χάσει την εκτίμηση των άλλων αν «αυτοί» αντιληφθούν κάποια «αδυναμία» του. Στην πραγματικότητα συχνά «φοβάται» και θεωρεί ο ίδιος, ότι «υπάρχει κίνδυνος» να πέσει η αυτοεικόνα του στα «μάτια» του, όπως την κρίνει με βάση το τι θεωρεί μία κοινωνία ως «δύναμη», Αυτό το έχει ασυνείδητα «ενσωματώσει» στα «κριτήρια αυτοεκτίμησης του» από την ανατροφή του. Αυτός ο φόβος για παράδειγμα είναι πολύ μεγαλύτερος στο ανδρικό φύλο. Η γυναίκα η οποία έχει ανατραφεί με το στερεότυπο ότι είναι πιο ευαίσθητη, άρα επιτρέπεται να εκδηλώνει την ευαισθησία της, κρίνει λιγότερα αυστηρά τον εαυτό της και «ανοίγεται» πιο εύκολα στο περιβάλλον της ή σε έναν ειδικό. Το περιβάλλον συχνά επίσης, θεωρεί ότι είναι πιο φυσιολογικό να εκδηλώνεται συναισθηματικά μια γυναίκα.

Ο άνθρωπος συχνά θεωρεί λανθασμένα ότι όλοι οι άλλοι άνθρωποι είναι ψυχικά «παντοδύναμοι».Αυτό οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος ως καθημερινός ψυχολόγος δεν κάνει «επιστημονική ανάλυση» της συμπεριφοράς του και των άλλων. Έτσι μία συμπεριφορά των άλλων, μπορεί να δείχνει πλασματικά ως ψυχική δύναμη, πχ η χρήση αλκοόλ, μπορεί να εκλαμβάνεται ως ανδρισμός και όχι ως ένα βλαβερό «αγχολυτικό». Πολλοί άνδρες πχ προσπαθούν να κρύψουν από τις συντρόφους τους το άγχος τους για την επιβίωση. Κάποιες φορές μπορεί να θεωρούν ότι δεν θα αρέσει στην σύντροφό τους να τους δει «έτσι». Πιθανά και οι σύντροφοί τους να συνειδητοποιούν αυτό το «θέατρο», επειδή όμως η καθημερινότητα είναι ήδη δυσάρεστη λόγω της οικονομικής κρίσης, αποφεύγουν ασυνείδητα, όχι από κακία, να συζητούν οτιδήποτε δυσάρεστο. Σε τέτοιες καταστάσεις, αντί να υπάρχει επικοινωνία, ο καθένας «κλείνεται» στον εαυτό του, ή ψάχνει «αγχολυτικό» σε «ξέγνοιαστες» επιφανειακές επαφές, διαφεύγοντας από την πιο δύσκολη επίλυση του πραγματικού προβλήματος στην σχέση. Το ανθρώπινο μυαλό ασυνείδητα, ψάχνει την πιο εύκολη λύση.

Πολλοί άνθρωποι, έφηβοι ή ενήλικοι, που λανθασμένα δεν θεωρούν τον εαυτό τους «ψυχικά δυνατό», έχουν μεγαλώσει σε ένα «δύσκολο» ή «ψυχρό» οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο χωρίς κακή πρόθεση, επηρέασε την εικόνα για τον εαυτό τους. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να «κλείνονται» πολύ στον εαυτό τους. Μπορεί να θεωρούν ότι δεν είναι, και ότι δεν μπορούν να γίνουν ψυχικά δυνατοί όπως οι άλλοι. Το οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση να παρατηρήσει τέτοιες συμπεριφορές, καθώς μπορεί να απειλήσουν ακόμη και την ζωή του δικού τους ανθρώπου. Η καθημερινή συμπεριφορά των ανθρώπων θα μπορούσε να παρομοιαστεί κάποιες φορές, με ένα «θεατρικό έργο». Αν «κρύψει» αυτά που τον φθείρουν, οι άλλοι δεν θα καταλάβουν τίποτα. Αυτό ικανοποιεί και το άτομο στο να συντηρεί την λανθασμένη εικόνα που έχει για την ψυχική δύναμη. Ας «ταλαιπωρείται» μόνος του, η «εικόνα» που δείχνει είναι «καλή». Έτσι μπορεί να εξωτερικεύεται πιο εύκολα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε αγνώστους, καθώς εκεί δεν «θίγεται» η αυτοεικόνα του. Παραμένει όμως κλεισμένος στον εαυτό του και ουσιαστικά μόνος του στην καθημερινότητά του, καθώς οι γύρω του αφού δεν «ξέρουν» πως νιώθει, δεν τους νιώθει κοντά του πραγματικά.. Γενικότερα, το διαδίκτυο λειτουργεί για πολλούς ανθρώπους ως ένας «κακός εξομολογητής», καθώς ο άνθρωπος μπορεί να αναβάλλει ασυνείδητα κάποιες φορές να μάθει να μιλάει το ίδιο «ανοιχτά» σε πραγματική ανθρώπινη επαφή.

