Το DNA σου...(NTR)

..."Να σου ποιος είσαι", φαίνεται να υποστηρίζουν οι επιστήμονες, επικαλούμενοι μελέτες και έρευνες. Ποιος δεν θέλει να "πετάει" από ευτυχία και χαρά, κάθε μέρα - όλη μέρα;

Ωστόσο, οι συνθήκες που διέπουν την ζωή μας και οι εξωγενείς αντιξοότητες, παρεμβαίνουν με το «έτσι θέλω» στην εκ φύσεως καλή μας διάθεση και στολίζουν το μουτράκι μας με μια διόλου χαριτωμένη - κατσούφικη έκφραση.

Μην βιαστείτε, όμως, να αποδώσετε ευθύνες στον εαυτό σας για το οποιοδήποτε συναίσθημα λύπης ή χαράς, καθώς, όπως όλα δείχνουν, το θέμα χρήζει αναδρομής στο οικογενειακό μας ιστορικό, ικανής να μας φέρει αντιμέτωπους, με την ίδια μας την οικογένεια.

Γονίδια: πόσο τελικά είναι συνυφασμένα με τον ευτυχή μας βίο;

Πρωτοπόρος στην έρευνα για την απάντηση αυτού του ερωτήματος είναι ο Ντέιβιντ Λίκεν, καθηγητής Ψυχολογίας και Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Στην έρευνα που διεξήγαγε το 1996, μελέτησε χιλιάδες μονοζυγωτικά και διζυγωτικά δίδυμα μέσης ηλικίας, προκειμένου να καταλάβει αν τελικά η κοινή τους αφετηρία, τους επιφύλασσε και κοινή μοίρα. Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν ένα διόλου ευκαταφρόνητο 50%, ως παράγοντα επιρροής για την υποκειμενική τους ευτυχία, ακόμα και αν ο ένας ήταν ανύπαντρος ή άνεργος και άλλος επαγγελματικά αποκαταστημένος και πατέρας. Ένα 42% κατέχουν οι περιστάσεις μέσα από τις οποίες διαμορφώνουμε την καθημερινότητά μας, ενώ μόλις 8% αφορά εξωτερικούς παράγοντες.

Και αυτό γιατί; Επειδή γονιδιακά όλοι οι άνθρωποι τείνουμε να έχουμε μια στάση ζωής, μια κοσμοθεωρία που μέσα από την επιστήμη εξηγείται από το ποιο ημισφαίριο του εγκεφάλου μας χρησιμοποιούμε περισσότερο. Οι άνθρωποι που είναι φύσει αισιόδοξοι, εξωστρεφείς και βλέπουν κάθε αναποδιά σαν την δοκιμασία που θα τους κάνει καλύτερους, χρησιμοποιούν κατά βάση τον αριστερό προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου τους. Σε αντίθεση, τον δεξί, χρησιμοποιούν εκείνοι που συνηθίζουν να βλέπουν το ποτήρι ''μισοάδειο'', έχοντας πάντα μια αρνητικότητα ή μια εσωστρέφεια που δεν τους αφήνει να ποτέ να χαλαρώσουν.

Το ποιο από τα δύο μέρη χρησιμοποιεί ο καθένας μας δεν είναι θέμα τύχης, ούτε έχει να κάνει με κάτι ασαφές, αλλά πρόκειται για τα ποσοστά ντοπαμίνης και σεροτονίνης που εκκρίνει ο οργανισμός μας (δηλαδή τους νευροδιαβιβαστές που μεταφέρουν ''δεδομένα'' από το ένα κύτταρο στο άλλο). Οι δυο αυτοί ''ταχυδρόμοι'' σχετίζονται με το αίσθημα ανταμοιβής και ηθικής ικανοποίησης που συνοδεύουν κάθε ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή μας. Άρα, η έρευνα καταλήγει στο συμπέρασμα, πως ο καθένας από εμάς, ''κουβαλά'' το ευτυχισμένο ή μη ''πεπρωμένο'' του, με τον ίδιο τρόπο που ''κουβαλά'' τα μαύρα ή ξανθά μαλλιά του. Επομένως, ακόμα και αν υπάρχουν κάποιες αρνητικές επιδράσεις που διέπουν την ζωή μας και μας κάνουν προσωρινά ''κλειστούς'' ή ''αρνητικούς'', αυτό δεν πρόκειται να διαρκέσει παραπάνω από όσο ''αντέχουν'' τα φύσει ''ευτυχισμένα'' γονίδια μας (και μόνο γι' αυτό οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στη μαμά μας).

