ΕΛΠΙΔΑ....(NTR)

ΤΑ 4 ΚΕΡΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!

Το πρώτο έλεγε: "  Εγώ είμαι η Υπομονή".

Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω

 ότι δε μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!"
 Κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.

Το δεύτερο είπε:"  Εγώ είμαι η Πίστη".

Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά. 

Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα,

 κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο.

Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι

 φύσηξε πάνω του και το έσβησε..

 Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του είπε:

 "  Εγώ είμαι η Αγάπη". 

Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο.

 
Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι. 

Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο.

 Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει..

Ξαφνικά, ένα μικρό παιδί μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε: Μα τι κάνετε! Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, γιατί εγώ φοβάμαι το σκοτάδι! Και ξέσπασε σε δάκρυα..
Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια: Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαις.

" Εγώ είμαι η Ελπίδα".
Όσο θα είμαι αναμμένο, θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα    άλλα τρία κεριά. Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μικρούλι πήρε το κερί της ελπίδας, και άναψε ξανά όλα τα άλλα...!!!!!!!

            Τα τεσσερα  κεριά έλιωναν αργά....

      Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος,που μπορούσε ν`ακουστεί η συζήτηση τους.... Το πρώτο έλεγε: "  Εγώ είμαι η Υπομονή". Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω  ότι δε μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!"  Κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει...

           Η απόσταση είναι περίεργο πράγμα. Άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά και άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμα και αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα.

           Αγνάντι έγινε η ζωή μας . Μιας άλλης πραγματικότητας .. Κομπάρσοι γίναμε στα όνειρα μας , στα θέλω μας , στα φιλιά μας. Άλλοι άγνωστοι πρωταγωνιστούν στα δικά μας σενάρια.

            Μπορεί σήμερα  να φαίνεται πως όλες μας οι προσπάθειες πήγαν χαμένες. Μπορούμε όμως να ζήσουμε αυτή τη ζωή,πάνω από τη ρουτίνα,βαδίζοντας στο φως ! Το χτες πέρασε,....το σήμερα είναι έδω, .......ένα εικοσιτετράωρο αχρησιμοποίητου χρόνου.

     

      Υπάρχουν στιγμές που θέλεις να αλλάξεις την ζωή σου τόσο πολύ αλλά δεν μπορείς  .   γιατί κάτι τελευταία στιγμή μπαίνει εμπόδιο και σου χαλάει το όνειρο.

Ας ανάψουμε  το κερί της΄΄ Ελπίδας.΄’....να το κρατούμε άσβεστο και που

ξέρεις...

        ίσως...... να ερθουν καλύτερες μέρες!!!!!!!!

Σενάρια μοναχικού ατομου...(NTR)

Μήπως οι φοβίες σας …σας εμποδίζουν να έχετε τη σχέση που θέλετε;

Αναρωτιέστε γιατί οι σχέσεις σας έχουν ημερομηνία λήξης ή γιατί οι επιλογές σας είναι λάθος;
Ολοι μας έχουμε απωθημένα από προηγούμενες σχέσεις, τα οποία κουβαλάμε σε κάθε νέα γνωριμία που κάνουμε. Πολλές φορές, όμως, οι ανασφάλειες μας κρατάνε στάσιμους και μας δημιουργούν προβλήματα. Μια από τις πιο συνηθισμένες φοβίες μας έχει να κάνει με την ιδέα της εγκατάλειψης και μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους.

Σενάριο 1ο

Γνωρίζετε ένα άτομο που είναι έτοιμο να δημιουργήσει σχέση, αλλά εσείς αισθάνεστε ότι δεν υπάρχει χημεία μεταξύ σας ή ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο δεν είναι κατάλληλο για εσάς.

 Υπάρχει πιθανότητα να αντιδράτε με αυτόν τον τρόπο, γιατί έχετε πληγωθεί τόσες φορές που φοβάσθε ότι θα πρόκειται για μία ακόμη λάθος επιλογή.

 Αποτέλεσμα !!!!

***Προτιμάτε να μην προχωρήσετε περισσότερο και να μείνετε μόνοι σας….***

Σενάριο 2^ο

 Εχετε απομονωθεί και δε θέλετε καν να μπείτε στη διαδικασία να γνωρίσετε νέα άτομα.

Η φοβία της εγκατάλειψης περιορίζει τις πιθανότητες, που έχετε, να αγαπήσετε κάποιο άλλο πρόσωπο και σας προκαλεί συναισθήματα αμφισβήτησης, ανασφάλειας και απομόνωσης.

Είναι πολύ εύκολο να δικαιολογείτε τον εαυτό σας και τις επιλογές σας, λέγοντας *πιο καλή η μοναξιά* αλλά αξίζει περισσότερο να προσπαθήστε να ξεπεράσετε τα συναισθηματικά σας εμπόδια.
Σας προτείνω πέντε απλούς τρόπους και ευχόμαι να προκαλέσουν *ρωγμές* στη σκέψη και στη διάθεσή σας....

1. Αναγνωρίστε τα πρότυπα σύμφωνα με τα οποία λειτουργείτε.
2. Πάρτε την απόφαση να κάνετε κάποιες αλλαγές στη ζωή σας και στον τρόπο με τον οποίο αντιδράτε στην ερωτική σας ζωή.
3. Μοιραστείτε τις σκέψεις και τους προβληματισμούς σας με επιλεγμενους φίλους .
4. Προσπαθηστε να είστε συναισθηματικά ανοικτος/ή με τους γύρω σας.
5. Αποκτήστε νέες ασχολίες και κάνετε νέες γνωριμίες.
Η Διαθεση σας θ αλλαξει και θα αισθανθειτε  γεματοι....  Ενεργεια και Αισιοδοξια.
Πιστεψτε με!!!!