Οι άνθρωποι συχνά κρίνουν λανθασμένα την «ψυχική δύναμη», ακόμη και από την εξωτερική εμφάνιση

Έτσι, ένας υπέρβαρος άνθρωπος μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του ψυχικά αδύναμο, και να θεωρεί «παντοδύναμο» τον λεπτό σωματικά άνθρωπο, στον οποίο απλά το μυαλό αντιδρά με έναν διαφορετικό τρόπο στο άγχος ή την στενοχώρια, με το «κλείσιμο της όρεξης». Πρόκειται όμως για δύο διαφορετικού τύπου «αντιδράσεις» του μυαλού, οι οποίες μπορούν να απομαθευτούν και όχι κάποια έμφυτη αδυναμία.

Τι συνέπειες έχει ο λάθος φόβος ότι δεν είμαστε «ψυχικά δυνατοί»;

Αν για παράδειγμα, ένας άνδρας απολυθεί από την εργασία του, και πιστεύει ότι έτσι μειώνεται το κύρος και η αξία του, συχνά θα θεωρήσει ότι αυτό βλέπουν και οι άλλοι. Είναι πιθανό να θεωρήσει ότι «πέφτει» στα μάτια της συντρόφου του ενώ αυτό δεν έχει συμβεί. Θεωρεί δηλαδή ότι την σκέψη που κάνει ό ίδιος για τον εαυτό του την κάνουν οι άλλοι. Πρόκειται για έναν ασυνείδητο «μηχανισμό» που διαθέτει το μυαλό μας. Τον ξέρουμε πιο απλοϊκά, ότι αν πχ δεν μας αρέσει μία ελιά στο πρόσωπό μας, νομίζουμε ότι δεν αρέσει στους άλλους και όλοι κοιτάνε αυτήν με «ενόχληση». Ονομάζεται «προβολή», καθώς προβάλλουμε σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας, ότι τις κάνουν άλλοι για εμάς. Πρέπει να τονίσουμε επομένως ότι ο άνθρωπος συχνά φοβάται όχι μόνο εξωτερικά αίτια, αλλά και «εσωτερικά», όπως την «μείωση» της αυτοεικόνας του, παρότι, η «μείωση» γίνεται μόνο στο δικό του μυαλό.
Ένας άνθρωπος που έχει μία αρνητική «εικόνα» για τον εαυτό του, δεν μπορεί να αντιληφθεί (να «αναλύσει» αντικειμενικά ως ειδικός) ότι πιθανά ευθύνονται εξωτερικοί παράγοντες οι οποίοι φέρνουν τις αρνητικές σκέψεις και την μελαγχολία. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η προσωπικότητά του έχει μάθει (αθέλητα, σε μικρή ηλικία), να «ρίχνει» το «φταίξιμο» προς τον εαυτό του, και καθώς αυτό το κάνει «αυτοματοποιημένα», η «πραγματικότητα» που «βλέπει», θεωρεί ότι είναι η μία και μοναδική, απόλυτα σωστή, δεδομένη πραγματικότητα. Έτσι μπορεί να έχει την «τάση» να ερμηνεύει αρνητικές καταστάσεις της ζωής που του τυχαίνουν ως αποτέλεσμα δικής του ευθύνης και υπαιτιότητας και την κακή ψυχική διάθεση του, ως «πρόβλημα» και δική του «αδυναμία». Αυτός ο τρόπος σκέψης μπορεί εύκολα να οδηγεί σε μελαγχολική ή καταθλιπτική συναισθηματική διάθεση.

Ο άνθρωπος όμως προκειμένου να νιώθει πραγματικά «δυνατός», πρέπει να μάθει να μην φοβάται να δείχνει τις «αδυναμίες» του, το ότι είναι άνθρωπος, και ότι δεν είναι «ντροπή» να «μαθαίνει» όταν χρειάζεται, το πως να τις ξεπερνά. Δεν τις «αρνείται», καθώς θα ήταν σαν να αρνείται την ανθρώπινη φύση του. Η «δύναμη» βρίσκεται στο να τις «αναγνωρίζει», να τις «παραδέχεται», και να προσπαθεί όταν χρειάζεται να «μάθει» πώς να τις «ξεπεράσει».
Ο φόβος απέναντι σε δύσκολες καταστάσεις, είναι ένα έμφυτο συναίσθημα με σκοπό την προστασία μας.Όλοι οι ήρωες στην ιστορία, ένιωθαν φόβο, απλά «έμαθαν» με την λογική σκέψη να τον σταματούν, μία ικανότητα που διαθέτει το ανθρώπινο μυαλό. Το συναίσθημα του φόβου το νιώθουμε όμως και όταν ανησυχούμε ότι έχουμε κάτι να «χάσουμε», ακόμη και αν αυτό είναι το αυτοκίνητό μας και όχι η ζωή μας. Είναι σημαντικό, ότι αυτή η μάθηση απομαθαίνεται, και δεν πρέπει να βάζει κάποιος «ταμπέλες» ψυχικής ασθένειας στον εαυτό του. Είναι χαρακτηριστικό, ότι όταν τα μέσα ενημέρωσης μιλούν για αύξηση της κατάθλιψης την εποχή της οικονομικής κρίσης, δημιουργείται μία εικόνα στο κόσμο σαν να «προσβάλλονται» από κάποιον ιό «οργανικής ασθένειας» μη αντιμετωπίσιμης. Είναι δεδομένο ότι δεν είναι έτσι. Πρόκειται συχνά για έναν «μαθημένο» τρόπο συναισθηματικής αντίδρασης, ο οποίος μπορεί να αλλάξει.