Ο Λίκεν, συγκεκριμένα, υποστήριζει πως το να ελπίζει κάποιος ν' αλλάξει τα βιολογικά του γονίδια, είναι τόσο μάταιο, όσο και να προσπαθεί να αλλάξει το ύψος του. Παρόλο, πάντως, που η έρευνα του Λίκεν χαίρει επιστημονικής αποδοχής, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν και άλλοι παράμετροι. Κανείς δεν θα μπορούσε να μιλήσει για ένα ''γονίδιο ευτυχίας'', όταν ο ίδιος ο Λίκεν, λίγο πριν τον θάνατό του είπε πως ακόμα και αν ο ίδιος βρίσκεται γονιδιακά στον μέσο όρο ευτυχίας, φροντίζει κατά καιρούς τον ξεπερνά, διαβάζοντας βιβλία, φτιάχνοντας γλυκά ή απλά καλλιεργώντας φυτά στον κήπο του. Αν ακόμα και ο ίδιος ο δημιουργός της έρευνας, προσπαθεί να ξεπερνά το πρόσταγμα της γονιδιακής του ''μοίρας'' μέσα από τις καθημερινές του συνήθειες, αυτό σημαίνει πως ακόμα και αν καταγόμαστε από την πιο δύσμοιρη, οικογένεια, αυτό δεν σκιαγραφεί την πορεία μας. Η γονιδιακή μας προδιάθεση στο κυνήγι της ευτυχίας αποτελεί μόνο το βοηθητικό ''background''. Το γενετικό μας απόθεμα θα ''σηκώσει τα χέρια ψηλά'' σε οποιαδήποτε διάθεση μας θελήσει να το υπερνικήσει. Η κληρονομικότητα αποτελεί μονάχα την ''αφετηρία'' της πορείας μας και όσο καλή ή κακή και να είναι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να προδικάσει το ''κυρίως θέμα'', πόσο μάλλον το τέλος της.

Πέρα όμως από τις επιταγές του γονιδιώματός μας σε σχέση με την ευτυχία, τίποτα δεν την επηρεάζει περισσότερο από το γεγονός ότι όλοι μας είμαστε άνθρωποι.

Ο Έντουαρτ Ντίνερ, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, ενίσχυσε αυτή την πεποίθηση, διεξάγοντας έρευνα πάνω στο ''φλέγον'' ζήτημα της ευτυχίας και πώς τελικά αυτή σχετίζεται με τον άνθρωπο. Διαπίστωσε πως μια σωρεία κοινών παραγόντων, μας χαρακτηρίζουν, ανεξάρτητα από τις βιολογικές μας καταβολές. Για παράδειγμα, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γίνονται πιο ευτυχισμένοι, όταν γίνονται πλούσιοι, όταν παίρνουν μια προαγωγή που αυτομάτως τους χαρίζει μια καλύτερη οικονομική ευελιξία, πόσο μάλλον όταν τα εν λόγω χρήματα είναι ήδη δεδομένα από την οικογένειά τους. Μπορεί τα χρήματα να μην φέρνουν την ευτυχία, σύμφωνα με την λαϊκή ρήση, ωστόσο, η προσμονή για αυτά, η προσμονή της προαγωγής, η προσμονή για το πορτοφόλι που περιμένουμε με αγωνία να γεμίσει, αποτελεί και την μεγαλύτερη εκδήλωση της ζητούμενης ευτυχίας μας.

Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τους μαθητές σχολείων, στους οποίους παρατηρήθηκε, πως αυτοί με υψηλούς βαθμούς δεν είναι ευτυχέστεροι από μαθητές με χαμηλούς βαθμούς, αλλά και οι δύο ομάδες αναστατώνονται εξίσου όταν οι βαθμοί τους πέφτουν.

Επιπλέον, έρευνες υποδεικνύουν την σημασία του περίφημου "χάσματος γενεών". Ενώ κάποιος θα περίμενε η νεότητα να "ξεχειλίζει" από φρεσκάδα και αισιοδοξία, το Κέντρο Ελέγχου Πρόσληψης Ασθενειών των ΗΠΑ, μας ενημερώνει πως οι νέοι μεταξύ 20-25 ετών, όχι μόνο δεν είναι χαρούμενοι, αλλά παραμένουν θλιμμένοι και αγχώδεις για το αβέβαιο "αύριο", παραπάνω από 4 με 5 μέρες το μήνα. Αντίθετα, η γκάμα ηλικίας από 65 μέχρι 74, θα στεναχωρηθεί κατά μέσο όρο μόλις 2 με 3 μέρες μηνιαίως, αφού κατά γενική ομολογία, έχει λύσει ή έχει συμφιλιωθεί με -σχεδόν- όλα της τα προβλήματα.

Επίσης, μεγάλο αποδεικνύεται και το χάσμα μεταξύ παντρεμένων και ανύπαντρων. Σύγχρονες έρευνες αναφέρουν πως οι παντρεμένοι άνθρωποι, ή αυτοί που εκφράζουν διάθεση για να παντρευτούν έχουν μια πιο ευχάριστη οπτική στα πράγματα. Όντας περισσότερο διαθέσιμοι να "δώσουν", να "νοιώσουν" και να μοιραστούν, αποκτούν "αισιόδοξα" αντισώματα, που τους εξοπλίζουν με υγεία και αισιοδοξία για ένα πιο υποσχόμενο μέλλον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που ποτέ τους δεν εξέφρασαν αυτήν την επιθυμία, είναι γιατί προφανώς δεν την ένιωσαν ή γιατί οι προτεραιότητες τους ήταν πάντα υψηλότερες από ένα καλοζεσταμένο φαγητό ή μια θερμή αγκαλιά, γεγονός που στο πέρασμα των χρόνων, τους κάνει ακόμα πιο εσωστρεφείς και τους ωθεί να προσπαθούν να βρουν ικανοποίηση μέσα από το "εγώ" τους.