Aυτοεκτίμηση...(NTR)

Έχουμε σχέσεις που μας ικανοποιούν, επάγγελμα που μας αρέσει, αισθανόμαστε ότι ανήκουμε στους «τυχερούς» και είμαστε ευχαριστημένοι με τον εαυτό μας, χωρίς να το πολυσκεφτόμαστε. Kαι άλλες φορές, χωρίς να έχει συμβεί κάτι συγκεκριμένο, κάτι μάς πάει «ανάποδα», στη δουλειά, στις σχέσεις, στην οικογένεια, ή σε όλα αυτά μαζί, και μας ζώνουν οι αμφιβολίες για το αν κάναμε τις σωστές επιλογές. 

Αναρωτιόμαστε αν τελικά είμαστε «άξιοι» για να πετύχουμε αυτά που επιθυμούμε και επιδιώκουμε. 

Όταν «ζοριστούμε», κλονίζεται η πίστη στον εαυτό μας, η αυτοεκτίμησή μας. 

Kαι όμως, είναι τότε που τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.

H αυτοεκτίμηση (όπως και η αυτοαντίληψη, που είναι έννοια συγγενική) δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί, γιατί δεν περιέχει τίποτα το χειροπιαστό, το οποίο θα μπορούσε να καταμετρηθεί.

 Kαι όμως, ψυχολόγοι και ψυχίατροι στρέφουν όλο και περισσότερο την προσοχή τους στη σημασία των εννοιών αυτών 

για την ψυχική υγεία των ανθρώπων.

Αγάπη για τον εαυτό μας

H εκτίμηση, η αγάπη και η αποδοχή του εαυτού μας φαίνεται να αποτελούν τη βάση της ψυχικής ισορροπίας, αλλά και της ικανότητας του ατόμου να κάνει και να διατηρεί ικανοποιητικές διαπροσωπικές σχέσεις. Aυτή η αγάπη για τον εαυτό μας δεν έχει όμως καμία σχέση ούτε με το νοσηρό ναρκισσισμό ούτε με την εικόνα τού διαρκώς γελαστού και λαμπερού ανθρώπου, τον οποίο συχνά συναντάμε μπροστά μας ως πρότυπο επιτυχημένου ανθρώπου γεμάτου αυτοπεποίθηση. Πολύ περισσότερο, η αληθινή αυτοεκτίμηση φαίνεται ότι περιλαμβάνει (σε αντίθεση με το ναρκισσισμό) την αποδοχή και την αγάπη προς τους άλλους.

Πώς πλάθουμε την εικόνα μας

Η αγάπη για τον εαυτό μας δεν έχει καμία σχέση με το νοσηρό ναρκισσισμό

Η ενθάρρυνση του παιδιού είναι το πρώτο μεγάλο βήμα προς την αυτονομία

Eίναι σίγουρο ότι ο κάθε άνθρωπος έχει μια εικόνα για τον εαυτό του, που περιλαμβάνει τουλάχιστον όλες τις συνειδητές πλευρές του εαυτού του: τη σωματική, τη συναισθηματική, τη νοητική, την κοινωνική. H εικόνα αυτή σπάνια ταυτίζεται με την εικόνα που έχουν οι άλλοι γι’ αυτόν? πολλές φορές μάλιστα η απόσταση μεταξύ της αυτοαντίληψης και της «αντικειμε-νικής» εικόνας είναι πολύ μεγάλη. Eκτός όμως από την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, έχουμε και την εικόνα ενός ιδανικού εαυτού, αυτού δηλαδή που θα θέλαμε να είμαστε και που επιδιώκουμε πάντα να φτάσουμε. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αυτοεκτίμηση προκύπτει από τη σχέση μεταξύ της εικόνας που έχουμε για τον εαυτό μας και την εικόνα του ιδανικού εαυτού μας. Όσο πιο κοντά βρίσκονται οι εικόνες αυτές, τόσο πιο μεγάλη είναι η αυτοεκτίμησή μας. Aπό πού πηγάζει όμως και πώς διαμορφώνεται αυτή η αντίληψη και η αξιολόγηση του εαυτού μας; Oι ειδικοί μοιάζουν να συμφωνούν στην άποψη ότι η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας χτίζεται -από την πρώτη στιγμή της ζωής μας- από την αλληλοεπίδραση των προσωπικών μας εμπειριών και των αξιολογήσεων των σημαντικών για εμάς ανθρώπων, που είναι κατά την παιδική ηλικία κυρίως οι γονείς, αργότερα οι δάσκαλοι και οι συνομήλικοι. Kατά το πρώτο έτος της ζωής ενός παιδιού, το οποίο για πολλούς εξελικτικούς ψυχολόγους είναι και το σημαντικότερο για την ανάπτυξη της αίσθησης του εαυτού του, το παιδί αρχίζει να κατανοεί ότι είναι μια οντότητα ξεχωριστή από τη μητέρα του, ενώ ταυτόχρονα παραμένει εξαρτημένο από αυτήν και από άλλα πρόσωπα που είναι γύρω του, για την ικανοποίηση των αναγκών του. Φαίνεται ότι το κατά πόσο και το πώς ικανοποιούνται οι βασικές ανάγκες του παιδιού για τροφή, ύπνο, προστασία αλλά και σωματική επαφή, τρυφερότητα, επικοινωνία κατά τους πρώτους αυτούς μήνες της ζωής του -που είναι απόλυτα εξαρτημένο από τους άλλους- αποτελούν το θεμέλιο για μια θετική αυτοαντίληψη. 