Μια άλλη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους ανθρώπους, είναι αυτή του τόπου κατοικίας. Όσοι είχαν την "τύχη" να γεννηθούν στην Καλιφόρνια, σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη στις ΗΠΑ την προηγούμενη δεκαετία, τείνουν λόγω ευνοϊκών καιρικών συνθηκών να είναι πιο ευτυχισμένοι, πιο καλοδιάθετοι και με μεγαλύτερη ενέργεια για ζωή.

Αντίστοιχα, οι κάτοικοι των Μεσοδυτικών Πολιτειών, που εκ των πραγμάτων δεν έχουν ούτε τόσο φωτεινό ήλιο, αλλά ούτε τόσο "φιλικό" κλίμα θεωρούν τους εαυτούς τους πιο "άτυχους" και την ζωή τους πιο "αδιάφορη".

Τι μας μένει, λοιπόν; Ποιόν να ενοχοποιήσουμε ή να ευχαριστήσουμε για το ποιόν της ζωής μας; Μήπως η μαμά μας, αντί για προφανή προίκα, μας άφησε μια "υπόγεια" ευτυχία που θα μας συνοδεύει ακόμα και αν γίνουμε οι πιο στυγνοί δολοφόνοι, ή μήπως το εύκρατο κλίμα της Ελλάδας, δεν μας αφήνει περιθώρια για πίκρες;

Ωστόσο, αν δεχτούμε πως όλοι ανήκουμε σε ένα "τσουβάλι", σε ένα γεωγραφικό σύνορο που το πολύ-πολύ να παραλλάσσεται με μερικές επιμέρους ιδιαιτερότητες, ίσως ξεχάσουμε να αναγνωρίζουμε την μοναδικότητά μας, μια μοναδικότητα, που ως κομματάκι του παζλ, συμπληρώνει κάθε γονιδιακή, κλιματική ή περιβαλλοντολογική προδιάθεση που κουβαλάμε στο κυνήγι της ευτυχίας.
"Αν θέλεις να είσαι ευτυχισμένος, απλά γίνε".

Το ΠΑΙΔΙ σας το γνωριζετε?????(NTR)

Όλο το χρόνο ασχολούμαστε με το φαγητό του, τις δραστηριότητές του, το σχολείο και τις ιώσεις. Η περίοδος των διακοπών εξασφαλίζει την καλύτερη ευκαιρία να πατήσουμε φρένο και να παρατηρήσουμε πιο προσεχτικά τα παιδιά μας. Να μιλήσουμε πιο χαλαρά μαζί τους, να επικοινωνήσουμε ακούγοντας τι έχουν να μας πουν (χωρίς να προσπαθούμε να τους επιβάλλουμε εμείς τι να κάνουν) και φυσικά να παρατηρήσουμε πώς συμπεριφέρονται και γιατί. Εσείς, αλήθεια, ξέρετε πότε το παιδί σας είναι χαρούμενο και πότε απογοητευμένο; Πότε γελάει και πότε θυμώνει; Σκεφτείτε τι ταιριάζει στο παιδί σας λαμβάνοντας υπόψη το χαρακτήρα, το ταμπεραμέντο, το αναπτυξιακό του στάδιο, τις ιδιαίτερες ανάγκες του. Αν ξέρετε ότι το παιδί σας είναι ζωηρό, δώστε του την ευκαιρία να εκτονωθεί με μία επίσκεψη στις κούνιες πριν απαιτήσετε να κάτσει ήσυχα να φάει μαζί σας στην ταβέρνα. Αν γνωρίζετε ότι είναι ντροπαλό, μην το πιέζετε να παίξει με παιδιά που δεν γνωρίζει. Απολαύστε τη συντροφιά του και αφήστε το να απολαύσει κι αυτό τη δική σας.

Το καλοκαίρι είναι η καλύτερη εποχή να ξεχάσετε τα βιομηχανικά παιχνίδια και να παίξει το παιδί σας με παιχνίδια που εκτονώνουν ή δίνουν προβάδισμα στη δημιουργικότητα, όπως μπάλα, ποδήλατο ή παιχνίδια με την άμμο στη θάλασσα. Εσείς το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να βεβαιωθείτε για την ασφάλειά του και να του αφήσετε χρόνο και χώρο να εξερευνήσει τον κόσμο γύρω του. Αφήστε το παιδί να παίξει ελεύθερα με ό,τι και όπως θέλει. Επιτρέψτε του ακόμα και να μην κάνει τίποτα.

Παιδική Ανατροφή

Οι κολλητοι της Παραλιας

Να πώς θα βοηθήσουμε τα παιδιά μας να κάνουν φίλους στις καλοκαιρινές διακοπές για να απαγκιστρωθούν από τους ενήλικους και κυρίως να διασκεδάσουν με την καρδιά τους.

·                                  

Παιδιά και Γονείς

Απο το μπιμπερο στο ποτηρι

Αναρωτιέστε πότε και πώς θα κόψει το μπιμπερό; Δεν θέλει κόπο… θέλει τρόπο!Η αλήθεια είναι ότι ντρέπομαι λίγο να σας πω πότε ακριβώς κατάφερα να πείσω την κόρη μου να κόψει το μπουκάλι (τα χρόνια της )...

Παιχνιδι και Φαγητο

Στα παίδια αρέσει το παιχνίδι με το φαγητό, να νιώθουν την υφή του, να λερώνονται και να τρώνε με τα χέρια. Ωστόσο, αν έχει ξεπεράσει το δεύτερο έτος της ζωής του, καλό είναι να περιορίσετε αυτού του είδους τους πειραματισμούς και να του διδάξετε πώς πρέπει να τρώει:..

Δεν ακουει....

Μπορούμε άραγε, ακόμα στην εποχή μας, να ονειρευόμαστε υπάκουα παιδιά ή μήπως είναι πλέον ξεπερασμένη αντίληψη; Αυτό μάλλον εξαρτάται από το τι εννοούμε λέγοντας «υπάκουα».

Παροτρύνετέ το να κάνει όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα μόνο του. Διδάξτε το από μικρό να ντύνεται μόνο του ή με μικρή βοήθεια, να πλένει το πρόσωπο και τα δόντια του, να χτενίζεται, να τρώει το πρωινό του, να πηγαίνει στην τουαλέτα. Έτσι κερδίζετε χρόνο και μεγαλώνετε ένα παιδί με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις δυνατότητές του.

Πως να μαλωνω το παιδι μου???

Ένας πατέρας ρωταέι και μαθαίνειΤην «παλιά καλή εποχή» τα πράγματα ήταν απλά. πειθαρχία στα παιδιά επιβαλλόταν «διά ροπάλου». Κάθε αταξία είχε και την ποινή της και ανάλογα με τη σοβαρότητα του παραπτώματος υπήρχαν και οι… διαβαθμίσεις στο ξύλο. Στις μέρες μας όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Πως να μιλησω για το Διαζυγιο στο παιδι μου????

 

 

Πότε το συζητάμε: Όποια κι αν είναι η ηλικία του παιδιού, ακόμη κι ένα νήπιο, μπορεί να «ξέρει» πως κάτι δεν πάει καλά ανάμεσα στη μητέρα και τον πατέρα του....

           Πως να μιλησω για το Σεξ στο παιδι μου???

Πότε το συζητάμεΣύμφωνα με τους ειδικούς, δεν χρειάζεται στα μικρότερα παιδιά να προλαβαίνουμε τις ερωτήσεις τους βομβαρδίζοντάς τα με πληροφορίες που δεν τα ενδιαφέρουν σε αυτήν τη φάση της ζωής τους. Αν όμως το παιδί μας ρωτάει, είναι σημαντικό να του απαντήσουμε. ...

ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

 

Η αυτοπεποίθηση είναι η πιο σημαντική πανοπλία που βοηθά τα παιδιά να αμυνθούν απέναντι στους κινδύνους που τα απειλούν...

ΣΤΟΧΟΥΣ…..

Αν δεν αντέχετε τα καμώματα του δίχρονου τύραννου που ποτέ δεν ξέρει τι θέλει, κάντε λίγη υπομονή! Μετά την τρομερή ηλικία των 2 έρχεται η πιο «συγκροτημένη» ηλικία των 3, όπου το παιδί αποκτά στόχο και εφαρμόζει συγκεκριμένη στρατηγική για να τον πετύχει...

Αν δεν αντέχετε τα καμώματα του δίχρονου τύραννου που ποτέ δεν ξέρει τι θέλει, κάντε λίγη υπομονή! Μετά την τρομερή ηλικία των 2 έρχεται η πιο «συγκροτημένη» ηλικία των 3, όπου το παιδί αποκτά στόχο και εφαρμόζει συγκεκριμένη στρατηγική για να τον πετύχει. Σύμφωνα με την Ένωση Αμερικανών Ψυχολόγων, περίπου στην ηλικία των 3 ετών τα παιδιά αρχίζουν να ξεχωρίζουν ποια πράγματα ή δραστηριότητες τα ευχαριστούν, κάνουν συνειδητές επιλογές, αποκτούν στόχους και ανακαλύπτουν τρόπους για να τους πετύχουν. Σε αυτές τις νέες ικανότητες συμβάλλουν η ανεπτυγμένη πλέον κινητικότητα των άκρων (χεριών και ποδιών) και η γλωσσική τους ανάπτυξη.

Εντεκα τρόποι να χαλαρώσετε τα λουριά χωρίς παρενέργειες

 Φορέστε στα παιδιά άνετα ρούχα για να μπορούν να απολαύσουν το παιχνίδι έξω από το σπίτι.• Αφήστε τα να περπατήσουν ξυπόλυτα όταν είστε βέβαιοι ότι δεν κινδυνεύουν.

Φορέστε στα παιδιά άνετα ρούχα για να μπορούν να απολαύσουν το παιχνίδι έξω από το σπίτι.
 Αφήστε τα να περπατήσουν ξυπόλυτα όταν είστε βέβαιοι ότι δεν κινδυνεύουν.
  Επιτρέψτε τους να απολαύσουν αγαπημένες λιχουδιές, όπως το παγωτό, χωρίς να ανησυχείτε.
  Αν το παιδί σας αποκοιμηθεί στο αυτοκίνητο κατά την επιστροφή, μην το ξυπνήσετε για να το κάνετε μπάνιο.
 Ξεχάστε το βραδινό παραμύθι πριν το ύπνο. Πάρτε έναν φακό και παίξτε στο σκοτάδι με το παιδί ξαπλωμένοι στο κρεβάτι.
Χαμογελάστε αντί να φωνάξετε όταν δείτε τα ρούχα του λερωμένα. Ένα καθαρό μπλουζάκι στην τσάντα μπορεί αμέσως να αποκαταστήσει την τάξη σε τέτοιες περιπτώσεις.
 Μην αγχώνεστε με τα μικροτραύματα. Αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του παιχνιδιού το καλοκαίρι.
 Μην πιέζετε το παιδί να φάει όλο το φαγητό του. Ανταποκριθείτε παρέχοντας θρεπτικά σνακ όταν σας λέει ότι πεινάει.
 Ένα πακέτο μωρομάντιλα θα πρέπει να είναι πάντα στην τσάντα σας για να καθαρίσετε τα βρόμικα χεράκια.
Αντί να φωνάζετε για τα βιντεοπαιχνίδια, προσφέρετε εναλλακτικές για να το ξεκολλήσετε: μια εκδρομή με ένα καΐκι ή βόλτα με το θαλάσσιο ποδήλατο ή μια επιχείρηση ψαρέματος.
 Μην επισπεύδετε την αναχώρησή σας από την παιδική χαρά ή το πάρκο.
Πάρτε μαζί τον καφέ σας και απολαύστε τον εκεί.