Το αίσθημα ικανοποίησης όταν το βρέφος είναι χορτάτο, ζεστό και αισθάνεται ασφάλεια, σε συνδυασμό με την ευχαρίστηση που προκαλούν η τρυφερότητα και η αγάπη από τα οικεία πρόσωπα, δημιουργούν την πρώτη, καθαρά «αισθαντική» ακόμη αυτοεκτίμηση, η οποία θα μπορούσε ίσως απλουστευτικά να μεταφραστεί:

 «Nιώθω καλά μέσα στο πετσί μου, με περιβάλλει μια ευχάριστη αίσθηση, και αυτή την προκαλούν οι άνθρωποι που είναι γύρω μου και με αγγίζουν, επειδή και αυτοί νιώθουν καλά μαζί μου».

 Kάπως έτσι υποθέτουμε ότι μπαίνουν οι βάσεις για τα πρωταρχικά στοιχεία της αυτοεκτίμησης, δηλαδή το αίσθημα πληρότητας και ικανοποίησης με τον εαυτό μας και με τους γύρω, τους λεγόμενους «Σημαντικούς Άλλους». 

Πάνω στη βάση αυτή προστίθενται, καθώς το παιδί μεγαλώνει, η αίσθηση αποτελεσματικότητας στις ολοένα αυξανόμενες και δυσκολότερες πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει και, βέβαια, η αποδοχή και η αναγνώριση από τους άλλους σε σχέση με τις πρωτοβουλίες αυτές, αλλά και απέναντι στο ίδιο το παιδί ως άτομο.


Γεγονότα που μας συγκλονίζουν

H ανάληψη πρωτοβουλιών και η ενθάρρυνση του παιδιού εκ μέρους των «μεγάλων» είναι ιδιαίτερα σημαντικές, γιατί έτσι συντελείται το πρώτο μεγάλο βήμα προς την αυτονομία και την ανεξαρτησία, που συνεπάγονται αίσθημα ικανοποίησης για ό,τι το παιδί δοκιμάζει και πετυχαίνει μόνο του. Aντίθετα, η αποθάρρυνση από το να αναλάβει πρωτοβουλίες, με υπερβολικούς περιορισμούς ή τιμωρίες, μπορεί να προκαλέσει στο παιδί ενοχές αλλά και αίσθημα ανεπάρκειας και εξάρτησης, που επιδρούν αρνητικά στη διαμόρφωση της αυτοαντίληψής του. Στην πορεία της κοινωνικοποίησης του παιδιού αποκτούν σημασία, εκτός από την οικογένεια, και οι δάσκαλοι και οι συνομήλικοί του, καθώς αξιολογούνται πια και οι επιδόσεις του στο σχολείο και αρχίζει να κρίνει τον εαυτό του σε σχέση με τα άλλα παιδιά. Συνοψίζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι για το χτίσιμο της αυτοεκτίμησής μας, κατά την παιδική ηλικία και την εφηβεία, είναι ιδιαίτερα ισχυρή η επίδραση των «Σημαντικών Άλλων». Όπως υποστηρίζουν πολλοί παιδοψυχίατροι, οι Άλλοι συντελούν στο να επικυρώσουμε αυτό που είμαστε, γιατί ο τρόπος με τον οποίο μας βλέπουν επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας. H αντιμετώπισή τους και οι σχέσεις που έχουμε μαζί τους επικυρώνουν ή καταρρίπτουν την εικόνα που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας, και αυτό μάλλον ακολουθεί κυκλική πορεία. Όλα αυτά ισχύουν και έχουν ιδιαίτερη σημασία για να κατανοήσουμε πώς πλάθεται η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Aυτό όμως στο οποίο διίστανται οι απόψεις των ειδικών είναι το κατά πόσο παραμένει σταθερή ή μεταβάλλεται η αυτοεκτίμηση κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Φαίνεται λοιπόν ότι, αν και μέχρι το τέλος της εφηβείας έχουν μπει τα θεμέλια για υψηλή ή χαμηλή αυτοεκτίμηση, μπορεί κάποια σημαντικά αρνητικά γεγονότα να την κλονίσουν ή, αν είναι θετικά, να την ενισχύσουν. Στα πρώτα συγκαταλέγονται τραυματικά βιώματα, όπως ο θάνατος αγαπημένων ανθρώπων, ανίατες ή μακροχρόνιες ασθένειες, αποτυχίες στην επαγγελματική σταδιοδρομία, ξαφνικές μεγάλες αλλαγές του τρόπου ζωής, κρίσεις μέσα στην οικογένεια, ακόμα και «απλές» προσωπικές κρίσεις σε «δύσκολες» ηλικίες (εμμηνόπαυση, κρίση μέσης ηλικίας, συνταξιοδότηση). Σε αυτές ακριβώς τις δύσκολες περιόδους όμως είναι που χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ την αυτοεκτίμησή μας, όπως χρειαζόμαστε τη συμπαράσταση ενός καλού φίλου. Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές της ζωής μας, φαίνεται ότι έχουμε ανάγκη όχι από μια «ρεαλιστική» θεώρηση της πραγματικότητας αλλά από μία λιγότερο ή περισσότερο «παραμορφωμένη» -προς το θετικό- εικόνα της πραγματικότητας και των ιδιοτήτων του εαυτού μας, η οποία μας επιτρέπει να υποτιμήσουμε τις δυσκολίες, να υπερεκτιμήσουμε ίσως τις δυνατότητές μας και να δούμε τελικά το ποτήρι μισογεμάτο αντί για μισοάδειο.