ΜΗΤΕΡΑ-ΚΟΡΗ(NTR)

 

 

 

Η μητέρα της την έφερε πιο κοντά και της ζήτησε να αγγίξει τα καρότα.

Το έκανε και παρατήρησε ότι ήταν μαλακά.
Μετά η μητέρα ζήτησε από την κόρη της να πάρει ένα αυγό και να το σπάσει.

Αφού έβγαλε τα τσόφλια, παρατήρησε ότι το αυγό ήταν σφιχτό.

 Στο τέλος, η μητέρα ζήτησε από την κόρη της να πιει μια γουλιά από τον καφέ.
Η κόρη χαμογέλασε καθώς μύρισε το πλούσιο άρωμά του.

Μετά η κόρη ρώτησε: "τι σημαίνουν όλα αυτά μητέρα;".
Η μητέρα της, της εξήγησε ότι το καθένα από αυτά τα ...

διαφορετικά αντικείμενα είχε αντιμετωπίσει τις ίδιες συνθήκες, δηλαδή βραστό νερό.

Το καθένα όμως αντέδρασε διαφορετικά.

Το καρότο αρχικά μπήκε μέσα στο νερό δυνατό και σκληρό.

 Εντούτοις, εφόσον τοποθετήθηκε στο βραστό νερό, μαλάκωσε και έγινε αδύναμο.

 Το αυγό ήταν εύθραυστο.

Το λεπτό εξωτερικό του περίβλημα είχε προστατέψει το υγρό εσωτερικό του, αλλά μετά την τοποθέτησή του σε βραστό νερό, το εσωτερικό του σκλήρυνε.

 Όμως οι κόκκοι του καφέ ήταν μοναδικοί.

Μετά την τοποθέτησή τους σε βραστό νερό, άλλαξαν το νερό.

"Ποιο από αυτά είσαι εσύ;" ρώτησε την κόρη της.

 "Όταν η δυσκολία χτυπάει την πόρτα σου, πώς ανταποκρίνεσαι;

" Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;"

 Σκέψου το λίγο: Τι από αυτά είσαι εσύ;

 Είσαι το καρότο που φαίνεται δυνατό,

 αλλά με τον πόνο και τις δυσκολίες λυγίζεις και μαλακώνεις και χάνεις τη δύναμή σου;

 

 Είσαι το αυγό που ξεκινάει με μαλακή καρδιά, αλλά αλλάζει με τη θερμότητα;

 

Μήπως είχες "υγρό" πνεύμα, αλλά μετά από έναν θάνατο, έναν χωρισμό, μία οικονομική δυσκολία ή μια άλλη δοκιμασία σκλήρυνες;

 

Μήπως το περίβλημά σου μοιάζει το ίδιο, αλλά μέσα σου έχεις πίκρα και σκληράδα, με σκληρό πνεύμα και σκληρή καρδιά;

 

Ή μήπως είσαι σαν τον κόκκο του καφέ;

Ο κόκκος στην πραγματικότητα αλλάζει το καυτό νερό, δηλαδή τις ίδιες τις συνθήκες που προκαλούν τον πόνο.

 

 Όταν το νερό ζεσταίνεται, απελευθερώνει το άρωμα και τη γεύση του. Εάν είσαι σαν τους κόκκους του καφέ, όταν τα πράγματα δεν είναι στα καλύτερά τους, εσύ γίνεσαι καλύτερος και αλλάζεις την κατάσταση γύρω σου.

 Όταν δεν είναι και η καλύτερη στιγμή και οι δοκιμασίες σε συναντούν, ανυψώνεις τον εαυτό σου σε άλλο επίπεδο;

 

Πώς αντιμετωπίζεις τις αντιξοότητες;

 

 Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;

 

Ελπίζω να έχεις αρκετή ευτυχία για να σε κάνει γλυκό, αρκετές δοκιμασίες για να σε κάνουν δυνατό, αρκετή λύπη για να παραμείνεις ανθρώπινος και αρκετή ελπίδα για να σε κάνει ευτυχισμένο.

 Οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων δεν έχουν απαραιτήτως τα καλύτερα από όλα.
Απλώς κάνουν το καλύτερο που μπορούν με αυτά που τους συμβαίνουν στη διαδρομή τους...