Ψυχικές διαταραχές

Στις κρίσιμες στιγμές χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ την αυτοεκτίμησή μας!!!!!!

Όπως προκύπτει από έρευνες οι οποίες εξετάζουν τη σχέση ανάμεσα στην υψηλή αυτοεκτίμηση και την τάση για κατάθλιψη, η υψηλή αυτοεκτίμηση είναι σπάνια σε καταθλιπτικά άτομα, ενώ άτομα που τείνουν να υπερεκτιμούν τον εαυτό τους και να τον αξιολογούν θετικά είναι περισσότερο ικανοποιημένα από τη ζωή τους και παρουσιάζουν πολύ λιγότερο και σπανιότερα ψυχικές διαταραχές.

 Tι συμβαίνει ακριβώς και πώς μπορεί η έλλειψη αυτοεκτίμησης να επηρεάσει τόσο τη συναισθηματική κατάσταση και την ψυχική ισορροπία ενός ανθρώπου; Aπό τις παρατηρήσεις ψυχολόγων και ψυχοθεραπευτών σχετικά με αντιλήψεις και συμπεριφορές ατόμων που εκφράζουν αρνητική γνώμη για τον εαυτό τους και πιστεύουν ότι «δεν αξίζουν και πολλά», φαίνεται ότι τα άτομα αυτά διατηρούν μία ανάλογη στάση και απέναντι σε ό,τι τους συμβαίνει, δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο από τον οποίον είναι δύσκολο να βγουν. Φαίνεται λοιπόν ότι άτομα με χαμηλή αυτο-εκτίμηση.

Πιστεύουν ότι και οι άλλοι δεν τους εκτιμούν και έχουν αρνητική γνώμη γι’ αυτούς.

• Συμπεριφέρονται απέναντι στον εαυτό τους χωρίς αίσθημα ευθύνης και φροντίδας -όπως απέναντι σε ένα αντικείμενο που δεν μας πολυαρέσει και δεν έχει αξία για μας-, συχνά με συνέπειες για τη σωματική τους υγεία. Yποφέρουν συχνότερα από ψυχοσωματικές διαταραχές.
• Δεν τολμούν να εκφράσουν τις ανάγκες ή τις απαιτήσεις τους και να διεκδικήσουν αυτά που επιθυμούν, ακόμη και όταν είναι απόλυτα δικαιολογημένα.
• Έχουν συχνά την τάση να προσαρμόζουν τη ζωή τους στις επιθυμίες και τις απαιτήσεις των άλλων και στις σχέσεις τους να εξαρτώνται από τους άλλους.
• Aντιδρούν πολύ ευαίσθητα στην κριτική, ακόμη και όταν αυτή είναι καλοπροαίρετη, και συμπεριφέρονται καχύποπτα και αμυντικά.
• Έχουν συχνά αυστηρή και αρνητική στάση και απέναντι στους άλλους, εστιάζουν στα ελαττώματά τους και δεν δείχνουν επιείκεια και ανεκτικότητα.
Aυτές όμως οι συμπεριφορές έχουν ως αποτέλεσμα και την ενίσχυση της αρνητικής αυτοεικόνας, επειδή ακριβώς δυσχεραίνουν την επικοινωνία, προκαλούν την απομάκρυνση ή την απόρριψη των άλλων και δημιουργούν αρνητικό κλίμα και σε ατομικό αλλά και σε διαπροσωπικό επίπεδο.

Η γενναιοδωρία προς τον εαυτό μας μας κάνει πιο γενναιόδωρους και απέναντι στους άλλους....


Eίναι δυνατό να ενισχυθεί η χαμηλή αυτοεκτίμηση;

Πολλοί ψυχολόγοι πιστεύουν ότι είναι δυνατό, και υποστηρίζουν ότι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε σήμερα απέναντι στον εαυτό μας καθορίζει και το πόσο καλά αισθανόμαστε με τον εαυτό μας.

 Σύμφωνα με αυτούς, υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να βελτιώσουμε την αυτοεκτίμησή μας:
• Aν είμαστε πιο επιεικείς και πιο «γενναιόδωροι» με τον εαυτό μας και δεν τον τυραννάμε με υπερβολικές απαιτήσεις τού είδους «αυτό πρέπει να το πετύχω οπωσδήποτε», «αν δεν τα καταφέρω σε αυτό, θα είμαι ένας αποτυχημένος» και του επιτρέπουμε λάθη και ατέλειες.
• Aν μπορούμε να εγκαταλείψουμε απαιτήσεις και επιθυμίες που μας ταλαιπωρούν επειδή θα θέλαμε, αλλά επί χρόνια δεν μπορούμε να τις πραγματοποιήσουμε.
• Aν μπορούμε να επιδιώξουμε ή να αποδεχτούμε αλλαγές σε σχέσεις ή καταστάσεις που δεν μας ικανοποιούν πια, αλλά μας γεμίζουν αμφιβολίες για τον εαυτό μας.
• Aν μπορούμε να δεχτούμε «δυσάρεστες» πλευρές του εαυτού μας, συναισθήματα που μας φοβίζουν επειδή τα θεωρούμε αρνητικά και ανεπίτρεπτα, όπως η θλίψη, η μοναξιά, ο φόβος, η απόγνωση, ως κομμάτια του εξίσου πολύτιμα με τα θετικά, όπως η χαρά, η ικανοποίηση, η αισιοδοξία.
• Kαι φυσικά, αν μπορούμε να δεχτούμε για τον εαυτό μας τη θετική γνώμη των άλλων για μας, χωρίς να την υποτιμάμε με σκέψεις όπως «το λέει μόνο για να με παρηγορήσει», «αν ήταν κάποιος πιο σχετικός με το θέμα, θα είχε σίγουρα διαφορετική γνώμη».
Tο σίγουρο είναι πάντως ότι δεν ζημιώνουμε κανέναν αν έχουμε μεγάλη αυτοεκτίμηση!