 Το λαμπρότερο μέλλον πάντοτε θα βασίζεται σε ένα ξεχασμένο παρελθόν...
Δεν μπορείς να προχωρήσεις στη ζωή μέχρι να αφήσεις πίσω τις αποτυχίες σου και τους πόνους σου.
Όταν γεννήθηκες έκλαιγες και όλοι γύρω σου χαμογελούσαν.
Ζήσε τη ζωή σου έτσι ώστε στο τέλος εσύ να είσαι αυτός που θα χαμογελά....

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι ΨΥΧΙΚΑ ΔΥΝΑΤΟΣ???(NTR)

 

 

 

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν λανθασμένα ότι δεν είναι «ψυχικά δυνατοί». Άλλοι μπορεί να φοβούνται μήπως δεν «φανούν» ψυχικά δυνατοί στο περιβάλλον τους.

 Η αυτοεικόνα μας «σχηματίζεται» ως ένα σχετικά σταθερό «νοητικό σχήμα» από τον εγκέφαλο, μέσα από δύο παράγοντες.

 Αυτό που αντιλαμβανόμαστε εμείς για τον εαυτό μας, μέσα από την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, και από αυτό που αντιλαμβανόμαστε από μικρή ηλικία, ότι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς (γονείς, οικογένεια). Όσο έξυπνο δηλαδή και αν είναι ένα παιδί, αν μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που το αποκαλούν «μέτριο», το μυαλό του δεν θα μπορέσει λόγω του περιβάλλοντος να αναπτύξει τις ικανότητές του.

 Το ίδιο, μπορούμε να πούμε, ότι ισχύει για τις συναισθηματικές αντιδράσεις μας.

Ένας άνθρωπος μπορεί να μάθει να αντιδρά «δυναμικά» απέναντι στα εξωτερικά γεγονότα, και άλλος να τα δέχεται με θλίψη ή παθητικά, θεωρώντας λανθασμένα τον εαυτό του «αδύναμο».

Επειδή όμως πρόκειται για μάθηση, το άγχος η θλίψη ως συναισθηματικές αντιδράσεις, μπορούν να απομαθευτούν σε οποιαδήποτε ηλικία.

Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι όλοι οι άνθρωποι μαθαίνουμε συνεχώς και γινόμαστε σε όλη μας την ζωή «ψυχικά δυνατοί», δεν γεννιόμαστε με κάποιο «χάρισμα» ψυχικής δύναμης, το οποίο άλλοι έχουν και άλλοι όχι.

Τι θεωρεί όμως μία κοινωνία ως ψυχική δύναμη;

1) Ένα λανθασμένο στερεότυπο, είναι ότι ο άνθρωπος που δεν «εξωτερικεύει» τα προβλήματά του, δεν δείχνει τις «αδυναμίες» του στους άλλους, είναι «δυνατός ψυχικά». Υπάρχει ο παντοδύναμος αυτός άνθρωπος; Ο άνθρωπος που δεν φοβάται; Φυσικά και όχι, ο άνθρωπος διαθέτει το έμφυτο συναίσθημα του φόβου, για προστασία του οργανισμού. Οι άνθρωποι που «έχουν μάθει» να φέρονται έτσι, να «κλείνονται», είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπίσουν το άγχος, την μελαγχολία και την πτώση της ψυχικής διάθεσης. Γίνονται πιο «ευάλωτοι» σε αυτά, διότι «έχουν μάθει» λανθασμένα, ότι είναι «αδυναμία» το να εξωτερικεύουν σκέψεις και συναισθήματα τους. Πιο «ευάλωτοι» διότι δεν μιλούν για τις «ανησυχίες» τους σε άλλους, δεν «συγκρίνουν» με σωστό τρόπο τις σκέψεις τους με άλλων ανθρώπων και νομίζουν ότι μόνο αυτοί νιώθουν «αδύναμοι», ενώ στην πραγματικότητα κανένας άνθρωπος δεν είναι «παντοδύναμος».

Μπορεί αυτό το «κλείσιμο» στον εαυτό να αλλάξει;

Η απάντηση είναι :  << φυσικά και μπορεί >>.

2) «Ψυχική δύναμη» συχνά θεωρείται λανθασμένα, το να ανταπεξέλθει κάποιος μόνος του, σε δύσκολες καταστάσεις που του δημιουργούν άγχος ή θλίψη.

Παρατηρείται το γεγονός, ότι ένας άνθρωπος δεν νιώθει

«ψυχικά αδύναμος» αν τον πονά το στομάχι του και απευθυνθεί σε έναν γαστρεντερολόγο.

 «Δεν νιώθει ότι οφείλει» να γνωρίζει τα πάντα για το στομάχι ως όργανο.

Το άγχος ή ή θλίψη όμως, λόγω άγνοιας, εκλαμβάνονται από το άτομο ως χαρακτηριστικά ενός «αδύναμου μυαλού» και όχι ως «φυσιολογικές αντιδράσεις» του, οι οποίες αντιμετωπίζονται οριστικά με την καθοδήγηση ειδικού.

3) Ο άνθρωπος πιστεύει ότι είναι πολύ σημαντικό να δείχνει ψυχικά «δυνατός» στους άλλους.