 Αντίθετα, φαίνεται ότι αυτή η θετική στάση, η «γενναιοδωρία» προς τον εαυτό μας, μας κάνει περισσότερο γενναιόδωρους και δεκτικούς και απέναντι στους άλλους.......

ΒΙΑΣΥΝΗ……(NTR)

ΒΙΑΣΥΝΗ……

Ένα πρωινό του 1870, ο πανίσχυρος και σεβαστός από εχθρούς και φίλους κινέζος πρίγκιπας Κονγκ αποφάσισε να επισκεφθεί τις πρεσβείες όσων δυτικών κρατών βρίσκονταν στο Πεκίνο και να συζητήσει με τους αξιωματούχους τους.

Μη θέλοντας όμως να φανεί ότι μεροληπτεί υπέρ της μιας ή της άλλης χώρας, είχε ειδοποιήσει τους Πρέσβεις ότι μέχρι το τέλος της ημέρας θα περνούσε από όλες τις διπλωματικές αποστολές, ξεκινώντας από την πλησιέστερη στα ανάκτορά του που ήταν η γαλλική.

Οι Γάλλοι τον υποδέχθηκαν με τις τιμές και τη λαμπρότητα που άρμοζε σε έναν τόσο σπουδαίο επισκέπτη, ωστόσο ο πρίγκιπας γρήγορα πρόσεξε ότι η συμπεριφορά του προσωπικού της πρεσβείας χαρακτηριζόταν από σιωπή, κατήφεια και απογοήτευση. Τον πληροφόρησαν λοιπόν ότι αιτία γι' αυτό ήταν οι ειδήσεις που μόλις είχαν φθάσει και αφορούσαν την ταπεινωτική ήττα στο Σεντάν, καθώς και άλλες δυσμενείς εξελίξεις από τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο.

Ο πρίγκιπας εξέφρασε τη λύπη του για κακά νέα, συλλυπήθηκε τον Πρέσβη για τις μεγάλες απώλειες που είχε υποστεί η χώρα και ευχήθηκε το μέλλον να φανεί πιο ευνοϊκό τόσο για το γαλλικό έθνος όσο και για τις ένοπλες δυνάμεις του. Στη συνέχεια, γύρισε προς έναν από τους μανδαρίνους τις ακολουθίας του και του είπε:

"Ειδοποίησε τον αξιότιμο Πρέσβη της Γερμανίας ότι δεν θα μπορέσω να τον επισκεφθώ σήμερα όπως είχα προγραμματίσει αρχικά. Θα τον δω αύριο γιατί δεν μπορώ να συμπάσχω με την οδύνη ενός κράτους και την ίδια ημέρα να συγχαίρω την άλλη πλευρά για τις επιτυχίες της."

Με αυτή του την πράξη ο σοφός πρίγκιπας Κονγκ έδειξε πως γνώριζε ότι κανένα συναίσθημα, καμία απόφαση και καμία ιδέα δεν μπορεί να αποκτήσει ουσιαστικό βάθος χωρίς την πάροδο αρκετού χρόνου. Ως πραγματικός αριστοκράτης λοιπόν προτίμησε να τροποποιήσει το πρόγραμμα των επισκέψεών του παρά να φτηνύνει το χαρακτήρα και τα συναισθήματά του, αλλάζοντας πρόσωπα ανάλογα με την περίσταση.

Επέλεξε δηλαδή να πράξει ακριβώς το αντίθετο από εμάς που βιαστικοί και πολυάσχολοι όπως είμαστε, αφιερώνουμε τόσο λίγο χρόνο σε όλες τις ασχολίες μας ώστε τελικά:

Δεν διαβάζουμε. Απλώς ξεφυλλίζουμε.
Δεν αγαπούμε. Απλώς ερωτευόμαστε.
Δεν καταλαβαίνουμε. Απλώς συλλέγουμε πληροφορίες.
Δεν διοικούμε. Απλώς δίνουμε εντολές.
Δεν συζητούμε. Απλώς ανταλλάσσουμε απόψεις.
Δεν κρίνουμε. Απλώς αποφασίζουμε.
Δεν αποκτούμε φίλους. Απλώς επεκτείνουμε τις γνωριμίες μας.
Δεν νιώθουμε. Απλώς αισθανόμαστε.
Δεν ταξιδεύουμε. Απλώς μετακινούμεθα.
Κι όλα αυτά επειδή τρέχουμε σαν τρελοί…

 Το βότσαλο στην παραλία όμως, το πληκτρολόγιο που χρησιμοποιώ αυτή τη στιγμή, η μάνα μου, ο πατέρας μου,υα παιδια μου, η πατρίδα μου, ή ο Θεός μου έχουν τόση αξία όση ο χρόνος,….

η προσοχή και η προσπάθεια που τους αφιερώνω.

 Ο πρίγκιπας Κονγκ, πιστός στο αρχαιοελληνικό

 "απάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος",

 μας υπενθυμίζει ότι

τίποτε δεν έχει αξία χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση.

Βαθιά και πλούσια συναισθήματα υπάρχουν μόνο

 για όσους είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν γι' αυτά

με ένα μικρό ή μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού τους.

Αν ο Θεός ξεχνούσε(NTR)

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου

χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα

θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που Σημαίνουν…..

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε

εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν

οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο,

αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

 θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε

εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν

οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο,

αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
 
 Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.

Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του

Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη

σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από

τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους

ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να

πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν,

χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!

Στο μικρό παιδίθα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα

έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή

του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που

κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή

παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει

να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν

θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

 Να λες πάντα αυτόπου νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν

η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα

προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα

ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα

σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι

άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα

ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι

αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν

θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μάς δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως

πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα

να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η

τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις

άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα

για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και

ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.
 

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι,

αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη",

"συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

 Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία

για να τις εκφράσεις.

Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα….

ΧΑΜΟΓΕΛΑ+ΣΚΕΨΟΥ ΘΕΤΙΚΑ!!!!!!!!!!!

AΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ(NTR)

AΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ.....~~~.....
Nα είσαι με αυτόν που είναι περήφανος που σε έχει...
Και δεν υπολογίζει κανέναν και τίποτα...Aρκεί να είναι μαζί σου..!!

Όλοι μας
ξέρουμε να αγκαλιάζουμε...
λίγοι όμως ξέρουν να σε κρατάνε
αγκαλιά με την ..........ψυχή τους...!!

 

 

"Είναι δύσκολο να φτιάξει κανείς ένα έργο χωρίς να κάνει κανένα λάθος, αλλά δύσκολο είναι κι αν ακόμα φτιάξει κάτι αλάθητο να μην πέσει σε άδικο κριτή.»

 

 

Απόψε το Mυαλό Γυρνάει Πίσω… και Ακούει Ήχους που Μόνο Μια Ψυχή... Μπορεί να Αναγνωρίσει…

 

 

Κράτα πάντα ένα λουλούδι και πρόσφερε το στον πρώτο τυχόντα. Μη φοβηθείς ότι θα βρεθείς με άδεια τα χέρια. Στη γωνιά του δρόμου θα σε περιμένει ένας ολάνθιστος κήπος. Οι δρόμοι είναι ατέλειωτοι και άπειροι. Διαλέγεις και παίρνεις. Ο προορισμός που έχεις πάνω σ΄αυτόν τον όμορφο πλανήτη, πρέπει να ξέρεις, είναι ένας: Γνώρισε τον κόσμο, καλλιεργώντας την αγάπη τόσο στην γη όσο και στον εσωτερικό εαυτο σου….

 

 

Για να περνατε καλυτερα.......................

Πετάξτε όλα τα άχρηστα και τους άχρηστους/ες απο τη ζωή σας..

Πετάξτε τους μίζερους, τους γκρινιάρηδες και τους αναποφάσιστους... Πετάξτε εκείνους που μιλάνε πολύ και πράττουν καθόλου..

Πετάξτε εκείνους που ζητούν συχνά συγνώμη (δεν το εννοούν)...

Πετάξτε αυτούς που έχουν εγκέφαλο σε λάθος σημείο του σώματος..

 Γενικά πετάξτε ότι σας μαυρίζει την ψυχή!!!!!

 

 

Κανεις δεν ειναι τοσο πλουσιος,που να εχει μην εχει αναγκη ενα χαμογελο…..

Και κανεις δεν ειναι τοσο φτωχος που να μην μπορει να το δωσει...