Συχνά υπάρχει ο ασυνείδητος φόβος του, ότι ειδάλλως θα χάσει την εκτίμηση των άλλων αν «αυτοί» αντιληφθούν κάποια «αδυναμία» του. Στην πραγματικότητα συχνά «φοβάται» και θεωρεί ο ίδιος, ότι «υπάρχει κίνδυνος» να πέσει η αυτοεικόνα του στα «μάτια» του, όπως την κρίνει με βάση το τι θεωρεί μία κοινωνία ως «δύναμη»

Αυτό το έχει ασυνείδητα «ενσωματώσει» στα «κριτήρια αυτοεκτίμησης του» από την ανατροφή του.

Αυτός ο φόβος για παράδειγμα είναι πολύ μεγαλύτερος στο ανδρικό φύλο. Η γυναίκα η οποία έχει ανατραφεί με το στερεότυπο ότι είναι πιο ευαίσθητη, άρα επιτρέπεται να εκδηλώνει την ευαισθησία της, κρίνει λιγότερα αυστηρά τον εαυτό της και «ανοίγεται» πιο εύκολα στο περιβάλλον της ή σε έναν ειδικό.

Το περιβάλλον συχνά επίσης, θεωρεί ότι είναι πιο φυσιολογικό να εκδηλώνεται συναισθηματικά μια γυναίκα.

4) Ο άνθρωπος συχνά θεωρεί λανθασμένα ότι όλοι οι άλλοι άνθρωποι είναι ψυχικά «παντοδύναμοι».

 Αυτό οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος ως καθημερινός ψυχολόγος δεν κάνει «επιστημονική ανάλυση» της συμπεριφοράς του και των άλλων.

 Έτσι μία συμπεριφορά των άλλων, μπορεί να δείχνει πλασματικά ως ψυχική δύναμη, πχ η χρήση αλκοόλ, μπορεί να εκλαμβάνεται ως ανδρισμός και όχι ως ένα βλαβερό «αγχολυτικό».

Πολλοί άνδρες πχ προσπαθούν να κρύψουν από τις συντρόφους τους το άγχος τους για την επιβίωση.

 Κάποιες φορές μπορεί να θεωρούν ότι δεν θα αρέσει στην σύντροφό τους να τους δει «έτσι».

Πιθανά και οι σύντροφοί τους να συνειδητοποιούν αυτό το «θέατρο», επειδή όμως η καθημερινότητα είναι ήδη δυσάρεστη λόγω της οικονομικής κρίσης, αποφεύγουν ασυνείδητα, όχι από κακία, να συζητούν οτιδήποτε δυσάρεστο.

Σε τέτοιες καταστάσεις, αντί να υπάρχει επικοινωνία, ο καθένας «κλείνεται» στον εαυτό του, ή ψάχνει «αγχολυτικό» σε «ξέγνοιαστες» επιφανειακές επαφές, διαφεύγοντας από την πιο δύσκολη επίλυση του πραγματικού προβλήματος στην σχέση.

Το ανθρώπινο μυαλό ασυνείδητα, ψάχνει την πιο εύκολη λύση.

5) Πολλοί άνθρωποι, έφηβοι ή ενήλικοι, που λανθασμένα δεν θεωρούν τον εαυτό τους «ψυχικά δυνατό», έχουν μεγαλώσει σε ένα «δύσκολο» ή «ψυχρό» οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο χωρίς κακή πρόθεση, επηρέασε την εικόνα για τον εαυτό τους.

 Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να «κλείνονται» πολύ στον εαυτό τους. Μπορεί να θεωρούν ότι δεν είναι, και ότι δεν μπορούν να γίνουν ψυχικά δυνατοί όπως οι άλλοι.

Το οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση να παρατηρήσει τέτοιες συμπεριφορές, καθώς μπορεί να απειλήσουν ακόμη και την ζωή του δικού τους ανθρώπου.

 Η καθημερινή συμπεριφορά των ανθρώπων θα μπορούσε να παρομοιαστεί κάποιες φορές, με ένα «θεατρικό έργο».

 Αν «κρύψει» αυτά που τον φθείρουν, οι άλλοι δεν θα καταλάβουν τίποτα. Αυτό ικανοποιεί και το άτομο στο να συντηρεί την λανθασμένη εικόνα που έχει για την ψυχική δύναμη.

Ας «ταλαιπωρείται» μόνος του, η «εικόνα» που δείχνει είναι «καλή». Έτσι μπορεί να εξωτερικεύεται πιο εύκολα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε αγνώστους, καθώς εκεί δεν «θίγεται» η αυτοεικόνα του.

 Παραμένει όμως κλεισμένος στον εαυτό του και ουσιαστικά μόνος του στην καθημερινότητά του, καθώς οι γύρω του αφού δεν «ξέρουν» πως νιώθει, δεν τους νιώθει κοντά του πραγματικά..

Γενικότερα, το διαδίκτυο λειτουργεί για πολλούς ανθρώπους ως ένας «κακός εξομολογητής», καθώς ο άνθρωπος μπορεί να αναβάλλει ασυνείδητα κάποιες φορές να μάθει να μιλάει το ίδιο «ανοιχτά» σε πραγματική ανθρώπινη επαφή.

6) Οι άνθρωποι συχνά κρίνουν λανθασμένα την «ψυχική δύναμη», ακόμη και από την εξωτερική εμφάνιση

Έτσι, ένας υπέρβαρος άνθρωπος μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του ψυχικά αδύναμο, και να θεωρεί «παντοδύναμο» τον λεπτό σωματικά άνθρωπο, στον οποίο απλά το μυαλό αντιδρά με έναν διαφορετικό τρόπο στο άγχος ή την στενοχώρια, με το «κλείσιμο της όρεξης».