Ο ψεύτικος φίλος είναι σαν την σκιά....
Σε ακολουθεί όσο υπάρχει ήλιος...!!!
~~~~~~~~~~~****~~~~~~~~~~~
    //~~~~~~~~~*~~~~~~~~~\\
                 {~~~~~^~~~~~}
                             !!!!!!!

Η Δύναμη της ΕΠΑΝΑΛΗΨΗΣ (NTR)

Οι περισσότεροι από μας έχουμε σιγοψιθυρίσει κάποια στιγμή στον εαυτό μας ή σε ένα φίλο την έκπληξή μας που για ακόμη μία φορά επιλέξαμε τον ίδιο τύπο συντρόφου, με τα ίδια ελαττώματα ή παρόμοιες αρετές. 

Αναρωτιόμαστε αν είναι το «κάρμα» μας που οδηγεί τα πράγματα, αν έχουμε κάποιο αόρατο ταμπελάκι στο μέτωπο, αν τέλος πάντων θα είμαστε για πάντα εγκλωβισμένοι στην επιλογή παρόμοιων σχέσεων με παρόμοιους συντρόφους. 

Βέβαια αγανάκτηση γι’αυτήν την επανάληψη θα εκφράσουν όσοι από εμάς τείνουν να εμπλέκονται σε σχέσεις δυσλειτουργικές που καταλήγουν σε αδιέξοδα.

 Οι υπόλοιποι τυχεροί, ίσως να παραξενευτούν για τις ομοιότητες, αλλά αισθανόμενοι ευγνωμοσύνη για την καλή τους τύχη να μην σταθούν περαιτέρω σε αυτή την αρχικά φαινομενική σύμπτωση.

 Στις περιπτώσεις που η επανάληψη μας οδηγεί σε ακόμα καταλληλότερους συντρόφους από αυτούς που αφήσαμε πίσω, αυτό σημαίνει ότι κάτι λειτουργεί θετικά και προοδευτικά στον ψυχισμό μας, οπότε και δεν διακρίνεται κάποιου είδους παθολογία. 

Εδώ θα εστιάσουμε κυρίως στις περιπτώσεις όπου η επιλογή συντρόφου είναι επανειλημμένα λανθασμένη και θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το γιατί.

 Όταν αναφέρομαι στις ομοιότητες των συντρόφων, αναφέρομαι κυρίως στα ψυχικά τους χαρακτηριστικά και όχι στην εμφάνισή τους αν και είναι πιθανό να βρίσκουμε το στοιχείο της επανάληψης ακόμα και για θέματα εξωτερικής εμφάνισης. 

Έτσι λοιπόν μπορεί να πέφτουμε πάντα πάνω σε συντρόφους που να είναι νάρκισσοι, εγωιστές, πολυγαμικοί, κτητικοί, ασυνεπείς, καταθλιπτικοί, αλλά με κάποιο τρόπο που φαντάζει ανεξήγητος παραμένουν απίστευτα ελκυστικοί και αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε. Κάθε φορά πιστεύουμε ότι ο καινούριος σύντροφος θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο ακόμα και αν μια μικρή φωνούλα μέσα μας λέει πως έχουμε βάλει πλώρη για τα ίδια σφάλματα.

 Αναπτύσσουμε δηλαδή μια ελπίδα η οποία όπως θα δούμε και παρακάτω ενδέχεται να είναι μια «νοσηρή» ελπίδα που μας εγκλωβίζει αντί να μας απελευθερώνει. 

Το κατά πόσο η ελπίδα αυτή και η διαδικασία της επανάληψης έχουν σημαντικό βαθμό νοσηρότητας εξαρτάται κυρίως από το πώς θα σταθούμε εμείς απέναντι σε αυτές.

Οι ενήλικες σχέσεις λειτουργούν για όλους μας σε ασυνείδητο επίπεδο σαν πλατφόρμες επίλυσης παλαιών τραυμάτων που έχουν να κάνουν κατά κύριο λόγο με την πρώιμη ηλικία μας και με τη σχέση μας με τις γονεϊκές φιγούρες. 

Στη σχέση με τον σύντροφό μας, λοιπόν, όχι μόνο αναζητούμε τη θαλπωρή – αν την έχουμε εισπράξει – και τη φροντίδα ενός οικογενειακού περιβάλλοντος, αλλά και τα χαρακτηριστικά που μας κέντρισαν περισσότερο στη σχέση μας με τα σημαντικά οικογενειακά πρόσωπα, συνήθως τους γονείς μας. 

Είναι φανερό λοιπόν ότι όσο πιο απροβλημάτιστες ήταν οι σχέσεις μας με τις γονεϊκές φιγούρες όταν ήμασταν μικροί, άλλο τόσο πιο απροβλημάτιστες θα είναι οι ενήλικες σχέσεις μας. 

Επειδή όμως δεν υπάρχουν σχέσεις χωρίς ίχνος προβλημάτων, όλα αυτά θα αποπειραθούμε να τα λύσουμε και να τα καταλάβουμε μέσω της επανάληψης στις ενήλικες σχέσεις μας.

 Άρα με τους συντρόφους μας θα διαδραματίζουμε κατ’επανάληψη δυναμικά που παραπέμπουν στις σχέσεις με τους γονείς μας, τα θετικά εκ των οποίων θα μας προσφέρουν ευεξία και ψυχική ισορροπία και τα αρνητικά το ακριβώς αντίθετο.

Δεν είναι πάντα ότι ο σύντροφος που διαλέγουμε αυτός καθ’εαυτός μοιάζει με έναν από τους γονείς μας, αν και μπορεί να συμβαίνει και αυτό – είναι κυρίως ότι η σχέση που θα δημιουργήσουμε με αυτό το σύντροφο θα αναπαραγάγει χαρακτηριστικά και δυναμικά της σχέσης που είχαμε με τους γονείς μας. 

Εάν λοιπόν ένα παιδί βίωσε τον πατέρα του, για παράδειγμα, ως κατακλυσμιαίο με την κριτική του, υπέρμετρα αυστηρό και δύσκολο παράδειγμα να ακολουθηθεί, είναι πιθανό αυτό το άτομο στην ενήλικη ζωή να αισθάνεται συχνά μειονεκτικά στις σχέσεις του, να «ψάχνει» συντρόφους που θα επιβεβαιώνουν την χαμηλή του αυτοεκτίμηση είτε όντας πολύ κριτικοί είτε απλά όντας δυναμικοί στο βαθμό που να «ξυπνούν» τα συναισθήματα μειονεξίας στο σύντροφό τους.

 Βέβαια μπορεί να καταλαμβάνουν χώρο και με έντονες εκδηλώσεις παθογένειας.

 Άλλο παράδειγμα μπορεί να είναι ένας γονιός καταθλιπτικός, όπου έκανε το παιδί του να αισθάνεται ανήμπορο να τον βγάλει από την κατάθλιψη αλλά και υποχρεωμένο να αναλάβει τον υποστηρικτικό αυτό ρόλο. 

Αυτό το παιδί ενδέχεται στις μετέπειτα ερωτικές του σχέσεις να προσκολλάται σε άτομα που χρήζουν βοήθειας και να παίζει ξανά και ξανά το ρόλο του προστάτη και υποστηρικτή των αδυνάτων. 

Ένα τρίτο παράδειγμα μπορεί να είναι ένα παιδί που στη σχέση του με τον γονιό του δεν αισθάνθηκε ποτέ ότι αγαπήθηκε ανεξάρτητα σαν ξεχωριστό άτομο παρά <αγαπήθηκε> μόνο σαν προέκταση του εαυτού του γονιού, σαν αντικείμενο που δεν είχε δική του βούληση παρά εξυπηρετούσε μόνο το σκοπό του να καλύψει τις προσδοκίες του άλλου. 

Ένα τέτοιο άτομο σίγουρα θα επαναλάβει αυτό το δυναμικό στις ερωτικές του σχέσεις, ενδόμυχα αναζητώντας συντρόφους αρκετά νάρκισσους με μια δυσκολία να αντιληφθούν τον άλλο σαν ξεχωριστό πρόσωπο και να του αποδώσουν την αξία της ξεχωριστής του υπόστασης.

Εάν λάβουμε υπ’όψιν ότι αυτή η τάση για επανάληψη με ενδόμυχο και ασυνείδητο σκοπό την τελική επίλυση των προβληματικών δυναμικών με τις γονεϊκές φιγούρες λαμβάνει χώρα και για τους δύο συντρόφους ταυτόχρονα, τότε αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε και τα δαιδαλώδη ταιριάσματα μεταξύ των ανθρώπων.

 Γιατί τη στιγμή που ο σύντροφος/παιδί της καταθλιπτικής μάνας θα γνωρίσει τον άλλο σύντροφο/παιδί του υπερ κριτικού πατέρα, τότε είναι

 <που κυλάει ο τζέτζερης και βρίσκει το καπάκι>. 

Ο πρώτος θα εξυπηρετεί μέσα στη σχέση το δυναμικό του να καταπραΰνει τις πληγές του δεύτερου και ο δεύτερος θα υποφέρει την αγανάκτηση και την κριτική του πρώτου όταν ο πρώτος θα φτάνει να αγανακτεί με την κατάσταση του δεύτερου και να τον επικρίνει.

 Έτσι λοιπόν ενώ και οι δύο σύντροφοι έχουν μπει σε μια σχέση με την ελπίδα – ασυνείδητα – να λύσουν επιτέλους τους γρίφους και τα προβλήματα που είχαν με τους γονείς τους, καταλήγουν φυλακισμένοι σε ένα επαναλαμβανόμενο καταστροφικό δυναμικό, ένα φαύλο κύκλο που τείνει να διαδραματίζεται σε όλες τους τις σχέσεις.

Είναι επόμενο να αναρωτηθεί κανείς για ποιο λόγο είμαστε προγραμματισμένοι να επαναλαμβάνουμε τα κακώς κείμενα του παρελθόντος. Κατ’αρχήν, δεν επαναλαμβάνουμε μόνο τα κακώς κείμενα αλλά και τα θετικά στοιχεία των σχέσεων, απλά καταπιεστήκαμε προς το παρόν μόνο με αυτά. Κατά δεύτερον, η δύναμη και ένταση της επανάληψης είναι μια άμυνα και ένας μηχανισμός της ψυχής να καταλάβει τις πληγές της και επιτέλους να τις γιατρέψει. Για να τις καταλάβει, τις διαδραματίζει ξανά και ξανά μέχρι το άτομο να κοντοσταθεί και να μελετήσει πιο προσεκτικά τις κινήσεις του.

 Η εμπειρία στην ψυχοθεραπεία λέει πως όταν κάποιος κοντοσταθεί και παρατηρήσει τον εαυτό του με μεγαλύτερη επιμονή αλλά και συγχρόνως «ανοίξει» το πνεύμα του με σκοπό να καταλάβει τις ενδότερες διαδικασίες και χειρισμούς του ψυχισμού του, τότε θα καταφέρει να συνειδητοποιήσει και επομένως να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του.

 Δυστυχώς όμως λίγοι από εμάς κοντοστεκόμαστε και ίσως  λιγότεροι από εμάς, ακόμα κι όταν υποψιαστούμε τι μπορεί να μας συμβαίνει, έχουμε τη διάθεση να παρέμβουμε για να το αλλάξουμε – κι αυτό, γιατί φοβόμαστε τις αλλαγές, τη διατάραξη των γνώριμων ισορροπιών όσο παθολογικές και επίπονες κι αν είναι.

Η προτροπή λοιπόν δεν είναι βάλτε τέλος στην επανάληψη – δεν είναι τυχαία αυτή μήτηρ πάσης μαθήσεως – η προτροπή είναι κοντοσταθεί τε, παρατηρήστε και κατανοήστε τις λειτουργίες και τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται ώστε να ωφεληθείτε από τις πληροφορίες που σας δίνουν και να τις χρησιμοποιήσετε ώστε η ελπίδα σας για βελτίωση να μην είναι  ανυπόστατη, αλλά υγιής και στηριζόμενη σε πραγματική επιθυμία για αλλαγή με την αφοσίωση και τον αγώνα που αυτή προϋποθέτει.