Πρόκειται όμως για δύο διαφορετικού τύπου «αντιδράσεις» του μυαλού, οι οποίες μπορούν να απομαθευτούν και όχι κάποια έμφυτη αδυναμία.

Τι συνέπειες έχει ο λάθος φόβος ότι δεν είμαστε «ψυχικά δυνατοί»;

Αν για παράδειγμα, ένας άνδρας απολυθεί από την εργασία του, και πιστεύει ότι έτσιμειώνεται το κύρος και η αξία του, συχνά θα θεωρήσει ότι αυτό βλέπουν και οι άλλοι.

Είναι πιθανό να θεωρήσει ότι «πέφτει» στα μάτια της συντρόφου του ενώ αυτό δεν έχει συμβεί. Θεωρεί δηλαδή ότι την σκέψη που κάνει ό ίδιος για τον εαυτό του την κάνουν οι άλλοι.

 Πρόκειται για έναν ασυνείδητο «μηχανισμό» που διαθέτει το μυαλό μας. Τον ξέρουμε πιο απλοϊκά, ότι αν πχ δεν μας αρέσει μία ελιά στο πρόσωπό μας, νομίζουμε ότι δεν αρέσει στους άλλους και όλοι κοιτάνε αυτήν με «ενόχληση».

Ονομάζεται «προβολή», καθώς προβάλλουμε σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας, ότι τις κάνουν άλλοι για εμάς.

Πρέπει να τονίσουμε επομένως ότι ο άνθρωπος συχνά φοβάται όχι μόνο εξωτερικά αίτια, αλλά και «εσωτερικά», όπως την «μείωση» της αυτοεικόνας του, παρότι, η «μείωση» γίνεται μόνο στο δικό του μυαλό.

Ένας άνθρωπος που έχει μία αρνητική «εικόνα» για τον εαυτό του, δεν μπορεί να αντιληφθεί (να «αναλύσει» αντικειμενικά ως ειδικός) ότι πιθανά ευθύνονται εξωτερικοί παράγοντες οι οποίοι φέρνουν τιςαρνητικές σκέψεις και την μελαγχολία.

Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η προσωπικότητά του έχει μάθει (αθέλητα, σε μικρή ηλικία), να «ρίχνει» το «φταίξιμο» προς τον εαυτό του, και καθώς αυτό το κάνει «αυτοματοποιημένα», η «πραγματικότητα» που «βλέπει», θεωρεί ότι είναι η μία και μοναδική, απόλυτα σωστή, δεδομένη πραγματικότητα.

 Έτσι μπορεί να έχει την «τάση» να ερμηνεύει αρνητικές καταστάσεις της ζωής που του τυχαίνουν ως αποτέλεσμα δικής του ευθύνης και υπαιτιότητας και την κακή ψυχική διάθεση του, ως «πρόβλημα» και δική του «αδυναμία».

 Αυτός ο τρόπος σκέψης μπορεί εύκολα να οδηγεί σε μελαγχολική ή καταθλιπτική συναισθηματική διάθεση.

Ο άνθρωπος όμως προκειμένου να νιώθει πραγματικά «δυνατός», πρέπει να μάθει να μην φοβάται να δείχνει τις «αδυναμίες» του, το ότι είναι άνθρωπος, και ότι δεν είναι «ντροπή» να «μαθαίνει» όταν χρειάζεται,το πως να τις ξεπερνά.

Δεν τις «αρνείται», καθώς θα ήταν σαν να αρνείται την ανθρώπινη φύση του.

Η «δύναμη» βρίσκεται στο να τις «αναγνωρίζει», να τις «παραδέχεται», και να προσπαθεί όταν χρειάζεται να «μάθει» πώς να τις «ξεπεράσει».

Ο φόβος απέναντι σε δύσκολες καταστάσεις, είναι ένα έμφυτο συναίσθημα με σκοπό την προστασία μας.

Όλοι οι ήρωες στην ιστορία, ένιωθαν φόβο, απλά «έμαθαν» με την λογική σκέψη να τον σταματούν, μία ικανότητα που διαθέτει το ανθρώπινο μυαλό.

Το συναίσθημα του φόβου το νιώθουμε όμως και όταν ανησυχούμε ότι έχουμε κάτι να «χάσουμε», ακόμη και αν αυτό είναι το αυτοκίνητό μας και όχι η ζωή μας.

 

Είναι σημαντικό, ότι αυτή η μάθηση απομαθαίνεται, και δεν πρέπει να βάζει κάποιος «ταμπέλες» ψυχικής ασθένειας στον εαυτό του....

 Είναι χαρακτηριστικό, ότι όταν τα μέσα ενημέρωσης μιλούν για αύξηση της κατάθλιψης την εποχή της οικονομικής κρίσης, δημιουργείται μία εικόνα στο κόσμο σαν να «προσβάλλονται» από κάποιον ιό «οργανικής ασθένειας» μη αντιμετωπίσιμης.

Είναι δεδομένο ότι δεν είναι έτσι....
 
Πρόκειται συχνά για έναν «μαθημένο» τρόπο συναισθηματικής αντίδρασης, ο οποίος μπορεί
 ν' αλλάξει....!!!!!